บทที่ 297 ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ

บทที่ 297 ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ

โรงพยาบาล

ด้านนอกประตูห้องผ่าตัด เย้นหว่านยืนอยู่เหมือนท่อนไม้ สายตาจ้องไฟห้องผ่าตัดที่สว่างอยู่ ประสาทตึงแน่นเกือบชาไปหมด

ในสมองของเธอวนไปวนมาล้วนเป็นโห้หลีเฉินที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ท่าทางสลบอยู่ในอ้อมอกของเธอ

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงโง่ขนาดนี้ สถานการณ์ที่อันตรายแบบนั้น กล้าผลักเธอออก ปล่อยให้เขาโดนชนเอง

แม้กระทั่งตอนนี้เขายังไม่ได้พ้นขีดอันตรายถึงชีวิตด้วยซ้ำ

“เฉิน เฉิน เขาเป็นยังไงบ้าง?”

เสียงที่รีบร้อนของผู้เฒ่าลอยมาจากระเบียงทางเดินอีกด้านหนึ่ง

ภายใต้การพยุงของผู้ดูแลบ้าน จูเหลียนอีงพาคนกลุ่มใหญ่มา เดินเข้ามาด้วยฝีเท้าเร่งรีบ

บนหน้าที่แต่ไหนแต่ไรมีเมตตาอ่อนโยนใบนั้น เวลานี้กลับเห็นได้ชัดว่าหวาดกลัว หวาดหวั่นขนาดไหน

หล่อนไม่เคยคาดคิดมาก่อน หลานชายที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานของตนเองจะเกิดอุบัติเหตุแบบนี้อย่างคาดไม่ถึง เขาไม่ใช่ฝึกร่างกายแกร่งมาตั้งนานแล้วเหรอ ทำไมถึงยังได้รับบาดเจ็บได้ล่ะ

หล่อนเดินเข้ามา มองเห็นเย้นหว่านที่ยืนเหม่อลอย บนตัวของเธอยังเปื้อนรอยเลือดอยู่

“เสี่ยวหว่าน เฉินเป็นยังไงบ้าง? หนูรีบบอกย่ามา เฉินไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

จูเหลียนอีงจับเย้นหว่านไว้ก่อน ถามอย่างรีบร้อน

เสียงของหล่อนแม้กระทั่งกำลังสั่นอยู่ หลายปีก่อน หล่อนสูญเสียพ่อแม่ของโห้หลีเฉินไป หลายปีนี้ หล่อนยิ่งมอบพลังทั้งหมดเลี้ยงดูที่ตัวของโห้หลีเฉิน ให้เขารับทุกอย่างของตระกูลแทน

โห้หลีเฉินไม่เพียงเป็นหลานชายที่หล่อนรักมากที่สุด ยังเป็นผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลโห้

ถ้าไม่มีโห้หลีเฉิน งั้นตระกูลโห้ก็พังแล้ว

กำลังของจูเหลียนอีงเยอะมาก จับเย้นหว่านไว้ แม้กระทั่งบีบที่แขนของเธอจนมีสีแดงเข้ม ส่วนเย้นหว่านกลับเหมือนรู้สึกไม่ถึงความเจ็บ

เธอถูกเขย่าอยู่สักพักถึงได้สติเข้ามา มองผู้เฒ่าที่มีพลังรีบร้อน หัวใจของเธอทิ่มเจ็บแบบแหลมคม ทั้งยังมีความรู้สึกผิดในใจ

เบ้าตาแดงไม่สบายใจ เย้นหว่านขยับๆ ริมฝีปาก พ่นคำพูดออกมาด้วยความฝืดแข็งอย่างลำบาก

“หนูไม่รู้……”

ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอาการเป็นอย่างไรบ้าง ไม่รู้ว่าเขาพ้นขีดอันตรายไปหรือยัง ไม่รู้ว่าเขาปลอดภัยหรือไม่

การไม่รู้ทุกอย่างนี้ เหมือนเหวลึกที่มืดมิด อ้าปากกว้างอย่างเสียสติ อยากฉีกเธอกลืนลงท้อง ลากเธอเข้าภายในที่มืดมิดไม่มีทางดิ้นหนีได้ตลอดกาล

จูเหลียนอีงมองเย้นหว่านแล้วจิตใจท้อแท้เหลือเกิน ความเศร้าในใจยิ่งลึก ร่างกายที่ฝืดแข็งนั้นเกือบเป็นลมหมดสติไป เขย่าๆ จนแทบจะล้มลง

“คุณนายใหญ่!”

ผู้ดูแลบ้านตาเร็วมือไวขึ้นก่อน พยุงจูเหลียนอีงเอาไว้

เสียงของเขาทั้งห่วงใยทั้งประหม่า ถือว่าเป็นคนที่ยากจะรักษาสติเอาไว้ “ไม่ต้องกังวลครับ คุณผู้ชายกำลังผ่าตัด บุคคลที่มาล้วนเป็นหมอของตระกูลโห้ ฝีมือของพวกเขาเชี่ยวชาญมาก เป็นหมอชั้นนำของโลก คุณผู้ชายจะต้องไม่เป็นอะไรครับ”

“แต่ว่าตอนนั้น……พ่อแม่ของเฉินก็เข้าไปแบบนี้ และไม่เคยได้ออกมา”

เสียงของจูเหลียนอีงสั่นเทา ราวกับความเจ็บปวดและฝันร้ายที่สุดของหล่อนล้วนถูกพลิกออกมา

คิดว่าจะไม่เจอความหวาดกลัวของประสบการณ์ที่คนหัวขาวต้องไปงานศพคนหัวดำอีก แต่คาดไม่ถึง ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยอีกครั้ง

และตอนนี้ที่อยู่ในห้องผ่าตัดก็เป็นโห้หลีเฉิน

หล่อนไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บหนักแค่ไหน แต่ดูจากปฏิกิริยาของเย้นหว่าน เห็นแพทย์มากขนาดนั้นรีบเร่งเข้ามากัน ก็รู้ว่าเขาบาดเจ็บหนักมากๆ

หรือพูดว่าอันตรายถึงชีวิต

จูเหลียนอีงเหมือนอยากหลับตาทีไป สลบลงทันที รอฟื้นขึ้นมา มองเห็นโห้หลีเฉินถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัดอย่างปลอดภัย แต่อกสั่นขวัญแขวนมาครั้งหนึ่ง กลับทำให้เป็นตายอย่างไรหล่อนก็ต้องรักษาสติเอาไว้ ต้องเฝ้าหลานชายที่รักมากที่สุดเอาไว้

“แม่คะ หลีเฉินเป็นคนดีสวรรค์คุ้มครอง แม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ เขาจะต้องปลอดภัยไม่เป็นอะไร!”

เฝิงเสวียนหลันเดินไปก่อน ประคองจูเหลียนหลันไว้อีกข้างหนึ่ง ปลอบใจเสียงละมุน