บทที่ 128 ไฟลุก

บทที่ 128 ไฟลุก

ในใจเย้นหว่านรู้สึกโมโห ภายนอกกลับตอบรับไปอย่างกระตือรือร้น “ได้ ได้ค่ะ”

หน้าหล่อเหลาของโห้หลีเฉินเข้ามาใกล้อีกนิด “เอาชุดไปไว้ในห้องเสื้อผ้า ด้านในมีที่ว่างที่เป็นของเธอ”

เดิมทีเย้นหว่านคิดจะวางไว้ในกระเป๋าก็พอ ในเมื่อมีเพียงสองสามชุด เธอก็ไม่คิดจะอยู่นาน

คาดไม่ถึงโห้หลีเฉินมองเธอออกแล้ว

เธอได้แต่รับปาก “ได้ ได้เลย”

ของพวกนี้วางอยู่ด้วยกัน เหมือนเป็นสามีภรรยากันจริงๆ ในห้องของเขากลายมาเป็นอบอุ่นละมุน มีความรู้สึกของบ้านแล้ว

โห้หลีเฉินเม้มริมฝีปากอย่างพอใจ ไม่ได้ปล่อยเธอ สายตาที่มองเธอยิ่งลึกมืด ด้านในเหมือนไฟลุกไหม้กองหนึ่ง

เย้นหว่านโดนมองจนใจหวาดหวั่น ลมหายใจชายหนุ่มนับวันยิ่งใกล้ ทำให้เธอเหมือนมดที่ถูกโยนในหม้อเดือด

ลวกไปทั้งตัว

เธอพยายามขยับไปด้านหลัง เอ่ยปากเตือนสติเสียงต่ำๆ

“คุณโห้ คุณหลบหน่อยได้มั้ย?”

“ไม่ได้”

โห้หลีเฉินตอบกลับว่องไว เสียงแหบแห้งเป็นพิเศษ

เขาจ้องมองเธออยู่ ในสายตาประกายความวู่วามที่ไม่อาจควบคุมไว้ “เย้นหว่าน ฉันอยากจูบเธอ”

แต่ละคำพูด ช่างทุ้มต่ำปลุกปั่น

เย้นหว่านตกตะลึงฉับพลัน ชั่วพริบตาหนึ่งหน้าแดงฉาด จิตใจกระวนกระวาย

เขามองเธออยู่แบบนี้ พูดคำพูดแบบนี้ออกมาด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องจูบแบบนี้ บอกเธอแล้ว หรือว่ายังอยากให้เธอเห็นด้วยเหรอ……

เย้นหว่านพึ่งนึกได้ เธอพึ่งตกลงสัญญากับเขาไป หลังจากย้ายเข้ามา เขาไม่สามารถลงไม้ลงมือกับเธอตามชอบใจ ไม่สามารถจูบเธอมั่วซั่ว ดังนั้นก่อนจูบเขาถึงถามดู?

ขมับเย้นหว่านเต้นอย่างแรง พูดด้วยความแน่วแน่มาก “ฉันไม่เอา”

“ฉันถามแล้ว”

โห้หลีเฉินน้ำเสียงต่ำมาก ยั่วยวนคนแบบเซ็กซี่

เขาโน้มตัวมาด้านหน้า ริมฝีปากบางก็ตกอยู่บนริมฝีปากของเย้นหว่านตามอำเภอใจ

ไม่ได้จูบเธอมั่วซั่ว แต่ถามแล้ว ถึงจูบเธออย่างจริงจัง

ลมหายใจของชายหนุ่มรุกรานเข้าไปภายในช่องปากของเธออย่างแข็งกร้าว เย้นหว่านแข็งทื่อฉับพลัน ในสมองราวกับมีดอกไม้ไฟระเบิดออกมาแล้ว

โห้หลีเฉินทำอย่างนี้ได้อย่างไรกัน?

ต่ำทรามจริงๆ เลย

เธอจิตใจว้าวุ่นอยากผลักเขาออก แต่มือทั้งคู่ของเธอกลับถูกเขาจับไว้อย่างไม่พะวงสักนิด ล็อกไว้ด้านหลัง

จูบของเขา ค่อยๆ ลึกขึ้น……

เย้นหว่านตึงแน่นไปทั้งตัว สมองเริ่มมึนงงนิดหน่อย ตาที่มองแทบจะสูญเสียสติ วางอาวุธอย่างยอมจำนน

เวลานี้ เสียง “ปัง” ทีหนึ่ง ประตูห้องก็โดนคนผลักออกจากข้างนอก

เย้นซินรีบวิ่งเข้ามาทันที บนเสื้อผ้าเปื้อนคราบน้ำมันและของดำๆ ไม่น้อย ดูเหมือนกระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิงพอสมควร

“พี่เขย ห้องครัวไฟลุกขึ้น……มาแล้ว……”

มองเห็นทั้งสองคนจูบกันอยู่ในห้อง เย้นซินอึ้งค้างไปทันที

โห้หลีเฉินที่สูงส่งในสายตาหล่อน แม้แต่เข้าใกล้สักนิดยังไม่ได้ เวลานี้กลับล้อมเย้นหว่านไว้ในอ้อมอกอย่างแนบชิด กำลังจูบดูดดื่มอยู่กับเธอ

ท่าทีของเขาแข็งกร้าวรุกราน ยิ่งทำให้คนแทบควบคุมใจเต้นไม่อยู่

อยากจะไปแทนที่ตำแหน่งของเย้นหว่าน

ภายในใจเกิดความอิจฉา ริษยาที่เข้มข้นขึ้นมา สายตาที่เย้นซินมองโห้หลีเฉินยิ่งหลงใหลขึ้น

การรบกวนของเย้นซินทำให้เย้นหว่านได้สติกลับมา ผลักโห้หลีเฉินออกอย่างเขินอาย

เธอแก้มแดงฉาด มองทางเย้นซินแล้วถามขึ้น “เป็นอะไรไป? ทำไมห้องครัวถึงไฟไหม้ขึ้นมา ไฟลุกเยอะมั้ย?”

โห้หลีเฉินขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ บนหน้าหล่อเหลาอึมครึม เห็นได้ชัดว่าความปรารถนาไม่เป็นที่พอใจ

เย้นซินพยักหน้า พูดอย่างรีบร้อนมาก “ฉันหิว เลยอยากทำอะไรกินหน่อย ผลสุดท้ายคิดไม่ถึง……ไฟนั้นก็ลุกขึ้นมา……”

เย้นหว่านปวดหัว เธอรู้ว่าเย้นซินเป็นลูกของเย้นซวนมิ้นกับเฉียวเจี้ยฮุ่ยที่ได้มาตอนอายุใกล้สี่สิบปี ซึ้งล้ำค่ามาก เพราะเหตุนี้จึงไม่เคยทำงานบ้านมาก่อน ยิ่งไม่เคยเข้าครัวเลย

เผาห้องครัวสามารถพูดได้ว่ามีเหตุผลอย่างหนึ่งแล้ว

เย้นหว่านรีบผลักโห้หลีเฉินออก “คุณโห้ พวกเราต้องรีบไปดูห้องครัวหน่อย”