บทที่ 321 เย้นหว่าน อย่าวุ่นวาย

บทที่ 321 เย้นหว่าน อย่าวุ่นวาย

เย้นหว่านตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า "เป็นป่ายฉีที่เอามาให้ฉัน"

“ก็คือคนที่ผ่าตัดให้คุณโห้ หมอเทวดาวัยรุ่นป่ายฉีคนนั้นน่ะเหรอ?”

เย้นหว่านพยักหน้า ทันใดนั้นคุณหมอก็ตื่นเต้นมากขึ้นอย่างฉับพลัน

"สมกับเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ หมอเทวดาจริงๆเลย! คิดไม่ถึงว่าเขาจะสามารถพัฒนายาชนิดนี้ออกมาได้ ระดับฝีมือทางการคุณหมอของเขา ได้แซงหน้าอาชีพคุณหมอทั้งหมดของโลกมาเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษแล้ว"

เย้นหว่านไม่ได้สนใจระดับฝีมือทางการคุณหมอ ดังนั้นเธอจึงถามถึงจุดสำคัญว่า:

"คุณหมอ เป็นอย่างไรบ้าง？ใช้ยาตัวนี้จะมีวิธีที่ทำให้บาดแผลของโห้หลีเฉินหายเร็วขึ้นได้ไหม?"

"ยาตัวนี้ แน่นอนว่าไม่มีปัญหา!"

คุณหมอถือขวดยา ราวกับกำลังก้มลงไปกราบไอดอล “คุณหนูเย้น คุณรู้หรือไม่ว่านี่คือยาอะไร？เป็นเทคโนโลยีชีวภาพขั้นสูง ที่สามารถสร้างเซลล์ใหม่ และรักษาอาการบาดเจ็บของผู้ป่วยได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่มีผลข้างเคียง ยาตัวนี้ บนโลกมีเพียงแค่ทางเดียว ก็คือทำงานอย่างหนักมาโดยตลอดเพื่อทำการวิจัย แต่คาดไม่ถึงว่า ป่ายฉีได้ทำการวิจัยออกมาตั้งนานแล้ว เขาช่างอัจฉริยะจริงๆเลย!"

เมื่อมองไปที่ความตื่นเต้นของคุณหมอนั้น เย้นหว่านก็ได้รับผลกระทบในการนับถือป่ายฉีเล็กน้อยแล้ว

ปาฏิหาริย์ของวัยรุ่น เกรงว่าน่าจะเป็นเขาที่พูดเองล่ะสิ

เย้นหว่านเห็นท่าทางตื่นเต้นของคุณหมอ ก็วางใจลงไปด้วย

เช่นนี้ ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ โห้หลีเฉินก็จะสามารถหายเป็นปกติได้แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นคุณหมอ ยาตัวนี้ฉันส่งต่อให้คุณแล้วกัน ภายในสองสามวันนี้คุณแอบเอาไปใส่ในยาของโห้หลีเฉิน ให้เขากิน”

“แอบ?”

คุณหมอที่หายจากอาการช็อกก็กลับมามีสติ ไม่นานก็จับประเด็นสำคัญในคำพูดของเย้นหว่านได้

“คุณหนูเย้น คุณหมายความว่าอย่างไรครับ？หรือว่าคุณโห้จะไม่รู้ว่าต้องกินยาตัวนี้ครับ？”

ถ้าหากว่าเขารู้ เย้นหว่านก็ไม่ต้องมาหาคุณหมอแล้ว

หลังจากที่คุณหมอได้ตระหนักถึงความหมายของเย้นหว่านแล้วนั้น ทว่าทั้งตัวคนกลับรู้สึกไม่ดีแล้วไม่อยากที่จะตัดใจทิ้งเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังคืนยา กลับไปในมือของเย้นหว่านอย่างเด็ดเดี่ยว

“คุณหนูเย้น นี่เป็นเรื่องที่คุณโห้ไม่ยินยอม ทางพวกเราก็ไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน พวกเราเป็นแค่หมอ ไม่สามารถรับผลเสียที่จะตามมาได้”

“ฉันจะแบกรับผลเสียที่ตามมาเอง”

"แต่ว่า การใช้ยาของคุณโห้มีคนเฝ้าดูแลเป็นพิเศษ สมมุติว่าผมอยากจะใส่ยาเข้าไป ก็จะถูกตรวจสอบพบได้อยู่ดี พอถึงตอนนั้นคุณโห้ไม่เพียงแต่ไม่ได้กินยา แถมยัง..."

