บทที่ 145 ความรัก99ก้าว

บทที่ 145 ความรัก99ก้าว

เย้นหว่านเขินอายอีกครั้ง หนังแบบนี้กลัวว่าจะไม่เหมาะสมกับเธอและโห้หลีเฉินหรอก?

พวกเขาไม่ใช่คู่รักกันจริงๆ

เย้นหว่านหันหน้าบอก “คุณโห้ ถ้าไม่อย่างนั้นพวกเราดู《Qi Men Dun Jia》เถอะ?”

โห้หลีเฉินยกมือรับตั๋วเข้ามา โบกไปด้านหน้าของเย้นหว่าน

“ตั๋วออกมาแล้ว คืนไม่ได้”

เย้นหว่าน “……” ทำอย่างกับคุณโห้คุณขาดเงินซื้อตั๋วใหม่ขนาดนั้นเหรอ?

สุดท้ายเย้นหว่านก็อุ้มถังป๊อปคอร์นไว้ โห้หลีเฉินถือโค้กสองแก้ว รอเวลาหนังเข้าฉายที่โซนพักผ่อน

เวลานี้มีผู้หญิงสารพัดหลงใหลหน้าตาของโห้หลีเฉินไม่ขาด คืนนี้พวกเขาดูไม่โจ่งแจ้ง แต่ยังดึงดูดความสนใจได้ไม่น้อย

ดีที่ เพราะเป็นโรงหนังสถานที่คลุมเครือแบบนี้ แถมยังมีโค้กและป๊อปคอร์น และชายหญิงโสด คนปกติล้วนคิดว่าเย้นหว่านกับโห้หลีเฉินเป็นคู่รักกัน และไม่มีผู้หญิงคนไหนวิ่งมาผูกสัมพันธ์กับโห้หลีเฉิน ขอหมายเลขโทรศัพท์อะไรแบบนี้

กลับยังถือว่าไม่มีอะไรมารบกวน

เพียงแค่ตอนที่ทำให้เย้นหว่านแปลกใจ สุดท้ายยังมีคนล้อมเข้ามา โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่มาไม่น้อย

แต่เป้าหมายที่พุ่งมา กลับเป็นเธอ

“คุณคะ ขอโทษนะคะคุณคือเย้นหว่านรึเปล่า?”

“คุณคือเย้นหว่านใช่มั้ย? เย็นนี้ฉันดูงานแถลงข่าวของคุณ ‘ฝันรัก’ ที่คุณออกแบบสวยมากจริงๆ ตัวจริงคุณก็สวยกว่าในทีวีอีก”

“ฉันดูถ่ายทอดสดเมื่อเย็นนี้กลายเป็นแฟนคลับของคุณแล้ว คุณเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถและสวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา คุณเซ็นชื่อให้ฉันได้มั้ย?”

“ท่านนี้คือคุณโห้สินะ? พวกคุณเป็นคู่รักกันจริงๆ ด้วย น่าอิจฉามากดูรักกันมากเลย”

คนกลุ่มหนึ่งล้อมไว้ พูดจ้องกันอย่างเร่าร้อน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเห็นทางนี้คึกคัก คนที่ล้อมนับวันยิ่งเยอะ

เย้นหว่านคาดไม่ถึงว่างานแถลงข่าวที่พึ่งจัดวันนี้ ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง จะเริ่มมีแฟนคลับแล้ว

นี่เป็นเรื่องดี และเป็นเรื่องที่กลัดกลุ้ม

มองแฟนคลับที่พยายามถ่ายรูปเธอ เธอเพียงรู้สึกปวดศีรษะไปหมด

ตอนนี้เธออยู่ด้วยกันกับโห้หลีเฉิน ทั้งสองคนมาเที่ยวโรงภาพยนตร์ด้วยกัน ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป คนจะคิดอย่างไร?

เย้นหว่านไม่กล้าคิดต่อไปอีกแล้ว

“พวกคุณจำคนผิดแล้ว ฉันไม่ใช่เย้นหว่าน”

เธอก้มหน้าลุกขึ้นมา พูดกับโห้หลีเฉินด้วยเสียงต่ำ “คุณโห้ พวกเรารีบไปกันเถอะ”

โห้หลีเฉินเหมือนไม่ได้รู้สึกไม่เหมาะสมแต่อย่างใด นั่งอยู่ด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย

“ยังไม่ถึงเวลาหนังเริ่มเลย”

ที่นี่ล้วนล้อมด้วยฝูงชนมากมาย เขายังจะรอดูหนังอีกเหรอ?

เย้นหว่านยิ่งปวดหัวเพิ่ม “หนังเอาไว้ครั้งหน้าค่อยเถอะ ที่นี่คนเยอะเกินไป”

“ไม่เป็นไร”

โห้หลีเฉินนิ่งเฉยจนทำให้เย้นหว่านกระทืบเท้า

ด้านข้างรอบด้วยเสียงคนจอแจมากมายอย่างไม่ต้องพูดถึง มองดูยังมีคนล้อมเข้ามาไม่ขาด ในมือทุกคนล้วนหยิบมือถือถ่ายภาพ บันทึกวิดีโอ

เธอยังพัวพันต่อไป จากนั้นใช้แรงดึงแขนของโห้หลีเฉิน

“คุณโห้ จริงๆ นะ รีบไปเถอะ”

โห้หลีเฉินนั่งมั่นคงมาก แต่น่าแปลกใจคือถูกเย้นหว่านดึงขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

เขาปล่อยให้เธอลาก มืออีกข้างถือโค้กสองแก้วไว้ เดินตามเธอไป

“ขอโทษนะคะ หลบหน่อย”

เย้นหว่านก้มหน้ารอดออกไปจากในฝูงชน อยากเดินไปข้างนอก ทันใดนั้นโห้หลีเฉินพลิกมือมากุมมือเธอไว้ ดึงเธอเดินไปหน้าทางเข้าโรงหนัง

เย้นหว่านตกตะลึง เวลานี้แล้ว ยังจะดูหนังอีกเหรอ?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังไม่ถึงเวลาด้วย

โห้หลีเฉินเดินมาถึงหน้าประตูทางเข้าโรงหนัง พูดสั่งกับพนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าโรงหนัง “กั้นคนเอาไว้”