บทที่ 181 อยู่ต่อหน้าคุณ ฉันรู้สึกต่ำต้อยมาก

เช้าวันต่อมา เย้นหว่านตื่นนอนตั้งแต่เช้า

เหมือนปกติทุกวัน พอเธอลืมตาขึ้นมาก็ได้เจอกับใบหน้าของโห้หลีเฉินปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอ และเธอกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

เขากอดเธอไว้ ส่วนมือเล็กของเธอก็วางไว้บนเอวของเขา

พูดได้ว่าดูกลมกลืนกันมาก

แต่เย้นหว่านกลับจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนเธอกับเขากอดกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งๆที่ตอนที่เธอนอนก็นอนอยู่สุดขอบเตียงแล้วนี่นา…

อยากจะบ้าตาย

เย้นหว่านเห็นว่าโห้หลีเฉินยังไม่ตื่น เธอจึงค่อยๆขยับตัวออกจากอ้อมกอดของเขา แล้วดึงผ้าห่มออก ก่อนจะเดินลงจากเตียง

เธอหันหลังกลับไปมองอย่างระมัดระวัง พอเห็นว่าโห้หลีเฉินยังนอนหลับอยู่ คงไม่คิดจะปลุกเขาตื่น

เธอแปลกใจเล็กน้อย ปกติโห้หลีเฉินจะระวังตัวอยู่ตลอด ในเวลาแบบนี้ แค่เธอขยับตัว เขาก็น่าจะตื่นแล้ว แต่วันนี้เขากลับไม่ตื่น

เย้นหว่านย่นคิ้ว หรือว่าฤทธิ์ยาเมื่อคืนจะแรงมากเกินไป ทำให้โห้หลีเฉินเสียพลังไปมาก จนไม่ได้สติอย่างนั้นเหรอ

มีความเป็นไปได้มาก

พอนึกถึงคำพูดก่อนจากไปของฉินฉู่ ที่บอกว่าให้โห้หลีเฉินดื่มนมเยอะๆ เย้นหว่านนิางคิด ก่อนจะค่อยๆเดินออกจากห้องไป

หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็ยกแก้วนมร้อนๆเดินกลับเข้ามา และตรงมาที่เตียง พอดีกับที่โห้หลีเฉินขยับเปลือกตา ก่อนจะลืมตาตื่น

พอลืมตาตื่นขึ้นมา โห้หลีเฉินก็เห็นเย้นหว่านเป็นอันดับแรก เธอยังคงใส่ชุดนอน ในมือยกแก้วนมไว้

เขาตกตะลึงไปเล็กน้อย นึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในฝัน

แต่กลับเห็นเย้นหว่านเดินใกล้เข้ามา และกำลังมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง

“คุณตื่นแล้วเหรอคะ รู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้างหรือเปล่าคะ”

น้ำเสียงนุ่มนวลดังอยู่ข้างหู ฟังดูเหมือนจริงมาก

โห้หลีเฉินประหลาดใจมาก “ทำไมคุณถึงได้ตื่นเช้าขนาดนี้ครับ”

ช่วงที่ผ่านมานี้ เย้นหว่านมักจะนอนตื่นสาย ไม่เคยตื่นก่อนเขาเลยสักครั้ง

แต่ทุกเช้า เขามักจะแอบมองเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมกอด จนเธอลืมตาตื่นขึ้นมา

“ก็มันตื่นเองนี่คะ”

เย้นหว่านเดินมาถึงตรงข้างเตียง แล้วยื่นแก้วนมให้โห้หลีเฉิน “นมกำลังอุ่นพอดีค่ะ คุณดื่มได้เลยค่ะ”

“ให้ผมเหรอครับ”

โห้หลีเฉินยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่

นี่เป็นครั้งแรก ที่เย้นหว่านเตรียมนมให้เขาดื่ม แล้วยังเอามาให้เขาถึงเตียง

มันต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ โห้หลีเฉินไม่ได้ซาบซึ้งใจ และยังหันไปมองหน้าเย้นหว่านอย่างละเอียด สายตาที่มองเหมือนจะมองจนร่างกายของเย้นหว่านกลายเป็นรูได้

เย้นหว่านถูกจ้องมองจนเริ่มทำตัวไม่ถูก เรื่องที่เธอตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าให้เขา เดิมทีก็เป็นเรื่องทึ่ดูแปลกมากอยู่แล้ว

สายตาของเธอเป็นประกาย ก่อนจะพูดขึ้นว่า “คุณฉินฉู่บอกไว้ค่ะ ว่าคุณต้องดื่มนมเยะๆ ดังนั้น…”

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

แววตาของโห้หลีเฉินหม่นหมองลงเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปรับแก้วนมมา

นมกำลังอุ่นพอดี พอมาอยู่ในมือจึงรู้สึกอบอุ่นมาก

ถ้าหากเขาได้ดื่มนมที่เธอเตรียมให้ทุกเช้า เขาคงรู้สึกอารมณ์ดีตั้งแต่เช้า

“คุณไม่ต้องตื่นมาเตรียมนมให้ผมดื่มตั้งแต่เช้าก็ได้ครับ ผมดื่มเพิ่มตอนกินข้าวเช้าก็ได้”.

ถึงแม้เขาจะชอบที่เธอทำแบบนี้ให้ แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องตื่นนอนมาเพื่อเตรียมนมให้เขา

ที่เขาให้เธอมาอยู่ข้างกาย ก็ไม่ใช่เพื่อนใปมาคอยปรนนิบัติเขาด้วย

พอคิดถึงตรงนี้ โห้หลีเฉินก็คิดถึงปัญหาอีกเรื่องขึ้นมาทันที

สายตาที่แหลมคมของเขามองไปที่ขาของเย้นหว่าน แล้วยิ่งตกตะลึงมากยิ่งขึ้น เมื่อวานบริเวณหน้าขาของเย้นหว่านยังมีรอยแผลฟกช้ำอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว

ไม่ใช่แค่นั้น บาดแผลบริเวณแขนก็หายดีไปอย่างน่าประหลาด

ถึงแม้เย้นหว่านจะพักรักษาตัวมาหลายวัน แต่บาดแผลต้องใช้เวลาค่อยๆรักษา อย่างน้อยต้องใช้เวลาอีกหลายวันถึงจะหายดี ไม่มีทางหายดีเร็วขนาดนี้ได้

ความคิดเห็น