คุณหมอหยุดพูดลงอีกครั้ง แต่ทว่าแต่ความหมายกลับชัดเจนมากขึ้น

เย้นหว่านอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าหมอพวกนี้จะเป็นทีมรักษาหลักของโห้หลีเฉิน คิดไม่ถึงว่าตอนใช้ยา ยังต้องตรวจสอบอีกด้วย

การควบคุมเป็นระดับๆเช่นนี้ ละเอียดรอบคอบมากเกินไปเลยจริงๆ

โห้หลีเฉินกลัวว่าจะมีคนมาทำร้ายเขามากขนาดไหนกันนะ

คุณหมอพูดแนะนำว่า "คุณหนูเย้น ยาตัวนี้ดีจริงๆครับ ถ้าไม่อย่างนั้นคุณก็ควรไปคุยกับคุณโห้ ให้เขายอมรับด้วยความสมัครใจจะได้ไม่มีปัญหา"

ทว่าเย้นหว่านกลับรู้สึกกลัดกลุ้มใจอยู่เต็มท้อง ถ้าหากว่าเธอสามารถทำให้โห้หลีเฉินยอมรับโดยสมัครใจได้ก็ดีสินะ

แม้ว่าเธอจะเข้าใจในความคิดของเขา แต่เธอก็ไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณชนให้กับเขาได้ มิฉะนั้นไม่เพียงแต่เขาจะไม่ยอมกินยา ไม่แน่อาจจะแย่กว่านั้นก็ได้

นอกจากนี้ ตอนนี้โห้หลีเฉินดูเหมือนจะรังเกียจป่ายฉีเป็นอย่างมากอีกด้วย

"ที่จริง ผมยังมีอีกวิธีหนึ่ง แต่มันพูดยาก"

คุณหมอลำบากใจทั้งใบหน้า รีบหยุดพูดอีกครั้ง

เย้นหว่านกล่าวอย่างรวดเร็วว่า "รีบพูดมาสิว่าวิธีอะไร"

“ก็คือ...ถ้าหากว่าคุณมาจ่ายยาล่ะก็ ก็จะไม่มีใครตรวจสอบคุณอีกแล้ว พอถึงตอนนั้น คุณก็สามารถแอบใส่ยาลงไปได้”

คุณหมอพูดเสียงเบา แถมยังค่อนข้างใจฝ่อ วิธีนี้ เป็นอีกวิธีที่เสี่ยงมากๆเช่นกัน

เดิมพันความไว้ใจและความมั่นใจของโห้หลีเฉินที่มีต่อเย้นหว่าน

"โอเค งั้นคราวหน้าตอนที่จะจ่ายยา ฉันจะจัดการเอง"

เย้นหว่านตัดสินใจโดยไม่ได้คิด ในความคิดของเธอ เพียงแค่สามารถทำให้โห้หลีเฉินฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว จะทำอะไรก็ได้

นอกจากนี้ ในช่วงเวลานี้สิ่งของต่างๆที่เธอนำมา ก็ไม่เห็นจะมีใครมาตรวจสอบหรือแทรกแซงอะไรเลยจริงๆ

หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไป เย้นหว่านก็รู้เช่นกันว่า แท้ที่จริงแล้วเหตุเกิดจากการที่เธอนอนตื่นสายการรักษาและการใช้ยาของโห้หลีเฉินในตอนเช้าได้หยุดลงไปหมดโดยทันที

ในนั้น เหตุผลก็เพราะเธอไม่มากก็น้อย