บทที่ 132 พาคนในครอบครัวมาเหรอ

บทที่ 132 พาคนในครอบครัวมาเหรอ

เดิมทีโห้หลีเฉินไม่มองหล่อนเต็มๆ ตาเลย แม้กระทั่งตอนนี้เหมือนยังไม่พอใจหล่อนมากด้วย การไล่หล่อนออกไปก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทุกเวลา

แต่หล่อนจะยอมแพ้แบบนี้ได้อย่างไรกันล่ะ? หล่อนอยากแต่งเข้าตระกูลโห้แทนเย้นหว่าน แล้วกลายเป็นคุณนายตระกูลมหาเศรษฐี

เย้นหว่านกลับไม่รู้ว่าในใจเย้นซินมีแผนการพวกนี้ ด้วยความเคยชินกับการเป็นมืออาชีพจึงเดินโซนเสื้อผ้าไป คิดจะดูแนวโน้มความนิยมของฤดูกาลนี้หน่อย

ขณะเดินดูของอยู่ดีๆ ไหล่เย้นหว่านเหมือนจะโดนชนจนเคลื่อนจากที่เดิม

และร่างกายของเธอก็ถอยหลังไปอย่างไม่สามารถควบคุมได้ สายตามองเห็นว่าใกล้จะล้มลงบนพื้น

นี่เป็นพื้นหินอ่อน ล้มกระแทกลงไป คงต้องเจ็บแย่แน่

เย้นหว่านรู้สึกเพียงว่าเธอออกจากบ้านไม่ได้ดูฤกษ์ ถึงตกต่ำขนาดนี้

เธอหลับตาอย่างเป็นทุกข์ รอถูกชนล้มเจ็บไปทั้งตัว แต่ว่าหลังร่างกายของเธอร่วงลง ความเจ็บปวดในจินตนาการกลับไม่มี เธอตกเข้าในอ้อมกอดที่กว้างใหญ่และอบอุ่นของชายหนุ่ม

กลิ่นสดชื่นที่หอมของชายหนุ่มโชยมาตรงหน้า สบายมาก

และมีความคุ้นเคยนิดๆ

เย้นหว่านเงยหน้า มองเห็นหน้าของมู่จื่ออี้แล้ว เขาแต่งตัวให้ตนเองดูเป็นหนุ่มหล่อเหลา ร่าเริงน่าดึงดูด

“ไม่เป็นไรนะ?”

เขามองเธออยู่ สายตาละมุนละไมที่สุด

เย้นหว่านส่ายหน้า ยืนขึ้นมาจากอ้อมอกของเขา “ไม่เป็นไร ถูกชนนิดหน่อยเท่านั้น ต้องขอบคุณคุณแล้ว ไม่งั้นฉันต้องล้มแย่เลย”

มู่จื่ออี้ยิ้ม “ดูเหมือนพวกเรามีพรหมลิขิตกันมากเลยนะ ถึงให้ผมรีบมาทันเวลาขนาดนี้”

“คงใช่แหละ”

เย้นหว่านได้เจอเขา อารมณ์จึงไม่เลวนัก

เย้นซินยืนอยู่ด้านข้าง สังเกตมู่จื่ออี้ขึ้นๆ ลงๆ อยู่รอบหนึ่ง รู้สึกเฉียบแหลมมาก สายตาที่มู่จื่ออี้มองนั้น แตกต่างออกไปเหลือเกิน

ดังนั้นหล่อนจึงถามขึ้นก่อน “พี่ เขาเป็นใครกัน?”

“เพื่อนฉันเอง มู่จื่ออี้”

เย้นหว่านหันหน้าแนะนำกับมู่จื่ออี้ “น้องสาวฉัน เย้นซิน”

“ที่แท้ก็เป็นน้องสาว สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณ”

มู่จื่ออี้ยื่นมือไปแบบสุภาพบุรุษมาก รอยยิ้มบนใบหน้าน่าดึงดูดและชวนให้ใกล้ชิด

เป็นชายหนุ่มที่หล่อมาก

เย้นซินอดอิจฉาอยู่บ้างไม่ได้ เย้นหว่านเป็นเพียงลูกสาวบุญธรรมเท่านั้น มีสิทธิ์อะไรที่หนุ่มหล่ออย่างโห้หลีเฉิน มู่จื่ออี้ต่างมาล้อมรอบเธอ?

หลังจากทักทายกันง่ายๆ มู่จื่ออี้ก็มองเย้นหว่าน แล้วพูดกับเธอว่า

“ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว พวกเราไปกินข้าวด้วยกันเถอะ ที่นี่มีกุ้งมังกรเล็กอยู่ร้านหนึ่ง อร่อยเป็นพิเศษ”

พูดถึงกุ้งมังกรเล็ก เย้นหว่านก็นึกถึงภาพน่าอับอายที่โห้หลีเฉินป้อนกุ้งมังกรเล็กให้เธอกิน

ยังมีที่น้ำซอสลวกมือเพราะเธออีก

เธอคิดแล้วตอบปฏิเสธ “วันนี้ไม่ได้หรอก ฉันควรกลับได้แล้ว”

รอยยิ้มบนหน้าของมู่จื่ออี้หนักหน่วง อารมณ์ที่มองเย้นหว่านซับซ้อน ผิดหวังอยู่บ้าง

เสียงของเขาต่ำมาก “เสี่ยวหว่าน คุณกำลังหลบผมเหรอ?”

เป็นเพราะหลังจากวันนั้นที่เขาสารภาพรัก เพื่อนกันก็ไม่เป็นแล้วเหรอ

เย้นหว่านรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่นะ คือโห้หลีเฉินบาดเจ็บแล้ว สองวันนี้ฉันกำลังดูแลเขาอยู่ เดี๋ยวต้องกลับไปช่วยเขาเตรียมอาหารเย็น”

ถึงแม้โห้หลีเฉินจะใช้มือข้างเดียวสามารถทำเรื่องได้มากมาย แต่เขาเจ็บมือซ้ายไป มือขวาก็เหมือนจะพิการตามไปด้วย อย่างไรเสียตอนทานข้าวต้องเป็นเธอที่ตักซุป ตักข้าว คีบกับข้าว……

“คุณดูแลเขา?” มู่จื่ออี้ขมวดคิ้ว “เขาได้รับบาดเจ็บ ให้คนดูแลหรือว่าแม่บ้านดูแลก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ”

“อาจจะเป็นพวกคนรวยจู้จี้มั้ง เขาเลยไม่ให้แม่บ้านเข้ามาในบ้านเขา”

ในฐานะผู้ชาย เขากลับรู้ว่าเกรงว่านี่จะไม่ใช่เรื่องจู้จี้ แต่เป็นเพราะโห้หลีเฉินจงใจ……

เย้นหว่านและโห้หลีเฉินเพียงแค่หมั้นกันหลอกๆ ทำให้เขามีความหวังขึ้นมา แต่ถ้าโห้หลีเฉินมีความคิดอย่างอื่นต่อเย้นหว่าน นั่นจะกลายเป็นคู่แข่งที่มีกำลังแข็งแกร่งที่สุดของเขา

มู่จื่ออี้มีความรู้สึกวิกฤติอย่างรุนแรง

เย้นหว่านมองดูเวลา ยิ้มพูดกับมู่จื่ออี้ “เวลาพอสมควรแล้ว ฉันไปก่อนนะ”