ตอนที่ 172
บทที่ 172 ผู้ชายที่คาดไม่ถึง
October 21, 2026
บทที่ 172 ผู้ชายที่คาดไม่ถึง
เธอดิ้นรนอย่างหนัก แต่ก็ยังสู้แรงของป่ายฉีไม่ได้
เธอเห็นเขาเปิดฝาขวดออก แล้วใช้นิ้วมือควักยาในขวดออกมา แล้วยื่นมือมาทางเธอ
“!!!”
คนคนนี้เป็นคนบ้าจริงๆด้วย
เย้นหว่านกลัวจนตัวเกร็ง เธอเห็นมือของป่ายฉีที่มียาติดอยู่ใกล้ตัวเธอเข้ามาเรื่อยๆ
แค่พริบตาเดียว ก็มาอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว
ตายแน่ๆ
เธอจะต้องมาตายในมือของป่ายฉีจริงๆเหรอเนี่ย
เย้นหว่านหวาดกลัวและสิ้นหวังมาก เธอตาโตขึ้นมาทันที เมื่อเห็นป่ายฉีทายาลงบนแผลที่ยังไม่หายดีของเธอ
เธอรู้สึกไม่เหมือนตอนที่เธอทำแผลในแต่ละวัน เพราะไม่รู้สึกเจ็บหรือแสบที่แผลเลย แต่กลับรู้สึกเย็นๆตรงแผล
หลังจากนั้น เธอก็เห็นป่ายฉีควักยาออกมาอีก ก่อนจะทาไปตามแผลอื่นๆบนร่างกายของเธอ
คนบ้าคนนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่นะ
“วางใจได้ นี่เป็นยาที่ใช้ในการรักษาแผลของคุณ สรรพคุณของมันดีกว่ายาทั่วไปสิบเท่า ผมเชื่อว่า พรุ่งนี้แผลของคุณส่วนใหญ่น่าจะหายเป็นปกติได้”
ป่ายฉีพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ ท่าทางตอนทายาให้เธอก็จริงจังมากด้วย
เย้นหว่านรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งเล่นรถไฟเหาะมา เจ้าบ้านี่ไม่ได้จะมาทำร้ายเธอหรอกเหรอ
ทำไมถึงได้เอายารักษาแผลมาให้เธอล่ะ
เธอมองหน้าเขา แล้วรู้สึกประหลาดใจมาก
ป่ายฉีเห็นเย้นหว่านกำลังเหม่อ จึงค่อยๆปล่อยมือออกจากปากของเย้นหว่านช้าๆ
พอเห็นว่าเย้นหว่านไม่ตะโกนร้องออกมา เขาถึงได้โล่งใจ ก่อนจะใช้สองมือช่วยเย้นหว่านทายาต่อ
และแน่นอน ว่าเขาแค่ทาบริเวณด้านนอกเท่านั้น
หลังจากทาเสร็จ สายตาของเขาก็จ้องมองไปที่คอเสื้อ ก่อนจะพูดขึ้นมายิ้มๆ
“ด้านในยังมีแผลอยู่ใช่ไหม จะให้ผมช่วยทาด้วยไหม”
“ถอยไปเลย คนลามก”
เย้นหว่านด่าไปด้วยหน้าแดงไปด้วย ก่อนจะรีบขยับตัวหนีไปนั่งอีกฝั่งของเตียง เพื่อรักษาระยะห่างกับป่ายฉีให้มากที่สุด
แต่เธอก็ไม่ได้ตะโกนขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแล้ว
เธอแค่มองหน้าเขาอย่างระวังตัว ก่อนจะพูดขึ้นว่า “คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ มีจุดมุ่งหมายอะไรถึงทำแบบนี้”
“ผมแค่เอายามาให้คุณทาเท่านั้นเอง”
ป่ายฉีโบกมือที่ถือยาไว้ไปมา ดูท่าทางเหมือนจะมีความจริงใจมาก
เย้นหว่าเบ้ปาก
คนบ้าคนนี้ เชื่อเขาไม่ได้
“ในเมื่อยาก็ให้แล้ว งั้นคุณก็กลับไปได้แล้ว”
เธอรีบไล่แขกกลับทันที
ป่ายฉีทำสีหน้าเหมือนถูกทำร้ายจิตใจมาก “เย้นหว่านผู้น่ารัก ทำไมคุณถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ล่ะ ผมอุตส่าห์เอายามาให้คุณ แต่คุณกลับไม่ขอบคุณผมสักคำ อย่างน้อยก็เอาน้ำให้ผมดื่มสักแก้วก่อนจะกลับก็ยังดี”
“ที่นี่ไม่มีน้ำค่ะ”
เย้นหว่านพูดปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ตอนนี้เธอคิดแค่อยากให้ป่ายฉีออกไปเร็วๆ
ป่ายฉีเบะปาก แล้วชี้มือไปที่โต๊ะเครื่องดื่มในห้อง “เครื่องดื่มออกจะเยอะขนาดนั้น คุณคิดว่าผมตาบอดหรือไง”
คำพูดโกหกถูกเปิดโปง ทำให้เย้นหว่านหน้าแดงขึ้นมาทันที
หลังจากนั้น เธอก็พูดด้วยสีหน้าระวังตัว “ยังไงฉันก็ไม่ต้อนรับคุณ คุณรีบกลับไปซะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะตะโกนเรียกคนในบ้านแล้วนะ โห้หลีเฉินจะต้องอยู่ใกล้ๆแน่นอน”
สักพัก เย้นหว่านก็พูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค “คุณสู้เขาไม่ได้หรอก”
ป่ายฉี “…”ใครบอกว่าเขาสู้ไม่ได้ ครั้งที่แล้วพวกเขาเสมอกันหรอก
ในใจรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมา แต่ป่ายฉีกลับสูดหายใจเข้าลึก เพื่อควบคุมอารมณ์โมโหของตัวเองไว้
ที่เขามาเพราะต้องการจะขอคืนดี ไม่อยากทะเลาะกับเย้นหว่านอีก
ดังนั้น เขาจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที “พูดถึงโห้หลีเฉิน ตอนที่ผมมาถึง ผมเห็นน้องสาวของคุณกำลังยั่วเขาอยู่”
“คุณอย่าพูดบ้าๆนะ”