บทที่ 1355 ช่วยด้วย

เธอรีบรับสายขึ้น "คุณโห้ เกิดอะไรขึ้น"

"เร็วเข้า รีบอยู่ให้ห่างจากหน้าต่าง เร็ว ข้างนอกมี.... ตู๊ดๆ ๆ

คำพูดของโห้หลีเฉินยังไม่ทันพูดจบ สัญญาณก็ถูกตัดไป และก็ไม่ได้ยินว่าเขาพูดว่าอะไรอีก

"ฮัลโหล คุณโห้ ฮัลโหลๆ คุณโห้......"

เย้นหว่านจับโทรศัพท์ด้วยความตระหนก ขณะเดียวกันก็มองออกไปนอกหน้าต่าง ตรงนั้นมันมืดไปหมดและพายุลมแรง ที่ดูเหมือนกับปากขนาดใหญ่ของสัตว์ประหลาดในหุบเหวลึก

ทำให้รู้สึกอันตรายจนขนลุกขนพอง

เย้นหว่านไม่มีความลังเลใจแม้แต่น้อย และยิ่งไม่มีการคาดเดา เธอดึงถังจุ้ยมุ่งหน้าไปยังทางออก "พวกเราต้องออกไป"

ยังไม่ทันพูดขาดคำ เธอยังไม่ทันได้วิ่งไปถึงที่หน้าประตู เสียงกระแทก "ปัง" ดังขึ้น ก้องกังวานดังอยู่ด้านหลังของเธอ

เหมือนกับตอนที่เธอเจอในห้องน้ำ วัตถุสีดำขนาดใหญ่กระแทกเข้ามา กระแทกบานกระจกกับผนังเหล็กจนแตกกระจุยกระจาย

ครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิม เศษกระจกลอยพุ่งเข้ามาหาตัวเย้นหว่านกับถังจุ้ยราวกับกระสุน

"ระวัง"

ถึงแม้ถังจุ้ยยังอยู่ในอาการเมาเรืออย่างหนัก ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ก็ยังคงมีความรู้สึกไวต่อการตอบสนอง และก็ดึงเย้นหว่านมาด้านหน้าในทันที ใช้แผ่นหลังบังเศษกระจกลอยพุ่งเหล่านั้น

"ถังจุ้ย!"

เย้นหว่านตกใจอย่างมาก ภาพรุนแรงนี้เหมือนกับเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นที่อุโมงค์พังทลายลงมา ก็เป็นถังจุ้ยที่บังอยู่ด้านหน้าเธอ ทำให้ชีวิตเธอถึงรอดมาได้

แต่ก็ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส นอนสลบหมดสติไปเป็นเวลานาน

ความกลัวจากการที่เขาได้รับบาดเจ็บนั้น กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ทำให้เย้นหว่านมือเท้าเย็นวาบไปหมด เธอกลัวมากจนต้องการจะดึงเขา

ถังจุ้ยกลับดึงมือเธอไปที่ประตู ใบหน้าขาวซีด เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ก็แค่เศษกระจกไม่กี่ชิ้น ผมไม่เป็นไรหรอก รีบออกไปจากห้องกันเถอะ ตอนนี้ริมหน้าต่างมีแต่อันตราย"

เห็นเขาที่เต็มไปด้วยพลัง หัวใจของเย้นหว่านที่วิตกกังวลถึงได้บรรเทาลงบางส่วน

โชคดีประวัติศาสตร์ไม่ซ้ำรอย

เธอไม่สามารถที่จะทนเห็นถังจุ้ยสู้สุดชีวิตเพื่อเธอได้อีกแล้ว

เดินออกไปจากห้อง แล้วปิดประตูจากด้านนอก แต่กลับไม่สามารถที่จะกั้นลมแรงที่หนาวเหน็บนั้นได้ เห็นห้องอื่นๆ รอบๆ ก็เปิดประตูด้วย แต่พวกเขาไม่มีการปิดประตูหลังทำการเปิด ปล่อยให้ลมแรงที่อยู่ด้านนอกพัดโชยเข้ามา

เย้นหว่านขมวดคิ้วแน่น นี่หมายความว่าห้องอื่นๆ ก็ประสบกับปัญหาเช่นเดียวกัน

และอาจจะเลวร้ายกว่าที่เธอเจอ

มีบางคนบนตัวโชกไปด้วยเลือด แล้ววิ่งไปที่ระเบียงทางเดินอย่างลนลาน ทั้งวิ่งทั้งตะโกนทั้งร้องไห้ มีบางคน เพราะออกมาไม่ทัน จึงกรีดร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่ในห้อง

เย้นหว่านเดินไปถึงที่หน้าห้องห้องหนึ่ง เห็นเศษกระจกร่วงเต็มพื้น ยังมีเศษกระจกบางส่วนทิ่มอยู่บนตัวคน เป็นร่างสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ที่ตัวโชกไปด้วยเลือด ถูกเศษกระจกทิ่มทะลุจนหมดลมหายใจ

"ฮือๆ แงๆ "

เสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากห้องด้านในนี้

เย้นหว่านถึงได้สังเกตเห็น ว่าในอ้อมกอดของสองสามีภรรยาคู่นี้ ยังมีเด็กน้อยอายุสองขวบอีกคน!

เด็กคนนี้เนื้อตัวเปื้อนไปด้วยเลือด น่าจะเป็นเลือดจากพ่อแม่ เขาตกใจกลัวมาก ร้องไห้สะอึกสะอื้นคลานออกมาจากอ้อมกอดของพวกเขา แล้วลุกขึ้นเดินโขยกเขยกโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ฉับพลันเย้นหว่านรู้สึกทนไม่ไหว เด็กคนนี้อายุพอๆ กับแรบบิทตามความทรงจำของเธอ ตอนที่แยกจากกับพวกเขา พวกเขาก็อายุก็ประมาณสองขวบเท่านั้น

เด็กที่ตัวเล็กขนาดนี้ ยังไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น จะทนรับกับการสูญเสียพ่อแม่ที่โหดร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร

แทบจะโดยสัญชาตญาณ เย้นหว่านเดินเข้าไปในห้องโดยไม่แม้จะคิด เพื่อไปพาเด็กน้อยออกมา

แต่แล้ว เธอเพิ่งจะเดินได้เพียงสองก้าว ก็มีร่างดำตัวนุ่มนิ่มยืดหยุ่นพุ่งเข้ามาจากรูหน้าต่างที่แตก ทั้งแข็งแกร่งและนุ่มนิ่มยืดหยุ่น มาพันตัวของเด็กน้อยไว้ แล้วก็พึ่บพั่บจากไปอย่างรวดเร็ว