บทที่ 135 หรือว่าเธอชอบเขา

บทที่ 135 หรือว่าเธอชอบเขา

ในใจคิดว่าจะบีบเย้นหว่านให้ตายอย่างไร โห้หลีเฉินยกมือกดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงไปแล้ว

ผู้บริหารระดับสูงในสายทางนั้น มองเห็นหน้าจอมืดไปกะทันหัน ต่างทำหน้ามึนงงกัน

นี่เกิดเรื่องอะไรกัน?

ยังจะประชุมอยู่หรือไม่?

ความคิดของท่านประธานยากคาดเดา

โห้หลีเฉินไม่มีกะจิตกะใจทำงานได้ จึงออกจากห้องหนังสือมา คิดจะกลับไปอาบน้ำที่ห้อง

เขาพึ่งเดินมาได้มากี่ก้าว ได้ยินเสียงพูดคุยลอยมาจากมุมหนึ่งที่ไม่ไกลอกไป

เหมือนเป็นเย้นซินกำลังคุยโทรศัพท์

“พี่ พี่ถึงไหนแล้วเหรอ?”

ได้ยินว่าคุยโทรศัพท์กับเย้นหว่าน ฝีเท้าของโห้หลีเฉินก็หยุดลง

ต่อมาเขาได้ยินว่า

“ไม่มีอะไร แค่เป็นห่วงพี่นิดหน่อย พี่กับมู่จื่ออี้ออกเดตกับเป็นยังไงบ้าง

เมื่อวานเห็นเขากอดพี่แบบนั้น ฉันก็รู้ว่าเขาชอบพี่มาก วันนี้พวกพี่ก็ไปออกเดตกันอีก……พี่ พี่บอกฉันมาตามตรง มู่จื่ออี้เป็นคนที่พี่ชอบใช่มั้ย?

ฮ่าๆ ดูแล้วฉันคงโทรมารบกวนพี่ออกเดตแล้ว เอาล่ะ รอพี่กลับมาค่อยเล่าให้ฉันฟัง ออกเดตให้สนุกนะ”

ได้ยินคำพูดแต่ละประโยคนี้ สีหน้าของโห้หลีเฉินยิ่งดูแย่ลง ราวกับแผ่นโม่หินที่สีผสมปนเปกัน ดำจนน่าตกใจ

เย้นหว่านไม่ให้เขาไปด้วย เป็นเพราะคนที่กินข้าวด้วยคือมู่จื่ออี้……

โห้หลีเฉินทำไมถึงนึกไม่ได้ว่าเป็นมู่จื่ออี้

เย้นซินวางสายโทรศัพท์ เดินเข้ามาอย่างไม่เจตนา มองเห็นโห้หลีเฉินยืนอยู่ตรงนั้นดูแปลกใจมาก

“พี่ พี่เขย พี่อยู่ตรงนี้ได้ยังไงกัน?”

นึกถึงเนื้อหาที่หล่อนพูดออกไปเมื่อสักครู่ ชั่วขณะหนึ่งหล่อนทำหน้าหวาดผวา “พี่เขยมาตั้งแต่เมื่อไรกัน ที่ฉันพูด พี่ได้ยินหมดแล้วเหรอ?”

โห้หลีเฉินเม้มริมฝีปากบาง ไม่ได้พูดอะไร

กลิ่นอายเย็นเฉียบประกายอยู่รอบตัว อึมครึมอันตราย น่าหวาดหวั่นอย่างมาก

เขาทำหน้าเย็นชา ก้าวยาวๆ เดินไปข้างหน้า

เย้นซินเห็นเขาเป็นแบบนี้ เหมือนถูกเปิดโปงทำให้ลนลาน รีบเอ่ยปากอธิบาย

“พี่เขย พี่ฟังฉันอธิบายก่อน เมื่อกี้ฉันเพียงแค่ล้อเล่นกับพี่สาวเท่านั้น เธอกับมู่จื่ออี้ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน เป็นแค่การกินข้าวมื้อหนึ่งระหว่างเพื่อนเอง พี่อย่าเข้าใจผิดนะ”

หล่อนพูดอย่างจริงใจมาก แต่ฟังขึ้นมา เหมือนอยากปิดบังไว้แต่โดนแฉออกมา

“จะว่าไป พี่เขยดีเยี่ยมขนาดนี้ รักใคร่กับพี่สาวขนาดนั้น ในใจพี่สาวมีพี่เขย คงไม่ไปข้องแวะกับผู้ชายอื่นเด็ดขาด พี่สาวฉันเป็นคนรักเดียวมาตลอด”

สีหน้าของโห้หลีเฉินยิ่งเย็นลงไป

เย้นหว่านใจเดียวไม่ใจเดียวไม่สำคัญ สำคัญคือในใจเย้นหว่านเดิมทีไม่มีเขา

ก่อนหน้านี้เธอกับมู่จื่ออี้ความสัมพันธ์ดีมาก ใจที่มู่จื่ออี้ชอบเธอชัดเจนมาก เธอกลับไม่ได้ปฏิเสธมาโดยตลอด……

หรือความจริงเธอก็ชอบมู่จื่ออี้?

“ปัง!”

โห้หลีเฉินถีบประตูห้องนอนเปิดอย่างรุนแรง

ไอเย็นรอบตัวเขาเกือบกลายเป็นของแข็ง ก้าวขายาวเดินเข้าไป

“พี่เขย พี่อย่าคิดมากจริงๆ นะ พี่สาวไม่ได้ออกเดตกับมู่จื่ออี้……”

เย้นซินรีบอธิบาย อยากตามเข้าไป เวลานี้ประตูบานนั้นกลับตีเข้ามาใส่หน้าหล่อนกะทันหัน

หล่อนรีบถอยหลัง หลบไปอย่างตกใจ ต่อมาได้ยินเสียงปิดประตูที่เสียดแก้วหู

ประตูห้องกระแทกจากด้านในมาอย่างหนัก

กั้นระหว่างประตู หล่อนมองไม่เห็นท่าทีตอนนี้ของโห้หลีเฉิน แต่กลับโค้งมุมปากอย่างบรรลุเจตนาร้าย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

โห้หลีเฉินโกรธแล้ว

เขาเป็นผู้ชายสูงส่งขนาดนี้ ย่อมไม่อนุญาตให้คู่หมั้นของตนเองสวมเขาให้อย่างเด็ดขาด

หล่อนเริ่มรอคอยเย้นหว่านกลับมาแล้ว โห้หลีเฉินจะจัดการเย้นหว่านอย่างไรล่ะ?

ลงโทษ?

หรือว่าถอนหมั้น?

รอยยิ้มบนใบหน้าของเย้นซินนับวันยิ่งเยอะ ดีที่สุดถอนหมั้นไปโดยตรง หล่อนก็มีโอกาสแทนที่เย้นหว่านแล้ว