บทที่ 176 กอดผมไว้

บทที่ 176 กอดผมไว้

อีกด้าน ฉินฉู่เหมือนกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ ทำให้เขาหายใจแรงมาก

แต่เย้นหว่านไม่มีเวลามาสนใจแล้ว “คุณฉินคะ เกิดเรื่องกับโห้หลีเฉินค่ะ คุณรีบมาดูให้หน่อยค่ะ”

“เกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอครับ”

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่อาการของเขาหนักมาก คุณรีบมาเถอะค่ะ เร็วๆนะคะ”

เย้นหว่านพูดเร่งรัด น้ำเสียงของเธอดูกังวลใจมาก

ทางฝั่งฉินฉู่รับรู้ได้ถึงความเร่งด่วนของเรื่อง จึงรีบพูดขึ้นมา “พี่สะใภ้ คุณอย่าเพิ่งร้อนใจ ผมจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้เลยครับ”

พอพูดเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเหมือนเขาลุกขึ้นยืน ตามมาด้วยเสียงเขาใส่เสื้อผ้า ก่อนมี่สายจะตัดไป

หลังจากที่เย้นหว่านวางสายไป เธอก็เดินมาตรงหน้าประตูห้องน้ำ

“โห้หลีเฉิน คุณอดทนไว้นะคะ ฉินฉู่กำลังจะมาถึงแล้ว”

ในห้องน้ำมีเสียงน้ำไหลดังออกมาไม่หยุด

เย้นหว่านยืนรอยู่หน้าห้องน้ำไม่ไปไหน เธอยืนฟังเสียงข้างในห้องน้ำอย่างเป็นห่วง กลัวว่าจะเกิดอะไรกับโห้หลีเฉินที่อยู่ข้างใน

และเริ่มรู้สึกแปลกใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป โห้หลีเฉินยังดีๆอยู่เลย พอรู้ว่าเย้นซินกลับมาแล้ว เขาถึงได้ออกไปหาเธอ แต่แค่เวลาไม่นาน ตอนที่โห้หลีเฉินกลับมาในห้องกลับมีอาการเปลี่ยนไป

ในช่วงเวลานี้ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

สายตาของเย้นหว่านมองไปตรงขวดยาที่วางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง ในใจรู้สึกสงสัย หรือว่าป่ายฉีจะมาอีกแล้ว

และแอบทำอะไรกับโห้หลีเฉินไว้

หรือว่าตอนที่โห้หลีเฉินลงไปข้างล่าง จะเกิดอะไรขึ้น

เย้นหว่านคิดไปสารพัด สุดท้ายก็สงบสติลง เธอไม่รู้ตัวเลยว่า ตอนนี้เธอกำลังเป็นห่วงโห้หลีเฉินมากแค่ไหน

สิบนาทีต่อมา ฉินฉู่ก็เดินทางมาถึง

แต่เย้นหว่านกลับรู้สึกว่าเวลาผ่านไปแล้วหลายชั่วโมง พอได้ยินเสียงคนเดินมา เธอก็รีบเดินไปเปิดประตู ให้คนที่มาเข้ามาในห้อง

“ในที่สุดคุณก็มาสักที โห้หลีเฉินอยู่ในห้องน้ำ คุณช่วยไปดูเขาหน่อยค่ะ”

“ในห้องน้ำเหรอครับ”

ฉินฉู่ย่นคิ้วอย่างแปลกใจ โรคอะไรถึงต้องเข้าไปหลบในห้องน้ำแบบนี้

ถึงแม้จะแปลกใจ แต่เขาก็ยังเป็นห่วงโห้หลีเฉินมาก จึงรีบเดินไปทางห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

เย้นหว่านรีบเคาะประตูห้องน้ำ แล้วตะโกนบอก “คุณโห้คะ คุณฉินมาถึงแล้วค่ะ คุณรีบเปิดประตูเร็วเข้า”

เสียงน้ำไหลหยุดลงทันที

ตามมาด้วย เสียงต่ำของผู้ชายเหมือนกำลังควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่ “เย้นหว่าน คุณออกไปข้างนอกก่อน”

“แต่ว่า…”

เย้นหว่านไม่อยากออกไป ตอนนี้เธอเป็นห่วงมาก แค่อยากให้โห้หลีเฉินหายเป็นปกติเร็วๆ

แต่โห้หลีเฉินยังคงยืนยันคำเดิม เขาจึงไม่เปิดประตูออกมา

แล้วพูดออกมาอีกครั้ง “คุณออกไปก่อนเถอะ”

เย้นหว่านย่นคิ้ว

ฉินฉู่มองประตูห้องน้ำกับเย้นหว่านสลับกันไปมา พอได้ยินเสียงแหบพร่าของโห้หลีเฉิน ผู้ชายด้วยกันอย่างเขา จึงพอจะเดาได้บ้างแล้ว

เขาหันหน้าไปมองทางเย้นหว่านยิ้มๆ ก่อนจะกระซิบบอกเธอ “พี่สะใภ้ คุณไม่ออกไปก่อน ถ้าคุณไม่วางใจ ก็แอบดูอยู่ตรงประตูก็ได้นี่ครับ”

จริงด้วย

เย้นหว่านตาเป็นประกาย เธอพูดขึ้นมา “งั้นฉันออกไปข้างนอกรอนะคะ”

พอพูดจบ เธอก็จงใจเดินเสียงดัง ตรงออกไปนอกห้อง

จนประตูห้องปิดลง ตามมาด้วย เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก

โห้หลีเฉินใส่แค่ชุดคลุมอาบน้ำตัวใหญ่ เผยให้เห็นหน้าอกแกร่ง ที่ดูน่าดึงดูดใจ