บทที่ 1220 ลงไปทั้งหมด

หัวหน้าบอดี้การ์ดเงยหน้าขึ้นมอง ท้องฟ้าแจ่มใส เป็นสีฟ้า จะเป็นสีแดงได้ยังไง?

เขายิ่งวิตกกังวลมากขึ้นกว่าเดิม กลัวว่าเย้นหว่านจะเกิดเรื่องอะไร "คุณหนู คุณ..."

"กลับกันเถอะ"

เย้นหว่านพูดขึ้นอย่างกะทันหัน น้ำเสียงนิ่งเรียบมาก

เรียบซะจนไม่อยากจะเชื่อ ว่าเธอจะพูดคำนี้ออกมา ในเวลานี้

บอดี้การ์ดกังวลใจอย่างมาก ตามไปอยู่ข้างๆเธออย่างรีบร้อน "คุณหนู คุณโอเคหรือเปล่า?"

"ฉันไม่เป็นไร" เย้นหว่านเดินไปที่กองบัญชาการทีละก้าวๆ "ฉันก็แค่จู่ๆก็คิดได้แล้ว ว่าฉันควรจะทำอะไร"

ทำอะไร?

บอดี้การ์ดมองเย้นหว่านที่เป็นแบบนี้ กลับยิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้นไปอีก สู้เธอหาเรื่องใส่ตัวดึงดันจะไปทะเลทรายยังจะปกติกว่า

ชายร่างใหญ่สามสิบกว่าคน เดินตามเย้นหว่านอย่างไร้ความคิด

เย้นหว่านเดินตรงไป ไม่สนใจเลยว่าพวกเขาจะตามมาหรือไม่ กระทั่งในสายตาของเธอไม่เห็นการมีตัวตนอยู่ของคนข้างๆ

เธอเดินเข้าไปในกองบัญชาการ

ผู้ที่สามารถเข้ามาที่นี่ได้ล้วนเป็นคนระดับสูงและคนสำคัญ เย้นหว่านเดิมทีก็ไม่เคยสร้างปัญหาให้พวกเขา

ดังนั้น ตอนที่ยามเฝ้าประตูเห็นเธอ ต่างสับสนจะหยุดหรือไม่หยุดเธอไว้

ในระหว่างที่กำลังพิจารณาอยู่นั้น เย้นหว่านได้ก้าวเข้าประตูมาเรียบร้อยแล้ว

ยามเฝ้าประตู: "......"

พวกเขามองตากันเล็กน้อย ก้มหน้าละอายใจ ทำเป็นว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เย้นหว่านเข้ามากลับทำให้บุคลากรระดับสูงหลายคนต่างรู้สึกประหลาดใจ แต่ว่าตอนนี้ทุกคนล้วนยุ่งมาก ไม่มีเวลามาสนใจเธอ

เย้นหว่านเดินไปหยุดตรงหน้าของกงจืออวี

"แม่ หนูต้องการเข้าร่วมบัญชาการรบกับตระกูลหยู"

กงจืออวีที่ยุ่งจนสลัดตัวออกมาไม่ได้: "......"

เธอทั้งตกใจทั้งปวดหัว คิดอยู่สักพัก แล้วจึงเกลี้ยกล่อมเธออย่างอ่อนโยน "เสี่ยวหว่าน ลูกวางใจเถอะ แม่ทำเองไหว ลูกไม่รู้เรื่องพวกนี้ อย่ายุ่งเลย ตกลงมั้ย? "

"ที่นี่ ไม่มีใครคุ้นเคยกับตระกูลหยูดียิ่งกว่าหนู"

เย้นหว่านน้ำเสียงแน่วแน่ "หนูวางแผนจัดการกับหยูฉู่สองได้ หนูต้องการเพียงแค่ส่วนหนึ่งของอำนาจสั่งการตามลำพังเท่านั้น เรื่องอื่นๆหนูจะไม่ยุ่ง"

กงจืออวีตกใจ วางแผนเพื่อจัดการกับหยูฉู่สองตามลำพัง?

หยูฉู่สองนั่งอยู่ในตระกูลหยู ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ไม่ว่าจะลอบสังหาร หรือว่าทิ้งระเบิด ต่อให้ใช้สายลับ ก็ไม่มีทางเอาชีวิตเขามาได้

เย้นหว่านสามารถทำอะไรได้?

กงจืออวีขมวดคิ้วแน่น รู้สึกหนักใจ

เย้นหว่านพูดขึ้นอีก: "เมื่อก่อนหนูถูกพวกคุณปกป้องมาตลอด ทำอะไรไม่ไดสักอย่าง เรื่องมาถึงวันนี้ ถ้าหนูยังไม่เข้มแข็งอีก ยังไม่ลุกขึ้นมาอีก หนูก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นลูกหลานตระกูลเย้น"

"แม่ หนูควรจะโตได้แล้ว"

คำไม่กี่คำเหล่านี้ เปื้อนไปด้วยเลือดเต็มไปด้วยน้ำตา เส้นทางแห่งการเติบโตนั้นเต็มไปด้วยขวากหนามและความเจ็บปวด

หัวใจของกงจืออวีเจ็บเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง ถ้าหากทำได้ เธอยินดีที่จะให้เย้นหว่านเป็นเจ้าหญิงน้อยที่น่ารักและใสซื่อไปตลอดชีวิต ไม่สอนทักษะใดๆให้แก่เธอ ไม่ให้เธอสัมผัสกับโลกมืด ไม่ให้มือของเธอเปื้อนเลือด

แต่ว่าวันนี้...

บนตัวเธอแบกรับมากเกินไป หัวใจของเธอเป็นรูพรุนหมดแล้ว

"ตกลง"

กงจืออวีถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แม่จะให้เย้นเซิ่งอยู่กับลูก เขาเป็นคนสนิทของบิดาลูก ความรู้ก็ยังมีมากกว่าแม่ เขาสอนลูกได้ว่าทำยังไง ถ้าลูกไม่เข้าใจ เขาก็จะชี้แนะให้ลูก"

เย้นเซิ่งเป็นรุ่นลุงที่มีอยู่ ติดตามบิดามาหลายสิบปี สถานะในตระกูล เป็นคนที่เย้นหว่านเรียกว่าคุณลุง

อย่างเคารพนับถือเมื่อพบเจอ

กงจืออวีส่งเย้นเซิ่งให้แก่เธอ ก็เพราะปรารถนาดี

ให้เธอได้เรียนรู้หลายๆอย่างจากศึกครั้งนี้ และก็เพื่อปกป้องเธอด้วย ไม่ให้เธอเดินทางที่ผิด

เย้นหว่านรับไว้ ตอบตกลงโดยไม่ลังเล

เธอมีจุดประสงค์เดียวเท่านั้น ชัดเจนมาก นั่นคือต้องฆ่าหยูฉู่สองให้ตาย เรื่องอื่นๆทั้งหมดเธอไม่สนใจ