บทที่ 217 แสดงสิทธิ์

บทที่ 217 แสดงสิทธิ์

ฉูรั่วไป๋เห็นเย้นหว่านหายใจหอบ ก็บอกว่า: “มานั่งพักก่อนเถอะ”

“โอเค”

เย้นหว่านเดินตามไป และเห็นโต๊ะกลมใหญ่สามโต๊ะ มีสองโต๊ะที่นั่งเต็มแล้ว และโต๊ะหลักยังพอเหลือที่ว่างอยู่

เห็นได้ชัดว่าเว้นไว้ให้โห้หลีเฉิน

เย้นหว่านไม่อยากทำตัวเด่น และไม่อยากนั่งข้างโห้หลีเฉิน เลยไปนั่งข้างฉูรั่วไป๋

ฉูรั่วไป๋เทน้ำให้เย้นหว่านอย่างสุภาพบุรุษ “ดื่มน้ำก่อนนะ”

“ขอบคุณค่ะ”

เย้นหว่านรับน้ำมา และยิ้มให้ฉูรั่วไป๋อย่างมีมารยาท

เธอนึกอะไรขึ้นมาได้ พูดอย่างขัดเขินว่า: “วันนี้ได้รับแจ้งกะทันหันว่าจะหยุดงาน เลยไม่ได้ลงมาหาคุณ คุณก็ได้รับแจ้งล่ะสิ ไม่ได้มาที่โรงแรมใช่ไหม?”

สบสายตาเกรงใจของเย้นหว่าน ฉูรั่วไป๋ยิ้มอย่างเอ็นดู

“ผมก็ได้รับเลยไม่ได้มา”

เขาไม่ได้บอกเธอว่าเขามาแล้ว และยังรอเธอพักหนึ่ง เขายังโทรหาเธอด้วย แต่โทรไม่ติด

เขากำลังคิดจะขึ้นไปหาเธอ ก็ได้รับแจ้งว่าหยุดงานพอดี

“งั้นก็ดี”

เย้นหว่านค่อยโล่งอกหน่อย

ฉูรั่วไป๋เห็นเธอถอนหายใจโล่งอก เขายิ้มอย่างอารมณ์ดี

บรรยากาศของทั้งคู่ดูเป็นมิตรต่อกันดี

โห้หลีเฉินเข้ามาเห็นช็อตนี้พอดี

ใบหน้าคมคายของเขาทะมึนลงทันที สายตาเย็นเยียบ

เย้นหว่านหลอกล่อให้เขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตัวเองแอบหนีมาก่อนไม่บอก เพื่อมาหาฉูรั่วไป๋งั้นหรอ?

โห้หลีเฉินรู้สึกขัดตาเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเย้นหว่าน ต่อหน้าเขา เธอไม่เคยยิ้มร่าเป็นกันเองแบบนี้มาก่อน

ตอนนี้คนอื่นเริ่มสังเกตเห็นว่าโห้หลีเฉินมาแล้ว พากันลุกขึ้นมาทักทายกันหมด

“คุณโห้”

รอยยิ้มบนหน้าเย้นหว่านชะงักทันที รีบหันไปทางโห้หลีเฉิน

และสบตาเข้ากับสายตาอันตรายของเขาอย่างที่คิดเลย

เธอใจเต้นผิดจังหวะไปหน่อย ร้อนรนเล็กน้อย เขาโกรธแล้วจริงหรอ?

เธอกระพริบตาและลุกตามคนอื่น ก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่ทำได้

สิ่งที่สะท้อนมาในสายตาโห้หลีเฉินคือ เธอกำลังร้อนตัว

อารมณ์เขายิ่งแย่หนักกว่าเดิม

เขาสีหน้าทะมึนเมินเฉยทุกคนที่ทักทายเขา เดินก้าวเท้ามาหาเย้นหว่าน

บรรยากาศอันตรายเหมือนตาข่ายขนาดใหญ่ดักเย้นหว่านไว้ข้างใน

เย้นหว่านร้อนใจจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกแล้ว ทำไมเธอรู้สึกว่านิสัยเขาสองวันนี้เริ่มแย่ลงเรื่อยๆเนี่ย ทั้งใจแคบ ทั้งโกรธง่าย

เหมือนตอนนี้

ฉูรั่วไป๋สังเกตเห็นว่าท่าทีที่มีต่อเย้นหว่านของโห้หลีเฉินไม่เหมือนคนอื่น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ขยับขึ้นหน้าหนึ่งก้าว และกันเย้นหว่านไว้ด้านหลังเขา

สีหน้าเขายิ้มสนิทสนมอย่างมีมารยาท ยื่นมือออกไปหาโห้หลีเฉิน

“คุณโห้ ผมฉูรั่วไป๋ สวัสดีครับ พบกันครั้งแรกยินดีที่ได้รู้จักครับ”

โห้หลีเฉินกลับไม่ชายตาแลฉูรั่วไป๋เลย เขาเดินอ้อมไปยืนตรงหน้าเย้นหว่าน

จนห่างกับเธอแค่ก้าวเดียว ร่างสูงใหญ่ยืนข้างเธอ แสดงออกว่าสนิทสนมกันมาก

เขาก้มหัวลงต่ำหาเธอ ถามว่า:

“ผมแค่ไปเปลี่ยนชุด ทำไมไม่รอผมล่ะ?”

พอคำนี้ออกมา รอบข้างเงียบสนิท

แม้แต่มือฉูรั่วไป๋ที่เตรียมวางลงยังชะงักค้างกลางอากาศ

เขามองโห้หลีเฉินสลับกับเย้นหว่านอย่างไม่เชื่อสายตา คำพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง?