บทที่ 1269 คิดบัญชีทั้งหมด

"แล้วอะไรอีกคะ" เย้นหว่านถามขึ้นมาอีกครั้ง

โห้หลีเฉินมองไปทางผู้หญิงที่ยืนห่างจากเขาออกไปไม่กี่ก้าว เขาอยากจะดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

เขาควบคุมความกระสับกระส่ายของหัวใจไว้ แล้วนิ่งคิดอย่างละเอียด

แต่สุดท้ายก็คิดไม่ออก "ที่รักครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดต่อคุณเลยจริงๆ นะครับ"

สายตาที่จริงใจ เต็มไปด้วยความรักใคร่ แล้วพูดเปิดเผย

แต่ว่า อารมณ์ของเย้นหว่านที่ก่อนหน้านี้ดีขึ้นบ้างแล้ว กลับอารมณ์เสียขึ้นมาอีกครั้ง มีเมฆดำปกคลุมอยู่ทั่วทั้งร่างเธอ

เธอมองไปที่โห้หลีเฉินอย่างเย็นชา ใบหน้าสวยของเธอเฉยเมย ทั้งร่างของเธอก็มีท่าทางที่พยายามตีตัวออกห่างปรากฏ​ออกมา

เธอพูดออกมาทีละคำ "ในช่วงสามปีที่ผ่านมา คุณไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น ข้างกายคุณมีผู้หญิงล้อมรอบนับไม่ถ้วน นี่ยังไม่ใช่ว่าคุณทำผิดต่อฉันอีกเหรอคะ"

"หรือคุณคิดว่า ฉันจะใจกว้างพอที่จะเพิกเฉยไปได้?"

พอถูกถาม สีหน้าที่สงบของโห้หลีเฉินก็ไม่มีความรู้สึกผิดปรากฏขึ้นมาเลย

เขามองไปที่เย้นหว่าน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมาก

"ที่รัก ผมไม่ยอมรับผิดในเรื่องนี้ เพราะผมไม่เคยทำอะไรผิดต่อคุณ"

เรื่องอะไรเขาก็สามารถยอมรับผิดได้ทุกอย่าง แต่เรื่องนี้เขาไม่ยอมรับผิดอย่างแน่นอน

โห้หลีเฉินอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง "ตอนไปร่วมงานเลี้ยงผมถึงได้หาคู่ควง และพวกเธอได้แค่ควงแขนผมเท่านั้น อีกอย่างไม่ใช่สามปี แต่เป็นหนึ่งปีกับอีกเจ็ดเดือน"

สีหน้าของเย้นหว่านเย็นชามากยิ่งขึ้น "แค่ควงแขนของคุณอย่างนั้นเหรอคะ? คุณโห้ ฉันจำได้ว่าคุณเป็นคนรักความสะอาด ทำไมคะ ตอนนี้รักษาหายแล้วเหรอคะ?"

"ไม่ใช่!" โห้หลีเฉินตอบโดยไม่ลังเล "ทุกครั้งที่ผู้หญิงพวกนั้นควงแขนผม กลับไปแล้วผมจะถอดเสื้อเชิ้ตและเสื้อสูทออก แล้วโยนทิ้งลงในถังขยะ"

"กลับมาถึงบ้านผมจะต้องอาบน้ำสามครั้ง ไม่อย่างนั้นผมจะรู้สึกไม่สบายตัว"

เย้นหว่าน "..."

เธอตกตะลึงคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้ อีกทั้งโห้หลีเฉินยังพูดด้วยสีหน้าจริงจังมากด้วย

เขาไม่เคยโกหกเธอ และเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เขาคงไม่จำเป็นต้องโกหกเธอ

แต่ว่า ในเมื่อความบ้าสะอาดยังอยู่ แล้วยังรังเกียจมากขนาดนั้น ทำไมถึงพาพวกผู้หญิงคนนั้นไปงานด้วย แล้วยังยอมให้พวกผู้หญิงล้อมรอบตัวเขาอีก

โห้หลีเฉินยอมจะสารภาพออกมา "ประการแรกเพราะอำนาจของผมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ การพบปะสังสรรค์ที่มีพวกผู้หญิง จะช่วยให้ผมขยายอำนาจได้รวดเร็วมากยิ่งขึ้น พาคู่ควงไปด้วยจะได้ผลลัพธ์ดีกว่าเป็นเท่าตัว"

"ประการที่สอง และก็เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด"

โห้หลีเฉินมองไปทางเย้นหว่านด้วยดวงตาร้อนแรง ในแววตาของเธอเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มแห่งความได้ใจ "ผมตามหาคุณไม่เจอ แต่ผมรู้ว่าคุณต้องยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง ผมคิดว่าถ้ามีพวกผู้หญิงเข้ามาใกล้ผม คุณจะต้องโกรธจนทนไม่ไหว แม้จะต้องข้ามทะเลข้ามภูเขามาจัดการผู้หญิงพวกนั้นแน่นอน"

เย้นหว่านตกตะลึง ใบหน้าของเธอทั้งประหลาดใจและเหลือเชื่อมาก

ดังนั้น ที่เขาทำเรื่องที่ทำให้ตัวเองต้องรังเกียจ ก็เพื่อเธออย่างนั้นเหรอ?

เธอต้องยอมรับ ว่าเธอติดกับดักเข้าอย่างเธอถูกผู้หญิงรอบตัวโห้หลีเฉินทำให้โมโหจนแทบบ้า ยังไม่ถึงเวลาก็แอบหนีออกมาซะก่อนแล้ว

ส่งผลให้ ตอนนี้ยังถูกฉู่หยุนซีดึงเข้าไป...

ดวงตาของเย้นหว่านเป็นประกายเล็กน้อย ก่อนจะถามด้วยสีหน้าจริงจังต่อ "แล้วเก่อหรูซวนล่ะ เธออยู่ติดตามคุณตั้งแต่สองปีก่อน และเธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณ เธอเป็นคู่ควงไปงานเลี้ยงให้คุณสิบแปดครั้ง หรือจะทำเพื่อยั่วโมโหฉันเหมือนกัน?"

โห้หลีเฉินพยักหน้า "เธอใกล้มือที่สุดแล้ว ใช้งานได้ราบรื่นและทำให้คนอื่นเชื่อง่าย ดูสิ ทำให้คุณหึงจนปรากฏออกมาจนได้"

เย้นหว่าน "..." เธอไม่สามารถโต้เถียงเรื่องบ้าๆ นี้ได้

แต่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป

เธอเดินไปหาโห้หลีเฉิน ใช้ประโยชน์จากที่เธอกำลังยืนอยู่ จึงมองลงไปที่เขา ท่าทางโกรธเคือง "ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ฉันกลับมาแล้ว คุณก็ไล่เธอออกไปซะ"

สีหน้าของโห้หลีเฉินเคร่งขรึมเล็กน้อย ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาปรากฏรอยยิ้มเอาอกเอาใจ แต่คำพูดที่พูดออกมา กลับกลายเป็นปฏิเสธ