บทที่ 1237 ปลอดภัยไหม

เย้นหว่านหมอบลงพื้นและป้องศีรษะ ไม่กล้าขยับตัว

ภาวนาให้ท่อตรงที่เธออยู่นั้นต้านทานไว้ อย่าตกลงไป

ทว่า มีเสียงแหลมๆที่น่าขนลุกมาจากด้านบนหัวเธอ พริบตาเดียวท่อที่เธอคลานอยู่ก็กวัดแกว่งอย่างรุนแรง รอยแตกปรากฏชัดเจนขึ้นที่ท่อส่วนบน จากนั้นพื้นที่ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าก็ทรุดตัวลงมา

ถล่มลงไปแล้ว!

เย้นหว่านมองด้วยความตกใจกลัว ใบหน้าของเธอซีดขาว

ในตอนนี้เอง ก็มีคนมาจับขาเธอไว้และดึงตัวเธอกลับไป ในเวลาเดียวกัน ร่างกายของถังจุ้ยก็ถูกบีบเข้าไปยังทางเดินที่ขยายใหญ่ขึ้น ร่างกายของเขาทับตัวเธอไว้ เขาให้เธออยู่ด้านล่างตัวเอง เพื่อปกป้องเธอ

"ถังจุ้ย！"

เย้นหว่านตะโกนด้วยความตกใจ วินาทีถัดมา เมื่อมีแรงมหาศาลกดทับตัวเธอ เธอก็จมดิ่งสู่ความมืดที่ไร้ซึ่งขอบเขตในทันที

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในตอนที่เย้นหว่านลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็เห็นเต็นท์ที่ดูคุ้นตา

ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน เพราะดูแล้วท้องฟ้ามืดสนิท

ทุกส่วนในร่างกายของเธอมีความเจ็บปวดเล็กน้อย เธอเหยียดแขนออกอย่างยากลำบาก สมองก็ย้อนคิดไปถึงเรื่องราวก่อนหน้าที่เธอจะหมดสติ

ท่อพังลงเพราะโดนระเบิด และช่วงเวลาที่สำคัญคือ ถังจุ้ยกระโจนมาบังตัวเธอไว้

เขาอยู่ด้านบนตัวเธอและแบกรับแรงทั้งหมดที่ถล่มลงมา ตอนนี้เธอแค่บาดเจ็บเล็กน้อย แต่ถังจุ้ยนั้น......

เย้นหว่านลุกขึ้นนั่งในทันใด เธอไม่สนใจบาดแผลตัวเองเลยแม้แต่น้อย จากนั้นก็รีบวิ่งออกไปนอกเต็นท์

ที่นี่คือค่ายที่อยู่ในป่าเล็กๆของพวกเขา มีเต็นท์หลายหลังตั้งอยู่ข้างๆ เย้นเมิ่งก็ยืนเฝ้าระวังอยู่

เมื่อเห็นเย้นหว่านเดินออกมา เขาก็รีบไปต้อนรับเธอ

"คุณหนู เดินช้าๆหน่อย คุณหนูบาดเจ็บอยู่นะครับ"

"ถังจุ้ยล่ะ？"

เย้นหว่านมองไปรอบทิศ ในใจรู้สึกกระวนกระวายจนอยู่ไม่สุข เธอหวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ในตอนที่ทุกอย่างถล่มลงมา ถังจุ้ยก็เป็นคนที่แบกรับแรงกดทับนี้ไว้ทุกอย่าง

เขาคงจะไม่......

"เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส กำลังพักอยู่ในเต็นท์นี้ครับ"

ได้รับบาดเจ็บ?

หมายความว่า เขายังไม่ตาย

เย้นหว่านหลั่งน้ำตาด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในเต็นท์

เมื่อเห็นถังจุ้ยนอนอยู่บนเตียง สีหน้าของเขาซีดเผือดและดูไม่มีเลือด บนใบหน้าเขามีแผลอยู่มากมาย โดยเฉพาะที่ศีรษะนั้น มีแผลลึกจนมองเห็นกระดูกได้ชัดเจน เพื่อทำการรักษาเขา จึงต้องโกนผมเขาทิ้ง

เขาหลับตาและนอนนิ่งๆ แม้แต่ลมหายใจของเขาก็ยังอ่อนแรงจนเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง

ในใจเย้นหว่านเหมือนถูกมือข้างหนึ่งกุมไว้แน่น เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่สามารถก้าวเท้าไปข้างหน้าได้ เป็นเพราะเธอเองที่ทำให้ถังจุ้ยต้องเป็นแบบนี้

เพื่อช่วยเธอไว้

ท้ายที่สุดแล้วเธอก็ยังไปพัวพันกับคนรอบข้าง......

"แม้จะประสบพบเจอกับเหตุการณ์ที่พื้นดินถล่มลงมา แต่ถังจุ้ยก็มีสภาพร่างกายที่ดี และรอดชีวิตจากอาการบาดเจ็บที่ร้ายแรงมาได้ เขาต้องใช้เวลาฟื้นตัวสักพักถึงจะกลับมาใช้ชีวิตได้แบบปกติ คุณหนูไม่ต้องกังวลเกินไปนะครับ เขาจะต้องไม่เป็นอะไร "

เย้นเมิ่งเดินเข้ามาปลอบใจเธอ

เย้นหว่านก็พอมีทักษะวิชาการแพทย์มาบ้าง หลังจากที่เธอเก็บความเศร้าไว้ในใจแล้วนั้น เธอก็เดินไปที่ข้างเตียง เพื่อลงมือตรวจอาการและสภาพร่างกายของถังจุ้ยด้วยตัวเอง

เป็นดั่งที่เย้นเมิ่งว่าไว้ แม้อาการบาดเจ็บจะรุนแรง แต่ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของเขา และทำให้เขารอดมาได้

และต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกนาน

แววตาของเย้นหว่านจ้องมองไปที่เขา ผ่านไปชั่วครู่ใหญ่ เธอก็ลุกขึ้นและเดินออกไป

เธอพูดกับเย้นเมิ่งที่อยู่ด้านหลัง :

"เขาอยู่ที่นี่จะปลอดภัยไหม?"

เย้นเมิ่งแปลกใจเล็กน้อยกับประโยคที่เย้นหว่านถาม เขาตอบกลับ :

"ผมจะส่งคนมาเฝ้าระวังที่จุดด้านนอก หากไม่มีเหตุสุดวิสัยก็ปลอดภัยแน่นอน คุณหนูครับ อุโมงค์ขุมทรัพย์ถูกเปิดออกแล้ว ตอนนี้ตระกูลหยูกำลังวุ่นวายไม่เป็นท่า และพวกเขาระดมกำลังคนไปที่เหมืองแร่แล้ว ท่านอาวุโสแปดก็อยู่ที่นั่น"