บทที่ 314 รออะไร? เย้นหว่านเหรอ

บทที่ 314 รออะไร? เย้นหว่านเหรอ

เว่ยชีเข้าใจความหมายที่โห้หลีเฉินกันเย้นหว่านออกไป ดังนั้นจึงตั้งใจพาเย้นหว่านไปห้องอาหารส่วนตัวที่จองเอาไว้ในโรงแรมด้านข้าง ให้เย้นหว่านกำชับพ่อครัวทำอาหารใหม่ด้วยตนเอง

แต่เดิมทีเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว เว่ยชีแอบให้ทำลายทิ้งไปลับๆ

ในห้องคนไข้ บาดแผลของโห้หลีเฉินกำลังเปลี่ยนยาใหม่อีกครั้ง กำลังพันผ้า ดูขึ้นมาอัปลักษณ์น่าสยอง

เหล่าคุณหมอทำงานยุ่ง เวลานี้ประตูห้องที่ปิดสนิทนั้นกลับถูกผลักเปิดจากด้านนอก

คนที่ไม่เคาะประตูเข้ามา ปกติจะเป็นเย้นหว่าน

ตอนนี้บรรดาคุณหมอต่างรู้ว่าคนที่โห้หลีเฉินเน้นหนักให้ปกปิดคือเย้นหว่าน ชั่วขณะนั้นพวกเขาต่างประหม่าขึ้นมา ชั่วพริบตาเดียวบนหน้าผากมีเหงื่อผุดออกมาแล้ว

ชั่วขณะนั้นลมหายใจของโห้หลีเฉินต่ำลงมา คว้าเสื้อผ้าด้านข้างไว้ ช่วงเวลาที่กะพริบตาก็ใส่ไว้บนร่างกายตนเองแล้ว

เขาติดกระดุมพลางมองไปทางหน้าประตูด้วยสีหน้าปกติ

กลับเห็นคนที่เข้ามาไม่ใช่เย้นหว่าน แต่เป็นมู่หรุงซิ่นที่ถือกระเช้าผลไม้อยู่

ความสดชื่นบนราวลมฤดูใบไม้ผลิบนหน้าโห้หลีเฉินหายลับไปในชั่วขณะนั้น

บรรดาคุณหมอก็ร่วมกันถอนหายใจทีหนึ่ง

มู่หรุงซิ่นอ่อนไหวมากพบว่าท่าทางของโห้หลีเฉินเปลี่ยนแปลงไป และมองเห็นตอนที่โห้หลีเฉินเห็นหล่อน ความผิดหวังที่ไม่ใส่ใจสักนิดนั้น

เขากำลังรอใคร?

เป็นเย้นหว่านเหรอ?

แต่หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นเกิดเรื่อง สองวันนี้ล้วนไม่เคยมา เห็นได้ชัดว่าคงไม่มาแล้ว เย้นหว่านไร้จิตใจขนาดนี้ ทำไมโห้หลีเฉินยังต้องคิดถึงเธออยู่ตลอดเวลาด้วย?

ในใจมู่หรุงซิ่นโกรธเคืองเหมือนแมวข่วน บนหน้ายังคงรักษารอยยิ้มที่สง่างามไว้

“เฉิน แผลของนายเป็นยังไงบ้าง? วันนี้ดีขึ้นรึยัง?”

“มารยาทของตระกูลมู่หรุง ไม่เคยสอนเธอเคาะประตูเหรอ?”

เสียงของโห้หลีเฉินเย็นชา แหลมคม

มู่หรุงซิ่นตะลึง สีหน้าซีดขาวอับอายอยู่บ้าง

สองวันมานี้ ในห้องคนไข้ของโห้หลีเฉินมีคนมาๆ กลับๆ ไม่น้อย ตอนนี้พึ่งสิบโมง หล่อนจึงไม่ได้คิดมาก และเข้ามาแล้ว

“ออกไป” โห้หลีเฉินไม่ทน

เท้าของมู่หรุงซิ่นฝืดค้างทันใด สีหน้าลำบากใจ

หมอรีบเอ่ยปากแก้ไขด้วยความกระอักกระอ่วน พูดอธิบาย “คุณหนูมู่หรุงครับ คุณโห้กำลังจัดการบาดแผลอยู่ ตอนนี้คงไม่ค่อยสะดวก คุณออกไปรอสักหน่อยก่อนน่าจะเหมาะกว่าไหมครับ?”

มู่หรุงซิ่นถึงมองเห็นอุปกรณ์ที่เต็มห้อง ยังมีกระดุมของโห้หลีเฉินที่ยังติดไม่เสร็จนั้น

หล่อนรีบพูดขึ้น “ขอโทษที เฉิน เดี๋ยวฉันออกไปก่อน”

หลังจากมู่หรุงซิ่นออกไป การรักษาถึงดำเนินการอีกรอบ

อาจารย์หมอรีบเข้ามาด้านหน้า บอกว่า “คุณโห้ครับ ถ้าไม่อย่างนั้นผมถอดเสื้อออกให้คุณ?”

บนมือของโห้หลีเฉินมีแผล ตนเองถอดเสื้อผ้าไม่สะดวกจริง เมื่อสักครู่มีเย้นหว่านถอดให้เขา ตอนนี้ถูกใส่เข้าอีกครั้ง และเผชิญหน้ากับปัญหาการถอดอีกครั้ง

แต่คุณโห้เคยพูดว่ารังเกียจผู้ชายมือหยาบ อาจารย์หมอคนนี้ดีเลวอย่างไรก็ฝีมือดี คงสามารถทำออกมาได้ดีหน่อยล่ะมั้ง?

คิดไม่ถึงว่าแม้แต่มองโห้หลีเฉินยังไม่มองเขาสักนิด ยกมือถอดเสื้อผ้าลงมาด้วยตนเองแล้ว

การกระทำสะอาดว่องไว ถึงจะกระเทือนบาดแผลบนแขน แม้แต่คิ้วยังไม่มีขมวดสักหน่อย

ถึงแม้ไม่สะดวก แต่เขาไม่ได้บอบบาง นอกจากตอนที่อยู่ต่อหน้าเย้นหว่าน

หมอตกตะลึงพรึงเพริด มองบาดแผลบนแขนของโห้หลีเฉินที่ฉีกออกอีกนั้น ขมับเต้นอย่างแรงกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

ก่อนหน้านี้เขาคาดเดาผิดไปแล้ว เวลาบาดแผลนี้หายดีไม่ใช่มากขึ้นเท่าหนึ่ง แต่มากขึ้นเป็นสามเท่า ซึ่งยังเพียงแค่ชั่วคราว

นี่ไม่เห็นร่างกายของตนเองเป็นร่างกายเหรอ?

หลังจากเก็บความกลัดกลุ้มซับซ้อนไว้ในท้อง ในที่สุดหมอก็พันแผลให้โห้หลีเฉินใหม่อีกรอบแล้ว ทำการตรวจอย่างละเอียด ในที่สุดจึงเก็บอุปกรณ์

เขายื่นยาให้โห้หลีเฉิน

“คุณโห้ครับ ทานยาเถอะครับ”