บทที่ 319 ดีใจอย่างบ้าคลั่ง

บทที่ 319 ดีใจอย่างบ้าคลั่ง

เย้นหว่านพูดอย่างตื่นเต้นอยู่บ้าง โดนเฉพาะเธอรู้ว่าป่ายฉีคนนี้ฝีมือการรักษาสูงมาก นิสัยก็แปลก สถานการณ์ทั่วไปคงไม่ลงมือช่วยชีวิตคน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีฝีมือการรักษาที่ปราดเปรียวขนาดนั้น แต่กลับพักอยู่ในบ้านชาวนาด้วย

และครั้งก่อนที่เขาเคยช่วยชีวิตโห้หลีเฉินไว้ ไม่รู้ครั้งนี้จะลงมืออีกหรือไม่

“ผมสนใจโรคที่มีหลายโรคแทรกซ้อนหายากมากด้วย คุณรอผมก่อน เดี๋ยวจะไป”

เกินความคาดหมาย ป่ายฉียังคงตอบรับอย่างสบายใจมาก

เย้นหว่านตะลึงเล็กน้อย รีบกล่าวขอบคุณ “ไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณคุณอย่างไรดีจริงๆ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ขอเพียงคุณจำเอาไว้ เงื่อนไขหนึ่งที่คุณรับปากกับผมไว้ ไม่นานผมจะขอร้องคุณ มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายขนาดนั้น แต่คุณจำเป็นต้องทำด้วย”

น้ำเสียงของป่ายฉีค่อยๆ เคร่งขรึมบ้าง ถือว่าเป็นการเตือนสติ

ในใจเย้นหว่านตึงแน่น รู้สึกว่าข้อเรียกร้องอันนี้จะทำให้เธอยากลำบากมากอย่างน่าประหลาด แต่เธอก็ไม่มีตัวเลือกอื่นอีก

เทียบกับชีวิตของโห้หลีเฉิน เธอยินยอมพร้อมใจไปทำเรื่องใดๆ

หลังจากได้รับการยืนยันของป่ายฉี เย้นหว่านยิ่งนั่งรออยู่ในห้องคนไข้ไม่ห่างไปไหน ดวงตามองด้านนอกห้องคนไข้ไม่ขาดสาย คาดหวังว่าป่ายฉีจะมาเร็วหน่อย

ดีที่ไม่นานมาก ป่ายฉีก็มาแล้ว

เสียง “ก๊อกแก๊ก” ดังทีหนึ่ง ป่ายฉีผลักประตูเข้ามา

เว่ยชีรีบตามเข้ามาด้านหลังเขาติดๆ อย่างลำบากใจมาก “คุณผู้ชายครับ แวบเดียวเขาก็พุ่งเข้ามาแล้ว ผมมาบอกคุณไม่ทันครับ”

โห้หลีเฉินเห็นเย้นหว่านเข้า ชั่วขณะนั้นสายตาอึมครึม

เย้นหว่านทำหน้าดีใจมาก รีบลุกขึ้นมาจากข้างเตียง เข้าไปต้อนรับทางป่ายฉี

“ไม่เป็นไร ฉันเป็นคนเชิญคุณป่ายฉีมาเอง”

เว่ยชีมองโห้หลีเฉินด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนอยู่บ้าง อยากพูดแต่ก็หยุดลง ทั้งยังเดินออกไปด้วยความจำใจ

นึกไม่ถึงว่าเย้นหว่านจะเชิญป่ายฉีเข้ามา กลัวว่าเวลานี้คุณผู้ชายคงต้องเผยไต๋แล้ว?

เย้นหว่านดีใจมากที่ป่ายฉีมาได้ เรื่องที่เธอกังวลในใจ เหมือนได้แก้ไขตามไปด้วย

“ป่ายฉี คุณอยากดื่มกาแฟหรือว่าชา?” เธอถามอย่างกระตือรือร้น

“กาแฟ ของหวาน”

ป่ายฉีไม่เกรงใจเอามากๆ เลย

“คุณนั่งลงก่อน”

เย้นหว่านบอกกล่าวนิดหน่อย รีบเดินไปเตรียมของในห้องครัวน้อยแล้ว

จากตรงนี้ป่ายฉีสามารถมองเห็นภาพคนที่กำลังยุ่งในห้องครัวได้ อดทำปากยื่นไม่ได้ น้ำเสียงเสียดสีอยู่บ้าง

“หล่อนดูแลอย่างคล่องไปหมดทุกอย่าง ใกล้จะถึงระดับของพี่เลี้ยงแล้ว”

ความหมายภายใต้คำพูดนั้น โห้หลีเฉินใช้งานเย้นหว่านแบบเป็นพี่เลี้ยง

ถึงแม้ป่ายฉีจะช่วยชีวิตของเขาไว้ แต่โห้หลีเฉินไม่ได้มีท่าทีที่ดีต่อป่ายฉีสักนิดเดียว ยิ่งเพราะด้วยสัญชาตญาณของผู้ชาย เห็นได้ชัดว่าเขาสัมผัสได้ว่าป่ายฉีกำลังคุกคามต่อความสัมพันธ์ของเขาและเย้นหว่าน

โห้หลีเฉินหัวเราะเยาะ “ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย”

เรื่องพวกนี้ หนึ่งเป็นเย้นหว่านแย่งอยากทำ สองนอกจากสิ่งนี้ เขาไม่รู้ว่าควรให้เย้นหว่านอยู่ข้างกายได้อย่างสมเหตุผลเช่นนั้นได้อย่างไร

อาลัยอาวรณ์ ไม่ใช่มีแค่เวลาอบอุ่นช่วงนี้ก่อนอาการจะดีเหรอ

ป่ายฉีนั่งลงบนโซฟาแบบตามสบาย พิงไปอย่างเกียจคร้าน

สายตาที่มองโห้หลีเฉินกลับแหลมคมเป็นพิเศษ “นั่นก็ไม่แน่”

“อยู่ให้ห่างเย้นหว่านไกลๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ปล่อยนายแน่”

โห้หลีเฉินข่มขู่ ท่วงท่าทรงพลัง

ถ้าเป็นคนทั่วไป เวลานี้ก็ตกใจจนหมอบลงแล้ว แต่ป่ายฉีกลับยังรักษาท่วงท่าที่เกียจคร้านนั้นไว้ พิงบนโซฟาตามสบาย

เขายิ้มตอบอย่างยั่วยุ “ถ้าฉันไม่ทำล่ะ? โห้หลีเฉิน ครั้งก่อนไม่ได้รู้แพ้ชนะ ฉันรอคอยมากที่จะต่อยกับนายสักตั้ง”

ครั้งก่อนเพียงแต่ตะลุมบอนกันฝ่ายเดียว ครั้งนี้ เลื่อนขั้นโดยตรงเลย

เอาเป็นเอาตาย

สายตาของโห้หลีเฉินยิ่งเย็นชาจนน่าตกใจ ถึงแม้จะนอนอยู่บนเตียง กลับเป็นเหมือนสิงโตตัวผู้ที่มุมานะกระโจนใส่ได้ทุกเวลา

ในอากาศ ชั่วขณะนั้นกลิ่นควันดินปืนปะทุขึ้นมาแล้ว