บทที่ 179 ฉันต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ๆของตระกูลเย้น

หลังจากฉีดยาเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นยืน แล้วถือกล่องปฐมพยาบาลเดินออกไปจากห้องทันที

“พี่สะใภ้ ผมกลับก่อนนะครับ”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

เย้นหว่านมองแผ่นหลังของฉินฉู่เดินจากไป ที่เขาไม่อยู่ที่นี่นาน ก็เพราะอยากจะไว้หน้าให้เย้นซินบ้าง

ฤทธิ์ยาเห็นผลเร็วมาก หลังจากที่เย้นซินได้รับยาแล้ว เธอก็ค่อยๆสงบลง

แววตาที่หลงใหลกลับมาเป็นปกติ

สักพัก เธอก็ได้สติกลับมา

พอเห็นเย้นหว่านอยู่ตรงหน้า เธออุทานออกมาอย่างตกใจ “พี่คะ ทำไมพี่มาอยู่นี่ได้ล่ะ”

“ถ้าไม่ใช่พี่ เธอคิดว่าจะเป็นใครที่อยู่ที่นี่”

เย้นหว่านถามกลับ สายตาที่เธอใช้มองเย้นซินเฉียบคมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เย้นซินมีอาการร้อนตัว ก่อนจะมองไปรอบห้อง แล้วเข้าใจขึ้นมาในทันที

โห้หลีเฉินจากไปแล้ว

เย้นหว่านมาช่วยเธอแก้ฤทธิ์ยา

แผนการในคืนนี้ของเธอ ล้มเหลวไม่เป็นท่า

เธอรู้สึกผิดหวังและอารมณ์เสียมาก แต่ก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว ตอนนี้เธอทำได้แค่รีบพูดแก้ต่างให้ตัวเอง

เย้นซินรีบร้องไห้ออกมา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวและเสียใจมาก

“ขอโทษนะคะพี่ ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้ หลังจากที่ฉันกลับมาถึงห้อง ร่างกายมันก็เริ่มรู้สึกร้อนจนทรมาน ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้ นี่ฉันโดนคนวางยามาหรือเปล่าคะ”

ในบ้านพักมีกันแค่สามคน ถ้าไม่ใช่เย้นหว่านก็โห้หลีเฉิน จะเป็นใครได้ล่ะ

และถึงแม้จะถูกคนข้างนอกวางยา ทำไมถึงได้วางยาเย้นซินล่ะ

มันจะบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ

เย้นหว่านมองการแสดงของเย้นซิน คิ้วที่ขมวดเข้าหากันยิ่งแน่นขึ้น ทำไมเมื่อก่อนเธอถึงไม่รู้เลย ว่าน้องสาวคนนี้แสดงละครเก่งถึงขนาดนี้

เธอพูดเสียงดุ “เย้นซิน เธอทำอะไรไว้บ้าง อย่าให้พี่ต้องพูดออกมา คืนนี้เธอเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เช้าพี่จะให้คนไปส่ง”

พอพูดเสร็จ เย้นหว่านก็ไม่อยากจะอยู่ใกล้เย้นซินนานๆ อีกทั้งกลิ่นในห้องนี้ทำให้เธอรู้สึกอยากจะอ้วกด้วย

เธอลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินออกไป

เย้นซินมองแผ่นหลังที่แสนเด็ดเดี่ยวของเย้นหว่าน สีหน้าของเธอชะงักไป

เธอรู้อยู่แล้วว่า เย้นหว่านจะต้องไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูดแน่ๆ

ในเมื่อเป็นอย่างนี้ สีหน้าของเย้นซินก็กลายเป็นดุร้ายและเย็นชา ก่อนจะตะโกนเรียกออกไป

“เย้นหว่าน”

ทั้งชื่อทั้งนามสกุลถูกเรียกด้วยเสียงแหลมคมไร้ความอ่อนโยน

ตลอดมาเย้นซินแสดงท่าทีเป็นน้องสาวที่แสนน่ารักและเชื่อฟัง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใช้เสียงแหลมแบบนี้เรียกชื่อเย้นหว่าน

เย้นหว่านหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองเย้นซิน

ในเวลานี้ สีหน้าของเย้นซินเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีท่าทีน่ารักเหมือนปกติ และไม่มีท่าทางน่าสงสารเหลืออยู่เลย แต่กลับมีแต่สายตาเคียดแค้นที่มองมาทางเย้นหว่าน เหมือนกำลังมองหน้าศัตรูคู่แค้นอยู่

เย้นซินดึงผ้าปูที่นอนออก แล้วใส่เสื้อผ้าใหม่ ก่อนจะลุกขึ้นมาจากพื้น

เธอถลึงตาใส่เย้นหว่าน ด้วยอารมณ์บ้าคลั่ง “เธอมีสิทธิ์อะไรถึงได้คิดจะส่งจะกลับไป”

เย่นหว่านย่นคิ้ว แต่ยังไม่พูดอะไร เย้นซินพูดต่อไม่หยุด

ความคิดเห็น