บทที่ 240 ถือหนังสือกลับหัวแล้ว

บทที่ 240 ถือหนังสือกลับหัวแล้ว

เว่ยชีตามเข้ามาทีหลัง แล้ววางถาดลงบนโต๊ะที่อยู่ตัวเดียวในห้อง แล้วมองดูเก้าอี้ที่มีอยู่ตัวเดียวภายในห้องนี้

เขาพูดขึ้นว่า “คุณเย้นครับ ดื่มกาแฟสักหน่อยก่อนจะค่อยๆดูเถอะครับ จะได้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อย”

เท้าของเย้นหว่านหยุดชะงักลง จริงอยู่ที่วันนี้เธอสภาพสติของเธอไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ชอบเผลอสติล่องลอยอยู่บ่อยๆ

ในที่สุดก็ได้พบกับหนังสือดีๆเหล่านี้ เธอจะใช้ทรัพยากรอย่างสิ้นเปลืองไม่ได้

ดังนั้นเย้นหว่านก็เลยเดินมาที่โต๊ะ แล้วนั่งลงดื่มกาแฟ แต่กลับสังเกตเห็นว่า บนโต๊ะมีเก้าอี้อยู่ตัวเดียว

ฉูรั่วไป๋เองก็เดินตามมา แล้วก็เห็นว่ามีเก้าอี้อยู่แค่ตัวเดียว ก็ยังดูประหลาดใจมากเหมือนกัน

เว่ยชีอธิบายด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “นี่มีไม่ค่อยมีคนมา เลยไม่ได้เตรียมเก้าอี้ไว้หลายตัวมั้ยครับ คุณฉู คุณไปยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมาจากห้องข้อมูลห้องนั้นสิครับ”

ขณะพูด เว่ยชีก็ยังพูดเสริมไปอีกคำด้วยว่า “ผมยังมีธุระที่ต้องไปทำต่อแล้วตอนนี้ คงไปช่วยคุณยกไม่ได้”

ฉูรั่วไป๋กำลังคิดจะพูดว่าเขาไม่นั่งก็ได้แต่ก็ถูกหยุดไว้ตรงลำคอเสียแล้ว

เว่ยชีพูดขนาดนี้แล้ว ถ้าเขายังไม่ไปยกอีก และเขาจะดูเป็นคนขี้เกียจขนาดไหนกัน

ต่อหน้าเย้นหว่าน ฉูรั่วไป๋ไม่อยากทิ้งภาพลักษณ์แบบนั้นไว้ให้เธอจดจำ เพราะตั้งแต่วันที่เริ่มรู้จักกัน ภาพลักษณ์เพลย์บอยของเขาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถแก้ไข้มันกลับมาได้เลย

“เสี่ยวหว่าน ฉันไปยกเก้าอี้มาก่อนนะ”

ฉูรั่วไป๋หันไปพูดกับเย้นหว่านอย่างอ่อนโยน

เย้นหว่านพยักหน้ารับ แล้วมองส่งฉูรั่วไป๋เดินจากไป จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดียวที่มีอยู่ในห้องนี้

“คุณเย้น ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

เว่ยชีเองก็เดินจากไปตาม แถมยังดึงประตูของห้องข้อมูลเล็กปิดให้อย่างใส่ใจ

หลังจากที่ฉูรั่วไป๋ออกมาจากห้องข้อมูลเล็ก เขาก็รีบเร่งเดินไปทางห้องข้อมูลอีกห้องหนึ่ง เขามีลางสังหรณ์ว่าจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น รู้สึกว่าทิ้งเย้นหว่านไว้ที่ห้องข้อมูลเล็กคนเดียวแล้วไม่ปลอดภัย

เขาแทบจะล้มเลิกที่จะไปยกเก้าอี้ แล้วเดินกลับไปทั้งอย่างนี้

แต่ในเมื่อคำพูดก็พูดออกไปแล้ว ให้กลืนกลับเข้าไปก็ดูน่าขายหน้า อยู่ด้วยกันแต่เขากลับไม่มีที่นั่ง จากนิสัยของเย้นหว่านแล้ว ก็คงจะอ่านหนังสืออย่างสบายใจต่อไปไม่ได้อีก

