บทที่ 1242 ฟื้นแล้ว

"ขุด!"

เย้นโม่หลินออกคำสั่ง

ทุกคนจึงเริ่มทำการขุดหาคนท่ามกลางฝนตกหนักโปรยปราย

ในขณะเดียวกัน อีกทีมหนึ่งก็กำลังค้นบ้านตระกูลหยู หาพวกคนที่หลบหนีออกจากทะเลทราย

แต่คนพวกนั้นหาไม่เจอ พวกเขาไม่ได้กลับไปที่บ้านตระกูลหยู ส่วนโห้หลีเฉินก็ยังก็ไม่รู้ชะตากรรม

วันนี้ได้กำจัดตระกูลหยูไปแล้ว ไม่สามารถที่จะมาข่มขู่คุกคามตระกูลเย้นได้อีก เย้นโม่หลินระดมพลคนของตระกูลเย้นทั้งหมดออกตามหาโห้หลีเฉิน

เขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝน ปล่อยให้หยดน้ำฝนที่โปรยปรายลงมากระทบเข้าส่วนร่างกาย

เขามองไปทิศทางการพังถล่ม และกัดริมฝีปากพูดออกมาทีละคำ

"เสี่ยวหว่าน พี่จะต้องหาตัวโห้หลีเฉินให้เจอ เธอเองก็ต้องรอให้พี่หาเธอให้เจอด้วยนะ"

"เด็ก ๆ ยังรอพวกเธอกลับบ้าน"

......

ป่ายฉีคิดว่าตัวเองต้องตายอย่างแน่นอน

แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ฟ้ายังเมตตา ให้เขามีวันที่ลืมตาได้อีก

และสิ่งที่เขาเห็น คือเพดานที่คุ้นเคย เป็นห้องของเขา

เขาดีใจจนลุกพรวดขึ้นนั่ง

"เชี่ย กูถูกช่วยเหลือแล้ว ดวงแข็งจริง ๆ"

"คุณชายป่ายฉี ท่านระวังหน่อยค่ะ บนตัวของท่านยังมีบาดแผล เคลื่อนไหวแรงไปอาจทำให้บาดแผลเปิดได้นะคะ"

สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ในห้องตกใจจนรีบเข้ามาจับเขาให้หยุดนิ่ง

ป่ายฉีมองดูบาดแผลบนตัวของตัวเอง

สาหัสมาก รอดมาได้เพราะดวงแข็งล้วน ๆ

แต่ในเมื่อรอดมาได้ บาดแผลเหล่านี้ก็ใช้เพียงเวลาในการรักษาพักฟื้นให้ดีขึ้น

เขาไม่ได้สนใจมาก และมองข้ามความเจ็บปวดด้วยซ้ำ แต่กลับรีบร้อนถามขึ้น:

"คนอื่นล่ะ โห้หลีเฉินพวกเขาก็ช่วยออกมาหรือยัง"

สาวใช้แววตาล่อกแล่ก

เธอลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นถึงกล่าวด้วยน้ำเสียงบางเบา :

"ได้ยินมาว่าคุณโห้ถูกคนตระกูลหยูพาตัวไปจากทะเลทรายแล้ว ตอนนี้ยังหาตัวไม่เจอ และนายน้อยก็กำลังออกตามหาอยู่ค่ะ"

ถูกพาตัวไป ก็แสดงว่ายังมีชีวิตอยู่ ส่วนเรื่องการตามหาเจอก็เป็นเรื่องไม่ช้าก็เร็ว

หินก้อนใหญ่ในหัวใจของป่ายฉีก็ได้ถูกวางลง จากนั้นก็นึกขึ้นได้อีกเรื่องหนึ่ง

เขาจึงกล่าวถาม:"แล้วผู้หญิงที่อยู่กับผมในทะเลทรายล่ะ ถูกช่วยเหลือกลับมาด้วยหรือเปล่า"

"ถูกช่วยกลับมาพร้อมกันค่ะ ตอนนี้ถูกขังไว้อยู่"

ป่ายฉีเลิกผ้าห่มออก "พาผมไปหาเธอหน่อย"

"แต่ว่าร่างกายของท่าน ยังไม่ควรลุกจากเตียงตอนนี้นะคะ......"

สาวใช้อยากจะห้าม แต่ก็ไร้ประโยชน์เมื่อเห็นความดื้อรั้นของป่ายฉีที่อยู่ตรงหน้า

ป่ายฉีเดินกะโผลกกะเผลกออกมา แล้วมุ่งหน้าเดินไปยังห้องที่ขังยัยคิงคอง

เขากับยัยคิงคองยังมีการเดิมพันอยู่

หากว่าพวกเขารอดตายจากภัยอันตรายนี้ เธอจะต้องทำหน้าที่เป็นหนูทดลองเป็น ๆ ให้กับเขา

เขาสนใจสภาพร่างกายของเธอเป็นอย่างมาก

วิชาแพทย์ของเขา จะมีการพัฒนาอีกขั้นแล้ว

ป่ายฉีรู้สึกตื่นเต้นมาก เพียงแต่ ระหว่างทางที่เดินไปหายัยคิงคองด้วยอารมณ์ที่เบิกบานนั้น กลับพบว่าบรรยากาศของตระกูลเย้นค่อนข้างสลดหดหู่

เหล่าสาวใช้กับบอดี้การ์ดที่เจอระหว่างทาง แต่ละคนล้วนมีสีหน้าดูเศร้าสร้อยราวกับอมทุกข์

ยิ่งเดิน ป่ายฉีก็ยิ่งรู้สึกสงสัยว่าต้องมีอะไร

เขาได้หยุดชะงักเดินก่อนที่จะใกล้ถึงห้องขังของยัยคิงคอง แล้วขมวดคิ้วถามขึ้น:

"ตระกูลเย้นยังเกิดเรื่องอย่างอื่นอีกใช่ไหม"

สาวใช้ดวงตาหลุกหลิก "เกิดเรื่องนิดหน่อยค่ะ......คือ......คุณหนูน้อยแรบบิทเธอถูกยาขององค์กรทำร้าย ตอนนี้กลายเป็นเจ้าหญิงนิทราแล้ว คุณนายบอกว่าหากท่านฟื้นแล้ว ให้ท่านช่วยไปรักษาคุณหนูหน่อยค่ะ"

ป่ายฉีสะดุ้งตกใจเบาๆ รู้สึกรักและสงสารเด็กน้อย

เธอไม่สามารถต้านทานกับยาน้ำนั่น แต่ว่าเธอสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ ถือว่าเด็กน้อยอดทนเข้มแข็งมากแล้ว

และนี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาต้องการให้ยัยคิงคองมีชีวิตรอด

เพียงแต่ว่า ป่ายฉียังคงมีความสงสัย ต่อให้แรบบิทจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา แต่ว่าเขาก็กลับมาแล้ว และมีวิธีที่อาจจะรักษาให้หายได้

คนเหล่านี้ไม่น่าจะถึงกับต้องเศร้าหดหู่ขนาดนี้