บทที่ 290 เป็นแบบที่เธอปรารถนา ถอนหมั้น!

บทที่ 290 เป็นแบบที่เธอปรารถนา ถอนหมั้น!

ชักช้าสักวินาทีหนึ่งได้ที่ไหน? เธอรีบดึงประตูห้องออกอย่างรวดเร็ว ถามด้วยความตกใจ

“คุณ คุณโห้ คุณมาแบบนี้เลย?”

โห้หลีเฉินมองก็ไม่มองกู้จื่อเฟยสักนิด กวาดตามองในห้อง ถามเสียงเย็นชา “เย้นหว่านล่ะ?”

บนตัวชายหนุ่มมีออร่าที่ยิ่งใหญ่ ราวกับราชาที่สูงศักดิ์ กำลังส่งคำสั่งออกไปให้ผู้ใต้บังคับบัญชา

กู้จื่อเฟยชี้ไปทางห้องน้ำโดยจิตใต้สำนึก บอกว่า “ด้านในห้องน้ำ”

โห้หลีเฉินไม่หลบเลี่ยง ก้าวขายาวเดินเข้าไปโดยตรง

ในห้องน้ำ เสียงน้ำซู่ซ่า บวกกับวุ่นวายใจ สำหรับเย้นหว่านนั้นเดิมทีไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวด้านนอก

หลังอาบน้ำเสร็จ เธอถึงพบว่าแม้แต่ผ้าเช็ดตัวยังลืมหยิบมาด้วย

“จื่อเฟย เธอนอนรึยัง? ช่วยยื่นผ้าเช็ดตัวให้ฉันที” เธอเรียกไป

ไม่นานประตูห้องน้ำถูกผลักเปิด ผ้าเช็ดตัวขาวสะอาดผืนหนึ่งยื่นเข้ามา

เย้นหว่านยื่นมือจะไปรับ ผลสุดท้ายวินาทีนั้นที่เงยหน้าขึ้น มองเห็นผู้ชายสูงส่งที่ยืนที่หน้าประตู

“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นกลางดึก

ด้านนอก กู้จื่อเฟยอุดหูไว้ ทำหน้าขมขื่น

เสี่ยวหว่านเอ๋ยเสี่ยวหว่าน ไม่ใช่ฉันไม่ห้าม ฉันก็อยากขวาง ความจริงบอสใหญ่โห้ออร่าแรงกล้าเหลือเกิน ห้ามไม่อยู่ แล้วก็ไม่กล้าขวางด้วย!

เย้นหว่านกรีดร้องไปหลายวินาทีเต็มๆ ยังไม่มีปฏิกิริยากลับมา

ตอนนี้เธอไม่ได้ใส่อะไรเลย โห้หลีเฉินปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้อย่างไร!

เธอหน้าแดงปิดด้านบนก็ไม่ได้ ปิดด้านล่างก็ไม่ได้ พูดตวาดอย่างลนลาน “คุณรีบออกไปเลยนะ”

แต่โห้หลีเฉินกลับยังคงยืนอยู่ตรงนั้น มองเธอด้วยสายตาตรงๆ

ภายใต้สายตา เธอได้ใส่เสื้อผ้า รูปร่างงดงาม ผิวพรรณเปล่งประกายขาวเนียนราวกับไข่มุก

เพียงมองแวบเดียว ทำให้ส่วนท้องของเขากระเพื่อมคลื่นความร้อนขึ้น

นี่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น คงไม่มีทางมอบการตอบสนองให้เขาได้

เธอที่เป็นแบบนี้ เป็นได้เพียงผู้หญิงของเขา

ริมฝีปากที่หนาพอดีของโห้หลีเฉินเม้มเปิด ค่อยๆ บอกไป

“จ้องเธอไว้ กลัวเธอหนีไปอีก”

ในคำพูดเผยความดุเดือดระดับหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่ามาคิดบัญชีกับเธอแล้ว

เย้นหว่านอับอายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ตอนนี้เดิมทีไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนั้น! เขาไม่จำเป็นต้องรังเกียจสักนิดเหรอ!

“คุณออกไปก่อน ฉันจะใส่เสื้อผ้า” เธอบอกไปอีกครั้ง

โห้หลีเฉินทำเสียงหึทีหนึ่ง เดินเข้าไป คลี่ผ้าเช็ดตัวออกห่อบนตัวแทนเธอ “ตอนที่หนี ทำไมไม่ปรึกษากับฉันก่อน? ตอนนี้เหมือนว่าฉันไม่จำเป็นต้องรอเธอใส่เสื้อผ้าก่อน”

เย้นหว่าน: ……

คำที่เขาพูด คาดไม่ถึงทำให้เธอพูดต่อไม่ถูกอยู่นิดหน่อย

และเวลานี้ชายหนุ่มก็ยืนตรงที่ระยะห่างกับเธอไม่กี่เซนติเมตร ร่างสูงใหญ่ของเขาปกคลุมเธออยู่ เหมือนกำแพงเมืองที่กว้างหนา

มือใหญ่ของเขาห่อผ้าเช็ดตัวแทนเธออย่างอ่อนโยนมาก ทั้งที่เป็นภาพที่กระอักกระอ่วนแบบนี้ ทว่ากลับถูกเขาทำออกมาอย่างมีอารมณ์สง่างามเหลือเกิน

ทั้งยังมีความเย็นชาระดับหนึ่ง

เย้นหว่านรู้ว่าเขากำลังจงใจลงโทษเธอ

เธอกัดฟันไว้ ส่งเสียงพูด “เป็นฉันไม่ถูก แต่นี่คือที่บ้านของจื่อเฟย ฉันใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วค่อยคุย”

ลักษณะนี้ ต่อไปไม่รู้จะโดนจื่อเฟยล้อเลียนนานแค่ไหน

โห้หลีเฉินเห็นเธออับอายอยู่ จึงใจอ่อนนิดๆ

เขาเอ่ยปากอย่างเย็นชา “ถ้าสองนาทีไม่ออกมา ฉันจะไม่ถือสาเข้ามาอีกรอบ”

ทิ้งคำพูดไว้ เขาก็หมุนตัวเดินออกไป

หลังประตูห้องน้ำปิด มุมปากเขาเผยเส้นรัศมีวงกลมที่น่าตลกออกมา

ตอนที่เธอย้ายออกจากบ้านเขาไม่บอกกล่าวสักนิด เคยพิจารณาถึงความรู้สึกของเขาด้วยเหรอ? เขากลับคำนึงถึงเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

สรุปเมื่อไรเธอถึงจะเข้าใจเขามาได้บ้าง?

ด้านนอก กู้จื่อเฟยเห็นโห้หลีเฉินเย็นยะเยือกอย่างมาก รู้สึกเพียงว่าในบ้านเปลี่ยนมาเป็นขั้วโลกใต้

หล่อนชงชาแก้วหนึ่งมาวางที่โต๊ะอย่างหวาดกลัว พูดด้วยความระวัง

“คุณโห้คะ เชิญนั่งค่ะ คือว่าเสี่ยวหว่านเป็นคนโทรศัพท์หาฉันเอง ให้ฉันไปรับเธอ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย ไม่เกี่ยวกับฉันเด็ดขาดค่ะ”

อธิบายเสร็จ หล่อนไม่ได้หยุดรอสักวินาที หมุนตัววิ่งเข้าไปในห้อง ปิดประตูสนิท