บทที่ 312 ถ้าไม่กิน คงไม่ตาย?

บทที่ 312 ถ้าไม่กิน คงไม่ตาย?

ท้องฟ้า ค่อยๆ สว่างขึ้นมาแล้ว

ประตูห้องมีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น จากนั้นเปิดออกจากด้านนอก

หมอที่สวมชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าเบามาก เหมือนสองวันที่ผ่านมาต้องตรวจร่างกายให้โห้หลีเฉินตั้งแต่เช้า ดูอาการของบาดแผล

แต่ตอนที่เขามองไปบนเตียง กลับมองเห็นคนทั้งสองด้วยความแปลกใจอย่างยิ่ง

โห้หลีเฉินตื่นเรียบร้อย กึ่งนั่งอยู่บนเตียง แต่ในอ้อมอกของเขายังมีคนคนหนึ่งนอนอยู่ เผยเพียงศีรษะออกมาครึ่งหนึ่ง มองผมยาวๆ นั้นก็รู้ว่าเป็นผู้หญิง

หมอตกใจ “นี่คือ......”

“ชู่”

โห้หลีเฉินยกนิ้วมือขึ้นไว้ที่กลางปาก แสดงว่าให้หมอเงียบเสียง

ชั่วขณะนั้นคำพูดของหมอกลืนเข้าไปในท้อง ใจลอยด้วยความตื่นตระหนก เข้าใจขึ้นมาทีหลัง นี่คือผู้หญิงของคุณโห้

เขาเดินมาที่ข้างเตียงด้วยฝีเท้าที่เบามากๆ พูดกับโห้หลีเฉิน

“คุณโห้ครับ คุณควรตรวจร่างกายและทานยาได้แล้วครับ”

“ไม่รีบ ไปรอข้างนอกก่อน”

แม้แต่มองโห้หลีเฉินก็ไม่ได้มองหมอสักนิด เอาแต่มองใบหน้ายามหลับของหญิงสาวในอ้อมอกด้วยสายตาลุ่มลึก

บนหน้าเขาไม่มีท่าทางมากมาย ยังคงสูงส่งจนทำให้คนเลื่อมใส แต่หมอกลับรู้สึกออกมาได้ ในสองวันมานี้ นี่เป็นช่วงเวลาที่คุณโห้อารมณ์ดีที่สุด

นี่ไม่ใช่ว่าพูดจากับเขายังคงใช้เสียงอ่อนโยนมีความอดทนมาก

เพราะเหตุนี้ความกล้าที่หายไปของหมอจึงเพิ่มขึ้นมากหน่อย บอกว่า “คุณโห้ครับ ยาของคุณควรทานให้ตรงเวลา ผลลัพธ์ถึงจะดีนะครับ”

“ถ้าไม่กิน คงไม่ตาย?”

หมอตะลึง คำพูดนี้หมายความว่าอะไร? เขายังรีบตอบกลับ “แน่นอนครับ แต่ว่าแบบนี้จะกระทบต่อการฟื้นตัวอาการเจ็บของคุณ เวลาจะช้าไปมาก”

ช้าไปมาก?

โห้หลีเฉินมองๆ สาวน้อยในอ้อมอกอีกที เม้มริมฝีปากบาง “ออกไปเถอะ”

หมอทำหน้างุนงงมาก เขาต่างพูดถึงความเสียหายแล้ว คาดไม่ถึงคุณโห้ยังจะให้เขาออกไปอีก?

เขาเป็นคนที่จัดการเรื่องมากมายให้เสร็จในวันเดียวขนาดนั้น ไม่ใช่ไม่อยากเสียเวลาอยู่บนเตียงคนไข้ที่สุดหรอกเหรอ

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่กล้าฝ่าฝืนคำพูดของโห้หลีเฉิน เก็บความอัดอั้นไว้ในท้อง ค่อยๆ เดินออกไปแล้ว ตามด้วยปิดประตูลงเบาๆ

ภายในห้องเปลี่ยนมาเงียบสงบจนสามารถได้ยินเสียงเข็มตกอีกครั้งหนึ่ง

โห้หลีเฉินจ้องมองหญิงสาวในอ้อมอกด้วยสายตาล้ำลึก มองลักษณะของเธอที่นอนอย่างสงบราวกับช่วงเวลาเปลี่ยนไปเงียบสบายทั้งหมด

วันเวลาแบบนี้ไม่รู้ว่าสามารถอยู่ได้นานแค่ไหน แต่เขาคิดว่าอาจจะนานหน่อยมั้ง

พอเย้นหว่านรู้สึกตัวขึ้น พบว่าฟ้าสว่างมากๆ แล้ว

และเธอยังรักษาท่วงท่าของเมื่อคืนเอาไว้ด้วย นอนในอ้อมอกของโห้หลีเฉินแบบนั้น แขนโอบเอวเขาไว้

เพียงแต่มองสถานการณ์นี้ โห้หลีเฉินเหมือนตื่นตั้งนานแล้ว เขากึ่งนั่งอยู่บนเตียง ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่ง กำลังพลิกอ่าน เงาดำของหนังสือนั้น ปิดลำแสงด้านนอกหน้าต่างไว้อย่างพอดิบพอดี บังบนหน้าของเธอ

ดังนั้นเธอจึงนอนถึงตอนนี้ โดยไม่ถูกลำแสงแยงตา

เย้นหว่านมองเขาอยู่ ใจลอยพอสมควร

โห้หลีเฉินสังเกตเห็นเธอตื่นมา ชำเลืองตามอง เม้มริมฝีปากบาง เสียงต่ำเนิบช้าและน่าดึงดูด

“ตื่นแล้ว?”

“อืม......”

เย้นหว่านตอบไปทีหนึ่งแบบเหม่อลอย ยังมึนงงอยู่หน่อย

อ้อมกอดของชายหนุ่มช่างอบอุ่น มุมปากเม้มเล็กน้อย “ยังง่วงก็นอนต่ออีกหน่อยเถอะ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย”

เวลายังเช้าอยู่ ดังนั้นเธอพึ่งตื่นนอนจึงเหมือนกำลังฝัน สติไม่ชัดแจ้ง

เพื่อความหลงใหลของตนเอง เย้นหว่านหาเหตุผลดีมากเจอแล้ว

แต่ตอนนี้เธอไม่ง่วงแล้วจริงๆ ถึงนอนก็นอนไม่หลับ

เธอเก็บแขนกลับมาอย่างตัดใจไม่ขาดอยู่นิดหน่อย ลุกขึ้นนั่งจากบนเตียง ก่อนจะลงเตียงไป

“คือว่าฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน คุณล้างหน้าแปรงฟันแล้วรึยัง?”

“ยังเลย”

โห้หลีเฉินบอกว่า “ฉันก็พึ่งตื่น”