บทที่ 1340 หานจื่อล่ะ

"จะพูดอย่างไรดีล่ะ ฉู่หยุนซีก็เหมือนกับเพื่อนที่เรียนในมหาวิทยาลัย ทานข้าวด้วยกัน เดินเล่นด้วยกัน ไม่มีอะไรนอกเหนือไปกว่านี้ และสามปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ห้ามให้ฉันรับรู้เรื่องของภายนอก ดังนั้นในแต่ละวันฉันจึงคอยสนใจแต่เรื่องของคุณ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ฉันจ้องมองคุณอยู่ตลอดเวลา"

ดังนั้น แม้จะห่างกันสามปี แต่ในชีวิตของเธอก็ยังคงมีโห้หลีเฉินอยู่ด้วยตลอดเวลา

โห้หลีเฉินแววตาเป็นประกาย อาการที่ไม่พอใจเล็กๆ น้อยๆ ฉับพลันก็ถูกพัดปลิดปลิว

เขาบีบจมูกเธออย่างภาคภูมิใจ "ถ้ำมอง"

เย้นหว่านแก้มแดงระเรื่อ เมื่อพูดแบบนี้ การเคลื่อนไหวของเธอในสามปีนี้ ดูบ้าคลั่งยิ่งกว่าซาแซงเสียอีก ที่คอยสอดส่องชีวิตประจำวันของโห้หลีเฉินอย่างละเอียด ขาดเสียแต่การรุกล้ำรบกวนเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงทำท่าเท้าสะเอวอย่างมั่นใจ

"ฮึ่ม นั่นเพราะหลีกเลี่ยงไม่ได้ ต้องศึกษาสถานการณ์รอบตัวคุณ ไม่ใช่การสอดส่องคุณ ต่อไปก็จะไม่ทำอีกแล้ว คุณอยากให้ฉันมองฉันก็จะไม่มอง"

โห้หลีเฉินก้มหน้าลงประทับรอยจูบริมฝีปากเธอ

"อืม ต่อไปก็จะต้องตัวติดกันทั้งวัน24ชั่วโมง และแอบมองอย่างเปิดเผย"

เย้นหว่านต่อยเขาหนึ่งหมัดอย่างดุดัน "นั่นไม่ได้เรียกว่าแอบดูสักหน่อย!"

"จ้ะ ไม่เรียกก็ไม่เรียก แล้วอย่างนั้นเรียกว่าอะไร"

ในน้ำเสียงของโห้หลีเฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พลางพูดพลางสตาร์ทรถ แล้วขับเคลื่อนไปข้างหน้า

เย้นหว่านจับที่คางแล้วคิด "อันนี้เหรอฉันต้องขอคิดดูดีๆ ก่อน......"

ทั้งสองคนคุยหยอกล้อกันอย่างมีความสุข บรรยากาศที่ผ่อนคลายแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเลยในช่วงที่ผ่านมา

มองทิวทัศน์ข้างทางที่เคลื่อนผ่านนอกหน้าต่างรถ เย้นหว่านเหมือนรู้สึกได้กวาดฝุ่นที่ปิดบังท้องฟ้าบดบังแสงตะวันออก จนในที่สุดก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

เธอกับโห้หลีเฉินก็ได้กลับไปสู่การเชื่อใจกันและกัน ยืนอยู่ในเส้นทางเดียวกัน ไม่ต้องเสแสร้งแกล้งแสดง และถึงเวลาที่ซื่อสัตย์ต่อกันและกัน

เมื่อหาแรบบิทเจอ พวกเขาครอบครัวทั้งสี่คน ก็จะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างมีความสุข

เย้นหว่านนึกอะไรบางอย่างขึ้น "คุณโห้ ฉันเองก็ได้ตรวจสอบดูแล้ว ยังไม่เห็นเครื่องดักฟังของพวกเขาเลยว่าซ่อนอยู่ตรงไหน คุณรู้ได้อย่างไร"

"คุณไม่เห็นเป็นเรื่องปกติ เครื่องดักฟังที่พวกเขาใช้ในครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา ขนาดเล็กจิ๋วมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น และจะกลมกลืนเข้าไปในเส้นผมเสื้อผ้าของคุณ หรือแม้แต่ในผนัง"

โห้หลีเฉินพลางอธิบายพลางขับรถ "ก่อนหน้านี้ เสื้อผ้าทุกชิ้น ผมเผ้า ผิวหนังและเล็บของผม เคยซ่อนด้วยสิ่งนี้"

ดังนั้นต่อให้จะอยู่ริมทะเล พวกเขาก็ไม่เคยสนทนากันอย่างจริงๆ จังๆ กันเลยสักครั้ง

เย้นหว่านกัดฟัน "ช่างระยำจริงๆ ทำแบบนี้แม้แต่อาบน้ำก็ถูกพวกเขาดักฟังหมดเลยสิ"

โห้หลีเฉินเม้มปาก ใบหน้ารูปงามของเขาเกิดอาการเขินอายเล็กน้อย

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าว "อาบน้ำใต้ฝักบัว เสียงน้ำไหลนั้นดังมาก พวกเขาน่าจะไม่ได้ยินอะไร"

"แต่ว่าคืนนั้นของพวกเรา......"

เย้นหว่านกล่าวมาถึงตรงนี้ แก้มของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นทันใด คืนที่เธอเพิ่งจะกลับมา คืนนั้นที่อยู่โรงแรมริมทะเล เธอกับเขาดุเดือดกันสุดขีด

เสียงที่ครวญคราง......

เย้นหว่านกุมใบหน้าแล้วมองออกไปด้านนอกหน้าต่างรถ "น่าอายชะมัด ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว!"

ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ เธอจะไม่ทำอย่างนั้นกับเขาอย่างแน่นอน

โห้หลีเฉินหัวเราะเย้าหยอกเบาๆ คิดถึงภาพเหล่านั้น แววตาก็ดำทะมึนทันที

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "คนที่ได้ยิน ต่างตายหมดแล้ว"

คนตายก็ดุจกับไฟดับ ไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว

ความอายอันแรงกล้าของเย้นหว่านจึงได้บรรเทาลดลงเล็กน้อย แต่ว่าแรงอาฆาตกลับทวีเพิ่มขึ้น เธอกำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความดุร้าย

"ยังมีฝู้ยวนอีกคน ฉันจะต้องฆ่าปิดปากเขาให้ได้"