บทที่ 220 แฟนสาวตัวน้อย

บทที่ 220 แฟนสาวตัวน้อย

เย้นหว่านตัวแข็งทื่ออย่างระแวง “คุณ คุณทำอะไรน่ะ?”

“ผมแค่อยากถามคุณว่า แอบมองผมทำอะไรเนี่ย?”

โห้หลีเฉินค่อยเอนพิงเย้นหว่าน น้ำเสียงดูอันตรายพิกล

สองมือเท้าอยู่ด้านข้างของที่นั่ง แทบจะกักตัวเย้นหว่านไว้ในอ้อมกอด ออร่าสีชมพูจ๋า

แม้แต่ลมหายใจของเย้นหว่านก็ร้อน ประหนึ่งหลอมรวมอยู่กับลมหายใจเขาแล้ว

เธอสีหน้าแดงก่ำ ปฏิเสธว่า “ไม่นี่”

“ไม่ยอมรับ แสดงว่าร้อนตัว”

โห้หลีเฉินสรุปออกมา มือหนึ่งจับคางเธอยกขึ้นเบาๆ ท่าทางนุ่มนวลระคนรักใคร่

อุณหภูมิในรถพุ่งสูงขึ้น

“เย้นหว่าน คุณกำลังยั่วผมนะ”

พูดทุกคำอย่างหนักแน่น

เย้นหว่านตัวแข็งค้าง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอไปยั่วเขาตรงไหนล่ะเนี่ย?

เธอแค่แอบมองเขาสองทีเอง มากสุดก็ไม่เกิดแปดที

เธอเซ็งๆกำลังคิดจะค้าน แต่พออ้าปาก ริมฝีปากของผู้ชายตรงหน้าก็ฉกลงมาปิดไว้

“อุ๊!”

เย้นหว่านเบิกตากว้างอย่างตะลึง

โห้หลีเฉินเหมือนอดมานาน เขาเริ่มจูบดุเดือดขึ้น คล้ายกลับจะกลืนเธอลงไปทั้งตัว

เย้นหว่านใจเต้นเป็นกลองเพลง อยากผลักเขาออก แต่โดนเขาล็อคไว้ในอ้อมแขน ขยับตัวไม่ได้เลย

จูบเขาเริ่มดูดดื่มขึ้น ทำให้สมองของเธอเริ่มขาวโพลน

แต่พอคิดว่าตอนนี้อยู่ข้างทาง แถมกระจกรถก็ไม่ได้ปิด คนผ่านไปมาคงเห็นว่าพวกเขา...

เย้นหว่านทั้งอายทั้งกังวล ความรู้สึกร้อยแปดพันเก้าสับสนไปหมด เธอตื่นเต้นมาก

ผ่านไปสักพัก โห้หลีเฉินถึงค่อยยอมปล่อยเธอแบบอิดออด

เขาเห็นเธอหน้าแดงก่ำ สายตาทอประกายอ่อนโยน

เย้นหว่านกลับทำอะไรไม่ถูก เธอรีบหันหน้าไปอีกทาง ไม่กล้ามองเขา

ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วแน่ๆ ไม่รู้จักระงับใจ กล้าบังคับจูบเธอข้างทางอย่างนี้

เธอไม่รู้จะว่าเขายังไงดีแล้วเนี่ย

ทั้งอ่อนแรง และไม่พูดอะไร

พอสบตาต่อว่ากลายๆปนขัดเขินของเธอแล้ว สายตาโห้หลีเฉินทอประกายขบขันระคนเอ็นดู

สาวน้อยคนนี้ทำไมยิ่งดูยิ่งชอบนะ ยังไงก็ไม่เบื่อเลย

ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้อยู่ริมถนนแถมยังบนรถ เขาคงทนไม่ไหวจัดการเธอซะตรงนี้เลย

เพราะเหตุขัดข้องนิดหน่อย ฉูรั่วไป๋เลยมาถึงก่อน แถมยังต้องรออีกพักหนึ่ง โห้หลีเฉินถึงขับรถมาถึง

พอถึงที่หมาย เย้นหว่านเปิดประตูลงจากรถเองอย่างเคยชิน และกำลังคิดจะโค้งคำนับเป็นการบอกลาโห้หลีเฉิน กลับเห็นเขาเปิดประตูลงมาด้วยอย่างแปลกใจ

โห้หลีเฉินก้าวเท้ายาวมายืนข้างเธอ และโอบเธอเข้าอ้อมกอดทันที

พูดเสียงต่ำว่า “ไปเถอะ”

เย้นหว่านมองหน้าเขาอึ้งๆด้วยสีหน้าเป็นคำถาม

“คุณโห้ จะไปด้วยกันหรอคะ?”

ไม่หรอกมั้ง เธอมาทำงานนะ เขาเองก็มีงานต้องทำเยอะแยะไม่ใช่หรอไง

ในใจเย้นหว่านคิดต่างๆนานาว่าเป็นไปไม่ได้ วาดหวังให้เขาตอบปฏิเสธ แต่กลับเห็นเขาพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ

“อื้อ”

คำตอบสั้นๆคำเดียวแสดงชัดถึงท่าทีเขา

เย้นหว่านอึ้ง แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย

ไม่ใช่ วันนี้ดูเขาว่างไปหน่อยหรือเปล่า?

ฉูรั่วไป๋เห็นพวกเขาสองคนเดินมา ก็ได้ยินบทสนทนาบทนี้พอดี และรู้สึกตกใจด้วย

คนงานยุ่งอย่างโห้หลีเฉินกลับจะมาตามพวกเขาสองคน?

แถมไม่ได้ทำอะไร แค่ตามเฉยๆเท่านั้น