บทที่ 1261 ท่าทีของโห้หลีเฉิน

เขาเลื่อนล้อรถเข็น แล้วมุ่งหน้าออกจากห้องพักคนไข้

ป่ายฉีรู้สึกเป็นห่วง จึงรีบเดินตามไป "นายจะไปไหน"

โห้หลีเฉินไม่ตอบ แต่หยิบโทรศัพท์ที่ซื้อมาใหม่ขึ้นมากดโทรออก

"เว่ยชี รวบรวมคนของเราทั้งหมด ไปเมืองเฟย"

ป่ายฉีพูด "เมืองเฟยถูกพี่ใหญ่ควบคุมไว้ได้แล้ว เราทำการพลิกหาทุกตารางนิ้วของเมือง ถ้าจะหาเสี่ยวหว่านเจอ ก็คงเจอไปนานแล้ว นายควรตามฉันกลับไปรักษาตัวที่ตระกูลเย้นก่อน"

โห้หลีเฉินเลื่อนล้อรถเข็นของเขาเข้าไปในลิฟต์ ตำแหน่งนี้ พอหันกลับมาก็เผชิญกับป่ายฉีพอดี

แววตาของเขายังคงเย็นชามาก "ฉันจะกลับไปเมืองเฟย เพื่อกลับไปรับจือซินกับหยูเซิง"

ป่ายฉีตกใจ ไปรับเด็กทั้งสองคน?

เพราะอะไร?

เขารีบพูดขึ้นมา "พวกเขาอาศัยอยู่ที่ตระกูลเย้นก็ดีแล้วนี่นา ได้รับการดูแลอย่างดี นายจะพาพวกเขาไปทำไม โห้หลีเฉินใจเย็นหน่อย ทุกคนในตระกูลเย้นเองก็ไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเสี่ยวหว่าน นายเป็นสามีของเสี่ยวหว่าน เป็นลูกเขยของตระกูลเย้น นายควรจะอยู่ข้างเดียวกันกับตระกูลเย้นสิ"

"ข้างเดียวกัน เหมือนพวกนายที่ยืนมองเย้นหว่านไปเสี่ยงอันตรายอย่างนั้นเหรอ"

คำพูดของโห้หลีเฉินทุกคำ เหมือนคมมีดที่แหลมคม

ไร้ความปรานี ทิ่มแทงทั้งตัว

"พวกนายสามารถเสวยสุขกับผลประโยชน์จากการตายของเย้นหว่านอย่างสบายใจ แต่ฉันทำไม่ได้ จากนี้ไปฉันจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเย้นอีก"

คำพูดนี้ เท่ากับจะตัดขาดจากกัน

ป่ายฉีตกใจจนแทบช็อก คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากโห้หลีเฉินผ่านเรื่องในครั้งนี้ จะเกิดปฏิกิริยาตอบสนองแบบนี้

เขาแตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

ไอเย็นรอบตัวของเขา มันหนาวทะลุกระดูก จนคนอื่นไม่สามารถเข้าใกล้ได้

พอรู้ว่าเย้นหว่านเกิดเรื่องขึ้น เขาไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจหรือเจ็บปวดใจออกมา แต่เขาได้เปลี่ยนความตกใจกับความเจ็บปวดนี้ให้กลายเป็นความไม่พอใจและความแค้นเคือง

เขาแค้นตระกูลเย้น

ป่ายฉีรู้สึกเหมือนท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา

เขารีบโทรไปบอกเรื่องนี้เย้นโม่หลินกับกงจืออวีสองสามีภรรยาเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่กลับเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้

โห้หลีเฉินยืนยันอย่างเย็นชาและหนักแน่น ว่าจะตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเย้น

เขาจะไม่ยอมรับว่าเขาเป็นลูกเขยของตระกูลเย้นอีกต่อไป

เขายังพาหยูเซิงกับแรบบิทจากไปด้วย

กงจืออวีไม่ยอม แต่เขากลับใช้คำพูดที่ทิ่มแทงจิตใจ จนกงจืออวีทรุดตัวลง ร้องไห้มองดูเขาพาเด็ก ๆ เดินจากไป

โห้หลีเฉินจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครในตระกูลเย้นอีกต่อไป

กำลังคนของเขาถูกหยูฉู่สองทำร้ายอย่างสาหัส จนตอนนี้มันพังยับเยิน แต่เขาก็ยังไม่หวาดหวั่น ตั้งใจแน่วแน่ ใช้กำลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อค้นหาเย้นหว่านทุกวิถีทาง

เขาไม่เจอคนของตระกูลเย้น และไม่ให้โอกาสกงจืออวีได้เจอกับแรบบิทและหยูเซิงด้วย

มีแค่ป่ายฉีเท่านั้น เพราะเขาต้องการรักษาแรบบิท ถึงได้มาที่นี่ได้ แต่ก็ได้เจอแค่แรบบิท ไม่ได้เจอกับหยูเซิง

และทุกครั้งเวลาที่เขาได้เจอแรบบิทก็มีขีดจำกัด หลังจากรักษาเสร็จ เขาจะถูกไล่ออกไปทันที

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ไม่ได้เจอโห้หลีเฉินเช่นกัน

เขาได้ยินมาแค่ว่า โห้หลีเฉินทุ่มเทกำลังทั้งหมดในการตามหาเย้นหว่าน

ป่ายฉียังเคยต่อต้าน โดยใช้การรักษาแรบบิทมาเป็นข้อต่อรอง แต่ว่า โห้หลีเฉินในตอนนี้โหดร้ายกว่าเขามาก

โห้หลีเฉินมั่นใจว่าเขาไม่มีทางไม่รักษาแรบบิท ดังนั้นจึงไม่ให้โอกาสเขาได้มาข่มขู่

หลังจากผ่านไปครึ่งปี ในที่สุดป่ายฉีก็ฟื้นคืนสติของแรบบิทกลับมาได้ แล้วทำการวางแผนสำหรับการฟื้นฟูสุขภาพให้แรบบิท และวางแผนการใช้ชีวิตตามปกติ

แต่ว่า ยังไม่ทันที่เขาจะมีเวลาดำเนินการ โห้หลีเฉินก็ถูกไล่เขาออกจากบ้านอย่างไร้ความปรานี

และไม่ให้โอกาสเขาได้เจอแรบบิทอีกเลย