บทที่ 223 ไปซื้อผ้าอนามัย

บทที่ 223 ไปซื้อผ้าอนามัย

“ถึงจะเป็นคู่หมั้นกัน แต่ยังไม่ได้แต่งงานก็อยู่ด้วยกันก่อนแบบนี้ คงไม่สะดวกเท่าไหร่หรอกมั้ง?”

ฉูรั่วไป๋ยิ้มบอก เหมือนคำแนะนำของเพื่อนที่จริงใจ

“ผมได้ยินพนักงานโรงแรมบอก มีแขกท่านหนึ่งคืนนี้จะเช็คเอาท์ จะมีห้องว่าง คุณน่าจะไปลองจองดูนะ”

จองมาทำอะไร ฉูรั่วไป๋ไม่ได้พูดชัดเจน แต่ความหมายมันก็ชัดอยู่

แบบนี้เย้นหว่านก็สามารถแยกห้องกับโห้หลีเฉินได้แล้ว

เย้นหว่านดีใจมาก ย้อนถามว่า: “จริงหรอ?”

เห็นปฏิกิริยาของเย้นหว่าน ฉูรั่วไป๋รู้ทันทีว่าเธออยากแยกห้องกับโห้หลีเฉิน เขายิ่งมั่นใจการคาดเดาในใจมากขึ้น

เขายิ้มมุมปากอย่างพอใจ พลางพยักหน้า “จริงครับ”

เย้นหว่านไม่ได้สังเกตปฏิกิริยาของฉูรั่วไป๋ และไม่รู้ความคิดเขาด้วย สำหรับเธอแล้วนี่เป็นข่าวที่ดีมากจริงๆ

ออกมาทำงานนอกสถานที่ การพักห้องเดียวกับโห้หลีเฉิน ภายใต้สายตาเพื่อนร่วมงานมากมาย ถึงคนอื่นจะไม่กล้าพูดอะไร แต่สายตามีเลศนัยพวกนั้นทำให้เธอรู้สึกพรุนไปทั้งตัว อายแทบแทรกแผ่นดินหนี

ตอนนี้สามารถแยกห้องได้ ดีที่สุดเลย

พอมีความคิดนี้ เย้นหว่านก็กินไม่ค่อยเจริญอาหารแล้ว พอทานเสร็จก็บอกว่าอยากกลับไปแล้ว

โห้หลีเฉินชอบเห็นผลลัพธ์แบบนี้แน่นอนอยู่แล้ว เขาไม่พูดอะไร พาเย้นหว่านกลับโรงแรมทันที

พอถึงโรงแรม เย้นหว่านหาข้ออ้าง

“คุณโห้ ฉันนึกขึ้นได้ว่าต้องไปซุปเปอร์ซื้อของหน่อย คุณขึ้นไปก่อนละกัน”

“ผมไปเป็นเพื่อน”

โห้หลีเฉินไม่คิดสักนิด หมุนตัวจะเดินออกไปข้างนอก

เดิมทีเย้นหว่านพูดเพื่อหาข้ออ้างแยกตัวจากเขา มีหรือจะยอมให้เขาไปด้วย เธอรีบโบกมือปฏิเสธ

“ไม่ต้องหรอก ฉันไปซื้อเองก็ได้แล้ว คุณขึ้นไปก่อนเถอะ”

โห้หลีเฉินยืนนิ่งไม่ขยับ เขามองหน้าเธอนิ่ง แสดงการไม่เห็นด้วย

เย้นหว่านปวดหัว โห้หลีเฉินอยากไป เธอห้ามเขาไม่ได้แน่

เธอคิดๆ ก่อนกลอกตาเจ้าเล่ห์ขึ้น และขวางหน้าเขาไว้ มองเขาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

เธอใช้น้ำเสียงต่ำพิเศษพูด: “คือว่า ของที่ฉันจะซื้อให้คุณไปด้วยไม่สะดวกเท่าไหร่”

“อะไร?”

โห้หลีเฉินถามตรงแหน่ว ไม่มีลังเลเลย

เย้นหว่านยิ่งเขินหนักขึ้น เธอกัดฟันกรอดพูดเสียงเบาแทบจะเป็นกระซิบว่า

“ผ้าอนามัย”

โห้หลีเฉินอึ้งเล็กน้อย มีแววขัดเขินที่ใบหน้าหล่อเหลานั่น

จากนั้นเขาพูดอีก: “มาแล้ว?”

อะไรมาแล้ว?

เย้นหว่านสงสัย ก่อนฉุกคิดแล้วเข้าใจว่าเขาถามเรื่องอะไร จากนั้นเธอยิ่งหน้าแดงหนักขึ้น

ผู้ชายอย่างเขามาถามอะไรเธอแบบนี้เนี่ย!

สายตาเธอหลุกหลิกมองเขา ก่อนพยักหน้าตัวแข็ง

โห้หลีเฉินขยับเข้าใกล้เธอนิดหน่อย ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกคลุมให้เธอ

มือหนึ่งโอบเอวเธอมาถามอย่างเป็นห่วงว่า:

“ปวดไหม?”

เย้นหว่าน: “...”

เธอยืนอึ้ง หน้าแดงก่ำหยั่งกับเลือด

เธอส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วนอีก

โห้หลีเฉินโอบเธอเข้ามา แทบจะให้เธอพิงในอ้อมกอดเขา

“ผมไปซื้อกับคุณ หรือจะให้ผมช่วยคุณซื้อ?”

เย้นหว่านมองเขาอย่างอึ้ง ตัวเลือกที่เขาให้เธอเลือก เธอไม่อยากได้เลยนี่นา