บทที่ 1204 ที่แท้เป็นตระกูลเย้นที่เก่งกาจ

เด็กหนุ่มสีหน้ามืดมน เห็นได้ชัดว่ามีความกลัวออกมาจากในใจกับคำพูดของพี่หลิว

เขามองถังเซียงที่อยู่ข้างๆด้วยสายตาเป็นประกาย

"ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ ขยะ"

ทันใดนั้น กระบองใหญ่อันหนึ่งทุบลงหลังศีรษะของพี่หลิว ทุบเขาหัวแตกจนเลือดไหลในพริบตา สลบคาที่ ไม่รู้ว่าตายหรือว่ายังมีชีวิตอยู่

และคนที่ลงมือ ถือกระบองเปื้อนเลือดด้วยมือข้างเดียว ท่าทางหยิ่งยโส

นั่นคือป่ายฉี

เขามองดูคนตรงพื้นอย่างดูถูก เชิดคาง พูดกับเด็กหนุ่มอย่างแน่วแน่:

"ไม่ว่าองค์กรนั้นของนายจะวิเศษมาจากไหน กล้ามาหาเรื่องคนจากตระกูลเย้นของเรา ก็มีแต่ตายสถานเดียว ในเมื่อนายเลือกเข้าร่วมทีมของเรา เย้นหว่านของเราให้ความสำคัญกับความรู้สึกที่มีต่อกันมากที่สุด เป็นธรรมดาที่จะรับประกันความปลอดภัยของนายครอบครัวของนายรวมไปถึงบรรพบุรุษแน่นอน"

คำพูดนี้เรียกได้ว่าเย่อหยิ่งไม่เบา แต่ว่าพอออกมาจากใบหน้าที่หยิ่งยโสของป่ายฉีแล้ว กลับทำให้รู้สึกว่า ก็สมควรจะหยิ่งผยองขนาดนี้

เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าประทับใจเล็กน้อย จับข้อมูลสำคัญได้ในทันที

"ตระกูลเย้น? ตระกูลเย้นไหน?"

ป่ายฉีเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "มองดูกว้างๆสิ มีตระกูลไหน กล้าเรียกตัวเองว่าตระกูลเย้น?"

รูม่านตาของเด็กหนุ่มหดเล็กลง ช็อกสุดขีด

เขารีบหันไปมองเย้นหว่าน "คุณเป็นคุณหนูตระกูลเย้น?"

เย้นหว่านพยักหน้า "ใช่"

"มิน่า มิน่าล่ะ"

เด็กหนุ่มถึงจะเข้าใจอย่างชัดเจน มิน่าล่ะหลังจากที่คนของโห้หลีเฉินมาถึง แข็งแกร่งถึงขั้นเอาชนะคนขององค์กรได้ทั้งหมด

นี่ไม่ใช่ความสามารถที่ชนชั้นสูงธรรมดาจะมีได้ มีแค่เฉพาะตระกูลที่มีอำนาจไม่กี่ตระกูลเท่านั้นที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกเท่านั้น ถึงจะมีต้นทุน

และถ้าหากเป็นตระกูลเย้นลงมือละก็...

เด็กหนุ่มสายตาเป็นประกายมองเย้นหว่านไม่หยุด ทันใดนั้น ก็โค้งตัวเก้าสิบองศาให้แก่เธอ

เย้นหว่านสะดุ้งตกใจ "นายทำอะไร?"

"คุณเย้น ถึงแม้ผมจะไม่มีคุณสมบัติพูดสิ่งเหล่านี้ แต่ว่าผมก็อยากจะขอร้องคุณ ใช้ความพยายามทั้งหมดทำลายองค์กรหลัก แล้วก็..."

เขาลังเลสักพัก ถึงจะพูดต่อ "หลายคนในนั้นที่จริงล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่เป็นอิสระ ถ้าหากได้ละก็ คุณได้โปรดละเว้นพวกเขาด้วย"

ทั้งช่วยคน ยังต้องปล่อยคน

เย้นหว่านจับข้อมูลสำคัญในคำพูดนี้ได้อย่างมีไหวพริบ ถามว่า:

"คนพวกนั้นเป็นใคร? ทำไมถึงไม่เป็นอิสระ? เป็นเหมือนกับนายงั้นหรอ?"

แววตาของเด็กหนุ่มลึกล้ำขึ้นไปอีก

เขากำมือแน่น "พวกเขาไม่เหมือนกับผม พวกเขายิ่งกว่า...มือของพวกเขาเปื้อนเลือดมามาก แต่ว่าพวกเขา ไม่ได้ทำออกมาจากใจของตัวเองจริงๆ"

เปื้อนเลือดมามาก

หมายความว่า เคยฆ่าคนไปหลายคนแล้ว

ถ้าหากแบบนี้ยังเรียกว่าไม่เป็นอิสระ ตกลงว่าพวกเขาเป็นยังไงกันแน่?

"หรือว่าพวกเขาเป็นหน่วยงานลับ?"

คิดดูแล้วก็มีความเป็นไปได้มาก ยังไงการฝึกฝนหน่วยงานลับก็จำเป็นต้องฝึกมาตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นก็ถูกล้างสมอง หรือถูกบังคับ ให้ทำเรื่องเลวทรามพวกนั้น

แต่ว่านี่ก็ใช่ว่าจะมาจากใจจริงของพวกเขา เพราะพวกเขาไม่ทำ ก็ต้องตาย

องค์กรนี้ยิ่งโหดเหี้ยมมากขึ้น แม้แต่คนในครอบครัวและบรรพบุรุษของเด็กหนุ่มก็ไม่เว้น เรื่องแบบนี้ คงจะทำมานับครั้งไม่ถ้วน

เด็กหนุ่มส่ายหน้า "ไม่ใช่หน่วยงานลับ แต่ว่ายิ่งกว่าหน่วยงานลับ..."

ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย ไม่ได้พูดต่อไป เย้นหว่านสายตาเคร่งขรึม

"คุณเย้น พวกคุณไปถึงก็รู้เอง คนพวกนี้อันตรายมาก แต่ว่าผมก็อยากจะขอร้องพวกคุณรับปากผม ให้โอกาสพวกเขาสักครั้ง พวกเขา ล้วนเป็นคนที่น่าสงสาร"