บทที่ 288 ดื่มจนคลุ้มคลั่งแล้ว?

บทที่ 288 ดื่มจนคลุ้มคลั่งแล้ว?

เธอมองนอกหน้าต่าง หัวเราะอย่างจำใจ “โห้หลีเฉิน”

สามคำนี้ ไม่รู้ถูกเธอวางไว้ในใจตั้งแต่เมื่อไรกัน แต่กลับเป็นคนที่ไม่ควรวางไว้ในใจมากที่สุด

กู้จื่อเฟยได้ยิน ไม่ได้รู้สึกว่าเกินคาด และอยู่ภายในการคาดการณ์

เธอบอกแล้ว มีคู่หมั้นที่ยอดเยี่ยมอย่างโห้หลีเฉินแบบนี้อยู่ข้างกาย เย้นหว่านจะยังตาบอดไปชอบคนอื่นได้อย่างไรกัน

“แต่ในเมื่อเธอชอบโห้หลีเฉิน ทำไมยังต้องถอนหมั้นกับโห้หลีเฉินล่ะ?”

แต่งงานกับคนที่ชอบ สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว นั่นถึงเป็นการแสวงหาเรื่องที่มีความสุขที่สุดในชีวิตหนึ่งแล้ว

กู้จื่อเฟยไม่ค่อยเข้าใจความคิดของเย้นหว่านเท่าไร

เย้นหว่านเม้มริมฝีปาก ในใจขมขื่น เพราะชอบ ดังนั้นถึงไม่ถอยไม่ได้

เธอส่ายหน้า “ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ ช่วงเวลามากมาย ไม่ใช่ว่าตัวเองชอบแล้วจะสามารถไปทำได้”

กู้จื่อเฟยขมวดคิ้ว ปวดใจอยู่บ้าง

“แต่เธอดูเหมือนเสียใจมาก”

แม้แต่ตอนแรกจะถูกซือหนานหักหลัง ทว่ายังไม่เคยเห็นเย้นหว่านเสียใจขนาดนี้

ความจริงแล้วเธอคงชอบโห้หลีเฉินมากล่ะมั้ง

สถานบันเทิงระดับสูงTS

ในห้องอาหารVVIPที่หรูหรา เดิมควรเป็นสาวสวยล้อมรอบ นารีและดนตรี แต่เวลานี้กลับมีเพียงแค่ผู้ชายหลายคนนั่งอย่างเรียบร้อย สีหน้าระทมทุกข์

พวกเขาดื่มเหล้าทีละขวดๆ แม้แต่พูดจาซึ่งกันและกัน ล้วนไม่กล้าเสียงดังเลย

ยังแอบๆ มองผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาด้านในสุดอยู่ไม่ขาด รู้สึกถึงความกดอากาศเย็นๆ บนตัวของเขา ยิ่งต่ำลงใช่หรือไม่

เดิมทีคืนนี้ฉินฉู่และพวกเขาหลายคนออกมารวมกัน สถานที่ สาวงาม เหล้า ทั้งหมดล้วนเตรียมอย่างเหมาะเจาะ แม้กระทั่งเพลงยังไม่ได้ร้อง

ตอนที่บรรยากาศกำลังพุ่งสูง ประตูนั้นกลับถูกคนผลักออกทันที เห็นโห้หลีเฉินเดินเข้ามา ใบหน้านั้นเย็นชา ไล่สาวงามทั้งหมดออกไปอย่างไม่พูดไม่จา

เหลือเพียงชายหนุ่มกลุ่มหนึ่ง มองหน้ากันอย่างมึนงงอย่างมาก ฉันมอง นายมอง

ใครๆ ก็มองออกว่าคืนนี้คุณโห้อารมณ์ไม่ดีอย่างมาก

แม้แต่ฉินฉู่ที่ปกติเลือกมากที่สุด หาเรื่องมากที่สุด ยังระวังตัวขึ้น นั่งอยู่โซฟาด้านข้างของโห้หลีเฉินอย่างเรียบร้อย เห็นเขาดื่มเหล้าในแก้วหมดแล้ว ก็รีบเทให้ด้วยไมตรีจิตเร่าร้อน

กู้อ๋างทนไม่ไหวจริงๆ สะกิดแขนของเย้นเหวินหนานนิดๆ

“วันนี้หลีเฉินเป็นอะไรไป? นี่เขากลับมาจากเมืองเจียงล่วงหน้ากะทันหัน ทำไมยังอารมณ์เสียมากขนาดนี้อีก?”

เย้นเหวินหนานกลัดกลุ้มมาก “ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ”

“ฉินฉู่ล่ะ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้อะไร นายดูท่าทางต้อนรับด้วยไมตรีจิตนั้นของเขา ใจฝ่อหวาดผวาแน่นอน ไม่แน่ว่าเขาอาจผิดใจหลีเฉินเข้าให้”

เย้นเหวินหนานมองฉินฉู่ที่ต้อนรับด้วยไมตรีจิตเร่าร้อน เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“เมื่อคืนเขาบอกหลีเฉินไปว่าเย้นหว่านมีคนที่ชอบแล้ว หรือว่า……”

นึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ลูกตาเย้นเหวินหนานหดๆ รู้สึกว่าความจริงไม่ค่อยน่าเชื่อ

กู้อ๋างเป็นคนที่ฉลาดอย่างยิ่งคนหนึ่ง ฟังเย้นเหวินหนานพูดขนาดนี้ เข้าใจความหมายสำคัญในคำพูดได้ทันใด

เขาตกใจมาก “คนที่เย้นหว่านชอบไม่ใช่หลีเฉิน?”

เนื่องจากตกใจเกินเหตุไป เสียงประโยคนี้ของกู้อ๋างจึงไม่ได้กดไว้ ในห้องอาหารที่เงียบอย่างประจวบเหมาะ ทำให้ทุกคนล้วนได้ยินอย่างกระจ่างหมด

คนอื่นล้วนมองทางกู้อ๋างด้วยท่าทางตกตะลึง บนหน้า โดยพื้นฐานเป็นท่าทางอย่างหนึ่ง: นายกำลังหาที่ตายรึเปล่า?

การกระทำที่ดื่มเหล้าของโห้หลีเฉินชะงักฉับพลัน นิ้วมือที่กระดูกชัดเจนกุมแก้วเหล้าไว้ พอมือแน่น ข้างแก้วเหล้านั้นก็มองเห็นรอยแตกร้าวหลายเส้นอย่างชัดเจน

ความกดอากาศในห้องอาหารชั่วขณะนั้นยิ่งต่ำลง

ชั่วพริบตาเดียวกู้อ๋างรู้สึกหนังศีรษะชา เขาเหมือนหาเรื่องใหญ่เข้าแล้ว

“ฉัน ฉัน ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ฉัน……”

“เพล้ง”

แก้วเหล้าแตกออก แก้วไหลลงจากในมือของโห้หลีเฉิน ร่วงลงที่พื้น