บทที่ 1289 ความหึงหวงของคุณโห้

ป่ายฉี "..." เขารู้สึกว่าตอนนี้เขาจะตายเพราะความรักของพวกเขาทั้งสอง

การเป็นคนโสดนี่มันยากลำบากจริงๆ

แย่

แย่ แย่

ป่ายฉีก้มหน้านอนลงไปบนโซฟา ขยับขาออกเพื่อหลบทางให้เย้นหว่าน

"เอาล่ะ คุณรีบไปเถอะ ไปซบอยู่ในอ้อมแขนของสามีคุณโน่น ผมไม่ส่งแล้วกัน ทนดูไม่ได้"

ระหว่างที่พูดเขายกมือขึ้นปิดตาตัวเองเอาไว้ด้วย ใบหน้ารังเกียจ

เย้นหว่านยิ้มออกมา ป่ายฉีก็เป็นแบบนี้ แม้ในสถานการณ์ที่อันตราย หรือจะยากลำบากแค่ไหน เขาก็สามารถทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงได้ ทำให้คุณยิ้มออกมาได้

เธอหมุนตัว เดินเข้าไปกอดเขา

"ป่ายฉี ลำบากคุณแล้ว ช่วยบอกพ่อแม่และพี่ชายด้วย ฉันคิดถึงพวกเขามาก อีกไม่นาน ฉันจะกลับไปอย่างปลอดภัย พวกเขาไม่ต้องกังวล"

เอ่ยถึงครอบครัว เย้นหว่านก็รู้สึกแสบจมูก เพื่อห้ามน้ำตาเอาไว้ เธอจึงรีบลุกขึ้น เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ป่ายฉีมองแผ่นหลังของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นและยังสงสาร

เย้นหว่านเดินออกมาจากร้านกาแฟ เดินข้ามทางม้าลายออกมา หยุดอยู่ข้างรถโรลส์รอยซ์คันนั้น

เธอก้มลงไปมองโห้หลีเฉิน "คุณโห้ ให้ฉันไปด้วยได้ไหมคะ"

"พลัก" เสียงดังขึ้น ประตูรถถูกเปิดออก

เย้นหว่านก้าวขาขึ้นรถ นั่งลง พลันถูกล็อกเอาไว้กับที่นั่ง ร่างสูงใหญ่ด้านบนกดลงมา กักเธอเอาไว้ทั้งตัว

"คุณทำ..." อะไร...

เย้นหว่านยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกโห้หลีเฉินฉกจูบลงมา

จูบของเขารุนแรงและบ้าอำนาจ คล้ายกำลังกลืนกินเธอไปทั้งตัว จูบจนลิ้นของเธอเจ็บไปหมด

เธอผลักเขาออก แต่ยิ่งผลัก จูบของเขายิ่งรุนแรงมากขึ้น เย้นหว่านอ่อนระทวยไปทั้งร่าง ไม่กล้าต่อต้านเขาอีก ได้แต่ยอมเขาอย่างว่าง่าย

คนขับรถที่นั่งอยู่ประจำที่เดินลงจากรถไป เดินไปถึงด้านหลังช่วยปิดประตูด้วยความใส่ใจ จากนั้นยืนหันหลังให้กับรถ

แต่ แม้เขาจะปิดได้ทันเวลา ไกลออกไป ถูกกล้องจับภาพเอาไว้ได้ในตอนที่พวกเขายังไม่ปิดประตู

เย้นหว่านราวกับจะได้ให้ได้กับจูบของโห้หลีเฉิน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานกี่ศตวรรษ เธอถูกเขาคลายออกในยามที่เธอกำลังมึนงง

เขายังคงกดเธอเอาไว้ ใช้มือนวดท้ายทอยของเธอ แววตาสงสัยจ้องมองมายังเธอ

"เย้นหว่าน ผมอยากจับคุณกินที่นี่ซะเลย"

เย้นหว่านที่กำลังมึนงงนั้นตระหนกจนได้สติ รีบยกมืออ่อนแรงจับไหล่เขาเอาไว้

"คุณใจเย็นหน่อย ฉันเกือบจะโดนคุณกินจนไม่เหลืออะไรแล้ว"

น้ำเสียงของเย้นหว่านนั้นแหบแห้ง ริมฝีปากแดงระเรื่อ ซ้ำยังบวมเล็กน้อย

เธอโกรธอยู่ในใจ ป่ายฉีนะป่ายฉี คนที่ซวยก็คือเธอนะ

นี่เป็นการแก้แค้น ต้องเป็นการแก้แค้นของป่ายฉีอย่างแน่นอน

โห้หลีเฉินที่เดิมนั้นเย็นยะเยือก เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนหวานของเย้นหว่านแล้ว ราวกับอากาศเย็นได้พบกับพระอาทิตย์ ละลายในทันใด

เขาโกรธเธอไม่ลง

โห้หลีเฉินถอนหายใจ นั่งลงข้างเธอ ยืนมือไปดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน "ผมหิวแล้ว อยากไปกินข้าวที่ไหน"

เปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว ทำให้เย้นหว่านมึนงง เนิ่นนานกว่าจะมีสติตอบสนองเขา

เธอส่ายหน้า "ฉันพึ่งกินไป"

"คุณดื่มกาแฟไปแค่อึกเดียว ไม่ได้กินอะไรอย่างอื่น แบบนั้นไม่นับ" โห้หลีเฉินบอก

เย้นหว่านนิ่งอึ้ง หันไปมองโห้หลีเฉินที่อยู่ด้านข้างด้วยความแปลกใจ "คุณรู้แม้กระทั่งเรื่องนี้ คุณแอบดูมาตั้งแต่ต้นเลยเหรอ"

โห้หลีเฉินเม้มปาก เขาบอกเธอไม่ได้ ว่าเขาแอบตามเธอตั้งแต่เธอออกมา

ความเงียบของเขาเป็นการยอมรับอยู่เงียบๆ ทำให้เย้นหว่านตกใจ