เมื่อคำนึงถึงสภาพโดยรวมแล้ว ฉูรั่วไป๋ก็ยังจำเป็นต้องมีเก้าอีกตัวหนึ่ง

ตอนที่เขาเดินไปถึงหน้าประตูห้องข้อมูลนั้น กลับพบว่าประตูของห้องข้อมูลถูกปิดไว้อย่างแน่นหนาแล้ว

ประตูของห้องข้อมูล ในช่วงกลางวันก็ถูกเปิดไว้อยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ

ฉูรั่วไป๋ขมวดคิ้ว แล้วยื่นมือไปบิดลูกบิดประตู แต่ประตูนี้ไม่เพียงถูกปิดไว้ แต่กลับถูกล็อกเอาไว้ด้วย

นี่มันเพิ่งแปบเดียวเท่านั้นเอง ทำไมถึงได้ถูกล็อกได้ล่ะ ?

เมื่อคิดได้ว่าเว่ยชีเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกมา ฉูรั่วไป๋ก็คิดได้ทันทีว่าเว่ยชีเป็นคนลงไม้ลงมือ จงใจสินะ ?

“คุณฉู ประตูนี้ถูกล็อกไว้แล้วเหรอ ? เมื่อกี้ตอนผมเดินออกมายังเปิดไว้อยู่เลย สงสัยคงถูกลมพัดมั้งครับ”

เว่ยชีเดินเข้ามา แล้วมองดูประตูที่ถูกปิดไว้ทีหนึ่ง ก่อนจะแสดงสีหน้าไร้เดียงสา แถมยังพูดเตือนอย่างใส่ใจด้วย

“ประตูนี้เป็นประตูนิรภัย ถ้าปิดแล้วก็จะล็อกอัตโนมัติ ต้องใช้กุญแจมาเปิดถึงจะเปิดได้ ตรงแผนกบริการน่าจะมีกุญแจนะครับ ให้ผมช่วยคุณโทรเรียกให้พวกเขาเอาขึ้นมาให้ไหมครับ”

“ไม่ต้อง”

ฉูรั่วไป๋เองก็ไม่อยากปฏิเสธ แต่จากสัญชาตญาณของผู้ชาย เขาก็รู้สึกว่าเว่ยชีไม่ได้มีเจตนาดี

ให้เขาโทรไปขอกุญแจ แล้วกุญแจจะเอาขึ้นมาได้ไหม

“ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก คุณไปทำธุระของคุณเถอะ ผมจัดการเองก็ได้”

“ครับ ถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วย ก็โทรบอกผมก็ได้นะครับ”

เว่ยชีพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มจนจบ ก่อนจะเดินไปจากฉูรั่วไป๋ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแค่เปลือกนอกแต่ภายในไม่ยิ้ม

ฉูรั่วไป๋จ้องแผ่นหลังของเว่ยชีเขม็ง รู้สึกแค่ว่าผู้ช่วยคนนี้ ทำไมถึงได้น่ารังเกียจเหมือนเจ้านายของเขาไม่มีผิด

เขาไม่ได้มีเบอร์โทรศัพท์ของเว่ยชีด้วยซ้ำ แล้วจะโทรหาเขาได้ยังไง

ก็แค่จงใจพูดเพื่อยั่วโมโหเขาชัดๆ

ฉูรั่วไป๋มีแต่เพลิงโกรธจัดแน่นอยู่เต็มท้อง รีบร้อนโทรไปที่แผนกต้อนรับของโรงแรม

แผนกต้อนรับกล่าวอย่างสุภาพว่าส่งกุญแจขึ้นมาให้โดยเร็ว ฉูรั่วไป๋ก็เลยยืนรออยู่ที่หน้าประตู

และในมุมหนึ่งของริมทางเดิน เว่ยชีที่ยืนฟังบทสนทนาในโทรศัพท์ของ ฉูรั่วไป๋เข้าไป ก็เผยรอยยิ้มที่ไร้ความปรานีออกมา

เขาพึมพำเสียงเบา “คุณชายฉู ค่อยๆรอไปเถอะ”

ในห้องข้อมูลเล็ก