บทที่ 1266 ฉันเชื่อใจเขา

ข้อตกลงก็คือ ตั้งแต่วันนั้น ให้เธออยู่กับเขาเป็นเวลาสามปี ในช่วงสามปีนี้ เธอจะต้องอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา และห้ามติดต่อทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเธอ รวมทั้งโห้หลีเฉินด้วย

สามปีต่อมา เธอกับเขาจะหมดหนี้บุญคุณต่อกัน แล้วเขาจะปล่อยเธอไป

ที่เย้นหว่านแค้นใจคือ หลังจากที่ได้สติ เธอเสียเวลาในการแอบหนีมากเกินไปถึงจะยอมประนีประนอม ดังนั้น ตอนนี้ระยะห่างจากที่ตกลงกันไว้ ยังเหลืออีกสองเดือน

เดิมทีแล้ว ตอนนี้เธอยังไปเจอกับโห้หลีเฉินไม่ได้ เมื่อคืนนี้เธอก็ไม่ควรไปปรากฏตัวได้เช่นกัน

แต่เธอเห็นข่าวซุบซิบของโห้หลีเฉินทุกวัน และเห็นเขามีผู้หญิงคอยรุมล้อม ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่สามารถระงับความโกรธของเธอไว้ได้

และสิ่งที่ทำให้เธอทนไม่ได้มากที่สุด ก็คือเก่อหรูซวนเลขาสาวของโห้หลีเฉิน

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงปล่อยป่ายฉีที่ซื่อสัตย์และไว้ใจได้มากที่สุดไป และเมื่อสองปีที่แล้ว เขาได้แต่งตั้งเก่อหรูซวนผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ขึ้นแทน

ถึงแม้ความสามารถในการทำสิ่งต่าง ๆ จะโดดเด่น แต่ก็ไม่เก่งกาจพอที่จะแทนที่ตำแหน่งคุณนายโห้ได้

บ่อยครั้งที่เห็นเก่อหรูซวนปรากฏขึ้นข้างๆ โห้หลีเฉิน และยิ่งเข้าใกล้ผู้ชายของเธอมากขึ้น อีกทั้งยังได้รับการยอมรับจากคนรอบข้างจนใกล้จะได้ขึ้นไปอยู่บนตำแหน่งคุณนายโห้แล้ว

เย้นหว่านจึงอดใจไม่ไหว

สิ่งที่ทำให้เธอยิ่งประหลาดใจก็คือ เธอคิดว่าคำขอของเธอจะถูกปฏิเสธ แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่าฉู่หยุนซีจะตอบตกลงให้เธอได้เจอกับโห้หลีเฉิน

ดังนั้นถึงได้มีเหตุการณ์ที่ปรากฏขึ้นมาในงานตอนกลางคืน แล้วหายตัวไปในตอนเช้า

เพราะว่าเธอ มีเวลาแค่คืนเดียวเท่านั้น

เธอไม่สามารถบอกโห้หลีเฉินได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในช่วงสามปีที่ผ่านมา จะพูดเรื่องของฉู่หยุนซีไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงได้แต่เริ่มเกมสวาทกับเขาทั้งคืน

เพื่อลดความคิดถึงลง แล้วก็ลงโทษเขาที่ทำตัวเจ้าชู้ด้วย

"ดูจากนิสัยของคุณ คุณคงทนให้ผู้ชายของคุณยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นหัวใจหรือร่างกาย ในตอนแรกผมนึกว่า ครั้งนี้คุณออกไป จะต้องเลิกกับโห้หลีเฉินแน่ๆ"

ฉู่หยุนซีพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และดูเหมือนจะคาดหวังผลลัพธ์แบบนี้เช่นกัน

เย้นหว่านกลอกตามองเขา "ผู้ชายของฉัน ไม่ว่าจะเป็นหัวใจหรือร่างกายของเขา จะต้องไม่นอกใจ เพียงแต่ว่ารอบตัวเขามักมีพวกแมลงวันไล่ตอมอยู่เสมอ ฉันจึงต้องจัดการสักหน่อย"

ที่เธออยากจะออกไปข้างนอกให้เร็วที่สุด ไม่ใช่เพราะเธอกังวลว่าโห้หลีเฉินจะนอกใจ แต่เพียงเพื่อไปแสดงตัวเป็นเจ้าของ

ฉู่หยุนซีไม่แปลกใจ แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขาแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาลึกลับ

"คุณเชื่อใจโห้หลีเฉินมากขนาดนั้นเลยเหรอ แต่คุณรู้ไหม ว่าวันนี้โห้หลีเฉินไม่ได้ออกตามหาคุณเลย"

คำพูดนี้ทำให้เย้นหว่านประหลาดใจมากเช่นกัน

เธอยืนตะลึง

สีหน้าของเธอสับสนเล็กน้อย ดวงตาของเธอก็สั่นระริก หลังจากนั้นไม่นาน เธอถึงยอมพูดออกมาช้าๆ น้ำเสียงของเธอมั่นใจมาก

"ฉันเชื่อใจเขาค่ะ"

ฉู่หยุนซียกยิ้ม ดวงตาของเธอลึกลับ ทำให้ผู้คนไม่สามารถมองเห็นความรู้สึกภายในจิตใจได้

เขามองดูคลื่นที่ม้วนตัว หลังจากผ่านไปได้สักพัก เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ

"เย้นหว่าน ถ้าให้คุณแกล้งไม่เชื่อใจเขา คุณจะทำได้ไหม"

เย้นหว่านตกตะลึง

ลางสังหรณ์ไม่ดีก็ผุดขึ้นในใจเธอ เธอขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไงคะ"

"พอคืนคุณกลับไป คุณห้ามบอกอะไรกับโห้หลีเฉิน คุณเองคงสังเกตเห็นแล้วใช่ไหม ว่าคนรอบข้างเขาผิดปกติ"

ไม่ตอบ แต่ถามเย้นหว่านกลับ

ในช่วงสามปีที่ผ่านมา นอกจากเรื่องที่ไม่อนุญาตให้เย้นหว่านได้เจอกับโห้หลีเฉิน เขาก็ไม่ได้ขัดขวางเธอจากการรับรู้ข่าวสารของฌห้หลีเฉินเลย

นอกจากเรื่องที่เป็นส่วนตัวจนไม่สามารถให้บุคคลภายนอกรับรู้ได้ ในช่วงสามปีที่ผ่านมา โห้หลีเฉินใช้ชีวิตยังไง เกิดอะไรขึ้นบ้าง ส่วนใหญ่เย้นหว่านจะรู้ทุกเรื่อง

เพราะเธอรู้ดี จึงไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาพูด เธอก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับโห้หลีเฉินแล้ว