บทที่ 149 สถานที่เปลี่ยว

บทที่ 149 สถานที่เปลี่ยว

เรื่องข่าวลือกระพือขึ้นไม่หยุด ตอนที่เย้นหว่านไม่รู้ว่าควรจะรับมืออย่างไรดี ก็ได้รับโทรศัพท์จากที่บ้านมาราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

คุณนายใหญ่ตระกูลโห้นัดพวกเขาทั้งบ้านทานข้าว ประมาณว่าอยากเลือกวันมงคลด้วยกัน กำหนดช่วงแต่งงานลงมา

เย้นหว่านวางสายโทรศัพท์แล้ว วิ่งไปหาโห้หลีเฉินอย่างรีบร้อน

เธอไม่ได้เคาะประตู พุ่งเข้ามาโดยตรง

โห้หลีเฉินไม่ชอบให้คนพุ่งพรวดพราดเข้ามามากที่สุด เงยหน้าอย่างไม่พอใจ พอมองเห็นว่าเป็นเย้นหว่าน ความโกรธในแววตาก็หายไปแบบไร้ร่องรอยขนาดนั้น

เขาวางปากกาเซ็นชื่อลง ถามขึ้น “เป็นอะไรแล้ว?”

เย้นหว่านเดินไปตรงข้ามของโต๊ะทำงาน สีหน้าลุกลี้ลุกลนนิดๆ มองไปทางโห้หลีเฉิน

“คุณโห้ เมื่อกี้แม่ฉันโทรมาหาฉัน บอกว่าให้สองครอบครัวไปกินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง”

“อืม ฉันรู้แล้ว”

โห้หลีเฉินพยักหน้าอย่างเรียบเฉยมาก ราวกับนี่เป็นเพียงเรื่องปกติมากเรื่องหนึ่ง

เย้นหว่านสงสัยอยู่บ้าง รีบพูดเตือนสติไป

“กินข้าวครั้งนี้ ความหมายของคุณนายใหญ่ตระกูลโห้คืออยากกำหนดช่วงเวลาแต่งงานของพวกเรา”

“อืม”

โห้หลีเฉินยังคงตอบมาคำหนึ่งแบบเรียบนิ่งมาก

เย้นหว่านกลับคลุ้มคลั่งแล้ว พูดอย่างร้อนรนพอสมควร “คุณโห้ หรือว่าคุณไม่คิดหาทางปฏิเสธเหรอ? หรือว่าคุณมีวิธีแก้ไขอยู่แล้ว?”

สำหรับความสามารถในการจัดการปัญหาที่ยอดเยี่ยมของโห้หลีเฉินนั้น เย้นหว่านยังเฝ้ารอคอยไว้นิดๆ

ใครจะคาดคิดว่าโห้หลีเฉินจะพูดอย่างเรียบเฉย “ฉันจะแต่งงานกับเธอ”

ดังนั้นกำหนดวันแต่งงานอะไร เขาไม่เคยคิดจะปฏิเสธหรือขัดขวางโดยสิ้นเชิง

เย้นหว่านระเบิดไปทั้งตัว “แต่ฉันไม่เคยรับปากจะแต่งงานกับคุณ”

โห้หลีเฉินสายตาอึมครึม เสียงต่ำๆ พ่นออกมาจากริมฝีปากแน่วแน่มาก

“เธอจะรับปาก”

มั่นใจว่าจะชนะอย่างแน่วแน่ ไม่มีที่ว่างให้หารือใดๆ

เย้นหว่านรู้สึกหนาวไปทั้งตัว เธอคิดว่าเธอปฏิเสธมาโดยตลอด โห้หลีเฉินจะไม่แต่งงานกับเธอจริงๆ

แต่นึกไม่ถึงว่าเขาไม่ได้รับความเห็นด้วยของเธอ เหมือนจะยังทำไปโดยพลการ

“คุณโห้ เรื่องที่ไม่เป็นไปตามธรรมชาติย่อมมีผลลัพธ์ไม่ดี ทำไมคุณจะต้องบังคับฉัน? มีผู้หญิงมากมายขนาดนั้นที่ยินยอมแต่งงานกับคุณ คุณเลือกใหม่สักคนไม่ดีเหรอ?”

ผู้หญิงคนอื่นจะเหมือนเธอได้อย่างไร?

โห้หลีเฉินขมวดหัวคิ้ว ลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่เอียงมาข้างหน้า ข้ามผ่านโต๊ะมาเกือบเข้ามาใกล้ด้านหน้าของเธอ

เสียงของเขาต่ำมาก “เย้นหว่าน ความคิดที่ฉันมีต่อเธอ ตอนนี้เธอยังไม่เข้าใจเหรอ?”

เธอสามารถปฏิเสธได้ แต่เขาไม่ชอบเธอพูดอะไรพวกนี้

เห็นท่าทางชายหนุ่มทำหน้าเคร่งขรึม เย้นหว่านจิตใจเหม่อลอยแวบหนึ่ง

ชั่วขณะนั้นเธอเกือบคิดว่าความคิดที่เขาบอกนั้น คือชอบเธอถึงอยากแต่งงานกับเธอ

เย้นหว่านกัดฟันพูดว่า “ฉันรู้ว่าคุณมีคนที่ชอบแล้ว”

โห้หลีเฉินตะลึง นึกไม่ถึงว่าเย้นหว่านจะพูดเรื่องพวกนี้ออกมา

เขามองเธอไปตรงๆ “ใครบอกกับเธอกัน?”

เสียงของเย้นหว่านต่ำอยู่บ้าง มีอารมณ์ตกต่ำที่เธอเองก็พูดไม่ถูก

“ฉันรู้แล้วกัน”

โห้หลีเฉินขมวดคิ้วอย่างแรง ในหน้าอกผุดไฟโกรธขึ้น

เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไปรู้มาจากที่ไหน?

เขาจับไหล่ของเธอไว้ จ้องมองเธอ พูดแต่ละคำแต่ละประโยคจริงจังเป็นพิเศษ

“เย้นหว่าน เธอฟังฉันให้ชัดๆ ฉันโห้หลีเฉินชาตินี้เคยชอบแค่คนเดียว นั่นก็คือ……”

“พี่ ฉันเก็บของเสร็จแล้ว จะไปเลยไหม?”

เวลานี้เสียงของเย้นซินลอยเข้ามาจากด้านนอก ยังมีเสียงฝีเท้าของหล่อนเดินเข้ามา

ใบหน้าหล่อเหลาของโห้หลีเฉินมืดลง