บทที่ 1303 ฉันอยากจะยืนอยู่เคียงข้างคุณ

โห้หลีเฉินคุ้นเคยกับการที่มีคนมากมายมารายล้อมและพูดถึงนานแล้ว เขาไม่ได้สนใจเลย แต่เขาพูดกับคนขายตั๋วว่า

"ผมต้องการพบผู้จัดการของคุณ"

หลังจากความวุ่นวายครั้งใหญ่ แม้ว่าคนขายตั๋วจะไม่รู้จักโห้หลีเฉิน แต่ก็ต้องรู้จักเขาอยู่ดี

เธอรีบยิ้มและพูดว่า "คุณโห้ ฉันขอถามคุณหน่อยนะคะ มีธุระอะไรกับผู้จัดการของเราเหรอคะ ถ้าเป็นลูกค้าวีไอพีและต้องการจะเช่าเหมาที่นี่ทั้งหมด ฉันก็สามารถจัดการได้"

โห้หลีเฉิน "มาพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจน่ะ"

เมื่อคำพูดนี้ได้พูดออกมาจากปากของผู้มีอำนาจ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่พนักงานตัวเล็กธรรมดาจะกล้าคิดได้อย่างไร

เธอรีบออกมาทักทาย "คุณโห้ เชิญข้างในค่ะ"

ภายใต้การนำทางของพนักงาน โห้หลีเฉินเลยข้ามจุดจำหน่ายตั๋วไป และเขาก็ได้เข้าไปในห้องโถงด้านในอย่างสง่างาม

เย้นหว่านยืนมองดูการกระทำของเขาอยู่ไกลๆ เธอรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ก็แค่การซื้อตั๋ว โห้หลีเฉินจะเข้าไปข้างในเพื่ออะไรกัน

หรือจะซื้อตั๋วพิเศษผ่านช่องทางพิเศษเหรอ?

เย้นหว่านเดินไปที่ชายหาด และนั่งรอเขาอยู่บนชายหาด เธอขุดหลุมบนทรายด้วยนิ้วมือของเธอ จากนั้นก็เติมทรายให้เต็มอีกครั้ง เธอนั่งเล่นด้วยความเบื่อหน่าย

หลังจากนั้นไม่นาน โห้หลีเฉินก็เดินไปหาเธอ

"จัดการเรียบร้อยแล้ว ไปเล่นฟลายบอร์ดกันเถอะ"

เย้นหว่านเงยหน้ามองเขา และถามด้วยความสงสัย "คุณไปจัดการยังไงกัน"

เขาไม่มีทางปล่อยให้ชายหนุ่มกอดเธอและขึ้นไปบินแน่นอน หรือเขาจะยอมให้เธอขึ้นไปบินคนเดียวเหรอ? แต่ระดับความเป็นห่วงของโห้หลีเฉินที่มีต่อเธอนั้น อาจจะมีไม่มาก

"ตามผมมาแล้วคุณจะรู้เอง"

โห้หลีเฉินยื่นมือไปทางเย้นหว่าน

เขายืนหันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์ แสงอาทิตย์ที่เจิดจ้าส่องลงมาบนตัวเขา มันส่องสว่างจนทำให้เขานั้นดูหล่อเหลาและแพรวพราวราวกับเทพเจ้า

แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับใบหน้านี้ทุกวัน เย้นหว่านก็ใจเต้นแรงอยู่ดี

ในเธอชาติที่แล้ว เธอเคยกอบกู้กาแล็กซีไว้เหรอ เธอถึงได้แต่งงานกับสามีที่หล่อเหลาคนนี้

เย้นหว่านอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากของเธอ และเธอก็วางมือลงบนมือของโห้หลีเฉิน

โห้หลีเฉินดึงเธอลุกขึ้น ก่อนจะเดินไปที่ชายหาดด้วยกัน

เรือยอร์ชได้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว มีลูกเรือสองคนกำลังรอพวกเขาอยู่บนเรือ เมื่อเห็นเย้นหว่าน พวกเขาก็ทักทายอย่างสุภาพ

"สวัสดีค่ะคุณนายโห้"

คนพวกนี้เป็นพนักงาน แล้วทำไมถึงต้องทักทายเธออย่างเป็นทางการแบบนี้?

เย้นหว่านรู้สึกปลาบปลื้มเล็กน้อย เธอจึงรับพยักหน้าและยิ้มอย่างรวดเร็ว

คนหนึ่งขับเรือยอร์ช อีกคนรับผิดชอบเรื่องอุปกรณ์ ในไม่ช้า พวกเขาก็ได้นั่งบนเรือยอร์ชและล่องไปในทะเล

หลังจากหยุดเรือยอร์ชแล้ว ชายหนุ่มคนที่รับผิดชอบเรื่องอุปกรณ์ก็ได้นำอุปกรณ์มาวางบนเท้าของโห้หลีเฉิน

เมื่อเย้นหว่านเห็น เธอก็ตกใจ "ทำไมคุณถึงใส่มัน"

"ผมจะพาคุณบินเอง" โห้หลีเฉินพูดอย่างมั่นใจ

เย้นหว่านตกใจ เธอคิดเกี่ยวกับความเป็นไปได้หลายอย่าง แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่าโห้หลีเฉินจะเข้ามาแทนที่ชายหนุ่มคนนั้นด้วยตัวเอง

"คุณ ทำเป็นเหรอ"

เธอรู้สึกลังเลใจ

โห้หลีเฉินหยุดสวมอุปกรณ์ ทันใดนั้นเขาก็เอนตัวเข้าไปใกล้เย้นหว่าน "คุณภรรยา นี่คุณกำลังสงสัยในความสามารถของสามีของคุณเหรอ"

เขากดเสียงต่ำ ซึ่งเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอันตราย

ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเอาชีวิตรอดทำให้เย้นหว่านส่ายหัวในทันที "ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย คุณคือคนที่ดีที่สุดในใจของฉัน ไม่มีอะไรที่คุณทำไม่ได้"

"มีสายตาที่ดีจริงๆ"

โห้หลีเฉินจูบลงบนหน้าผากของเย้นหว่านเพื่อเป็นรางวัล

แก้มของเย้นหว่านเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที เธอผลักเขาออกไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ "มีคนอื่นอยู่บนเรือด้วยนะ"

"พวกเขาไม่กล้ามองหรอก"

เย้นหว่านรู้สึกสู้จะทนกับความหน้าด้านของเขา เธอคิดบางอย่างออก จึงถามเขาว่า "ในสถานการณ์ปกติ แม้ว่าพวกเขาจะเพิกเฉยต่อความปลอดภัยของลูกค้า แต่ยังไงพวกเขาก็ไม่ยอมให้ลูกค้าบินเอง คุณพูดโน้มน้าวพวกเขายังไงกัน?"

โห้หลีเฉินแตะไปที่จมูกของเธอ "คุณลองเดาสิ"