บทที่ 1244 สิ่งที่เธอประสบพบเจอ

ณ บ้านตระกูลเย้น

ป่ายฉีดึงหมอนออกจากแขนของยัยคิงคอง แล้ววางถุงเลือดไว้บนชั้นวางเครื่องมือวัด

เขายื่นน้ำสีฟ้าให้กับเธอ "สิ่งนี้สามารถเติมเต็มการสูญเสียเลือดของคุณได้อย่างรวดเร็ว"

หญิงสาวกลับไม่มองน้ำนั้นด้วยซ้ำ แล้วดึงแขนเสื้อตัวเองลง

เธอลุกยืนขึ้นจากเก้าอี้ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ยังมีอย่างอื่นต้องทำอีกไหม ถ้าไม่ ฉันจะได้ไป"

เธอตอนนี้เป็นหนูทดลองของป่ายฉี ไม่ว่าจะต้องทำการตรวจสอบอย่างละเอียดครอบคลุม หรือต้องเจาะเลือด เธอก็ให้การร่วมมืออย่างเต็มที่ ราวกับเป็นมนุษย์หุ่นยนต์ก็ไม่ปาน ให้เขากระทำต่อเธอได้อย่างตามใจชอบ

แม้แต่เป็นการแล่เนื้อของเธอ ดูเหมือนเธอก็ไม่สนใจด้วยซ้ำ

ถ้าหากไม่ใช่เพราะแววตาของเธอยังมีความเกลียดชังป่ายฉีอยู่ ป่ายฉีคงคิดว่าหญิงสาวคนนี้เป็นเพียงซากศพที่เดินได้

ถึงแม้จะชินแล้วกับปฏิกิริยาเช่นนี้ของเธอ แต่ป่ายฉีรู้สึกว่าดูอย่างไรก็ขัดลูกตา

เขากล่าว:"ยังมีอีก นั่งลงก่อน"

แม้ว่าหญิงสาวจะรำคาญ แต่ก็นั่งกลับไปเหมือนเดิม

สีหน้าเฉยเมย ยอมให้ป่ายฉีทำทุกอย่างได้ตามใจ

ป่ายฉีไม่ได้แตะต้องเครื่องมือวัดเหล่านั้นอีก นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ กอดอกแล้วจ้องมองเธอ

กล่าวขึ้น :"ผมอยากรู้ว่าอาการทุกอย่างของคุณหลังจากที่ฉีดยาแล้ว"

หญิงสาวใบหน้าเย็นชา "ฉันยอมให้คุณทำการวิจัย แต่ไม่ได้บอกว่าจะบอกเรื่องราวของฉันให้กับคุณ"

"ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณล้วนอยู่ในขอบเขตของการวิจัย ผมถามอาการของคุณ ก็เพื่อการวิจัย"

ป่ายฉียิ้มด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง "หากว่าคุณไม่บอก ก็คือผิดสัญญา"

หญิงสาว:"......"

เถียงสู้เขาไม่ได้

เธอกลั้นอารมณ์โกรธไว้ แล้วกัดฟันเปล่งเสียงที่เย็นชาออกมาจากปากทีละคำ

"ไม่รู้จะบอกยังไง คุณถามมาฉันตอบก็แล้วกัน"

เธอพูดไม่เก่ง ตอนที่อยู่ในองค์กรมักจะทำตามคำสั่ง จึงค่อนข้างพูดน้อย การถูกป่ายฉีคลุกคลีบังคับในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ถือว่าได้ทำให้เธอพูดเยอะมากพอแล้ว

ป่ายฉีชินกับความเย็นชาของหญิงสาวคนนี้ จนเกิดภูมิคุ้มกันทางร่างกายแล้ว

เขาเอ่ยถามขึ้น:"เมื่อสักครู่ที่คุณถูกฉีดยานั้น คุณทนมาได้อย่างไร ตอนที่ทนนั้นรู้สึกอย่างไร"

รู้สึก?

เมื่อหญิงสาวได้ยินคำนี้ ดวงตาก็เกิดความสับสนงุนงงเล็กน้อย

หลายปีแล้วที่เธอไม่มีความรู้สึก ร่างกายของเธอแทบจะไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด มีเพียงความเจ็บปวดที่รุนแรงสาหัสเท่านั้น เธอถึงจะรับรู้สึกถึงความเจ็บปวดเล็กน้อย เล็กน้อยมาก ๆ

สามารถพูดได้ว่า ในโลกของเธอ คำว่าความรู้สึกแทบจะไม่ค่อยคุ้นเคยสำหรับเธอ

เมื่อเธอหวนคิดถึงความทรงจำที่นานมาแล้ว น้ำเสียงจึงบางเบา "เมื่อความเจ็บปวดถึงขีดสุด ทุกอย่างในหัวสมองทั้งหมดก็จะพังทลายลง ร่างกายก็แทบจะแตกสลาย ฉันคิดว่าฉันตายแล้ว ดังนั้นความรู้สึกทั้งหมดจึงด้านชาไปหมด"

"แต่ว่าหลังจากนั้น ฉันก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง"

"ฉันรู้เพียงว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ แต่ร่างกายของฉันเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างยิ่งใหญ่ ตอนที่เริ่มเปลี่ยน ฉันแทบจะไม่สามารถควบคุมมันได้ ร่างกายเกิดการเปลี่ยนจนรู้สึกไม่คุ้นชิน ต้องใช้เวลานานกว่าจะทำการคุ้นเคย และถึงสามารถควบคุมร่างกายได้ ความรู้สึกนั้น......"

หญิงสาวครุ่นคิด ก้มหน้าดูมือของตัวเอง "เหมือนกับนั่งอยู่ในเครื่องจักรอะไรสักอย่าง แล้วก็ถูกควบคุมโดยเครื่องจักร"

ควบคุมโดยเครื่องจักร ไม่ใช่ร่างกาย

คำพูดนี้ทำให้ป่ายฉีรู้สึกอึ้งและประหลาดใจ

สาเหตุที่คนเรายังชีวิตอยู่ เพราะจิตใจความรู้สึกนึกคิดกับร่างกายนั้นเชื่อมโยงสัมพันธ์ต่อกัน หากสูญเสียการรับรู้ทางแขน ก็จะถูกตัดทิ้ง

แต่ว่าสถานการณ์ของเธอนี้ กลับเหมือนจะขาดความเชื่อมโยง แต่ก็กลับยังมีความสัมพันธ์ต่อกัน

จิตวิญญาณคอยควบคุมร่างกายเครื่องจักรเหรอ

ดังนั้นเธอถึงไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

และตอนนี้ถึงแม้ว่าการทำงานของร่างกายแรบบิทนั้นจะเป็นปกติ แต่กลับไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของร่างกายได้ ราวกับเหมือนเจ้าหญิงนิทรา แต่ก็ไม่ได้เหมือนทั้งหมด

สภาพค่อนข้างคล้ายกับตอนที่ยัยคิงคองฟื้นตื่นขึ้นมา

หรือว่าแรบบิทก็เป็นแบบนี้เช่นกัน เธอกำลังคุ้นเคยกับการควบคุมร่างกายตัวเอง

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ป่ายฉีก็เกิดอาการลนลาน รีบถามขึ้นอย่างร้อนรน:"คุณใช้เวลานานเท่าไหร่ในการฟื้นตื่นขึ้นมา หลังจากที่ฟื้นตื่นขึ้นมาแล้ว ใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่ในการควบคุมร่างกายตัวเอง ทำให้ร่างกายสามารถขยับเขยื้อนได้"