บทที่ 326 โห้หลีเฉินหายตัวไปแล้ว

บทที่ 326 โห้หลีเฉินหายตัวไปแล้ว

ป่ายฉี!

"ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?"

ใบหน้าของเย้นหว่านตกตะลึง จากนั้น เมื่อนึกถึงการเคลื่อนไหวดั่งดอกไม้บานของเธอนั้นใบหน้าของเธอก็แดงไปทั้งใบหน้า

ฉากซ้อมที่น่าอับอายเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกป่ายฉีเห็นแล้ว

แล้วไอ้สารเลวคนนี้ ทำไมต้องเป็นเขาที่เปิดกล่องด้วย? เธอไม่ได้สารภาพรักกับเขาซะหน่อย

ป่ายฉีเลิกคิ้ว เผยฝ่ามือ และกดริบบิ้นที่ตกลงมาแน่น

เขาล้ออย่างหยอกเล่นว่า "เสี่ยวหว่าน นี่เธอจะนำตัวเองส่งมาให้ฉันเหรอ？"

“นายฝันไปเถอะ”

เย้นหว่านรู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างอับอายขายขี้หน้า และเดินออกจากกล่องด้วยความโมโห

กู้จื่อเฟยเดินขึ้นมาโดยทันที และอธิบายกลุ้มใจว่า "จู่ๆเขาก็โผล่เข้ามา แถมยังแย่งเชือกจากฉันไปด้วย"

เธอไม่ได้ตั้งใจให้ป่ายฉีเป็นคนทำจริงๆ

เย้นหว่านรู้ว่ากู้จื่อเฟยจะไม่แกล้งเธอแบบนี้แน่นอน แต่ว่าประตูของคฤหาสน์ปิดอย่างสนิท ป่ายฉีเข้ามาได้อย่างไรกัน? กระโดดหน้าต่างมาอีกแล้วเหรอ?

ต่อไปเธอต้องไตร่ตรองตอกตะปูตรงหน้าต่างทั้งหมดให้อย่างมิดชิด

ป่ายฉีมองไปยังของตกแต่งทั้งหมดภายในบ้าน แม้ว่าข้าวของทั้งหมดจะวางไว้อย่างยุ่งเหยิง และยังไม่ได้จัดเตรียมให้เรียบร้อย แต่ก็เห็นได้ว่า เป็นฉากที่โรแมนติกหนึ่งฉาก

เมื่อรวมกับการปรากฏตัวของเย้นหว่านออกมาจากกล่องนั้น ป่ายฉีก็เดาจุดประสงค์ของเย้นหว่านได้โดยประมาณแล้ว

เขามองไปที่เย้นหว่านอย่างใคร่ครวญ "เธอจะสารภาพรักกับโห้หลีเฉินเหรอ?"

ความในใจที่ถูกคนพูดออกมาห้วนๆเช่นนี้ เย้นหว่านรู้สึกอับอายขึ้นไปอีก

เมื่อก่อนคิดว่านี้ป่ายฉีไม่เลวเลยทีเดียว เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาอย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย

ไอ้หมอนี่ทำให้เธอไม่สบายอกสบายใจได้ทุกที่ทุกเวลา

“นายเป็นผู้ชายคนหนึ่ง จะขี้นินทาแบบนี้ไปทำไม？”

เย้นหว่านหันหน้าไปมองป่ายฉี "นายรีบพูดมาสิ นายมาทำอะไรที่นี่？ฉันกำลังยุ่งอยู่นะ"

ในกรณีเช่นนี้ เธออยากให้ป่ายฉีออกไปโดยเร็วเท่านั้น มิฉะนั้นถ้าเขาอยู่ที่นี่ต่อ เย้นหว่านก็จะรู้สึกอับอายเป็นพิเศษทุกครั้ง

เมื่อเห็นท่าทางที่เหมือนลูกสาวตัวน้อยเช่นนั้นของเย้นหว่าน ป่ายฉีที่มองอยู่ก็สติหลุดเล็กน้อย แต่กลับส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้

แน่นอนว่าพวกเขามาช้าไปแล้วจริงๆ ปล่อยให้พัฒนามาจนถึงจุดนี้

เขามองไปที่กู้จื่อเฟย และพูดว่า "คุณผู้หญิงสวยท่านนี้ ผมมีอะไรจะคุยกับเย้นหว่านสักหน่อย รบกวนคุณช่วย...ชงชาให้ผมสักแก้วได้ไหมครับ？"

นี่หมายความว่า ห้ามคนนอกรบกวนสินะ

กู้จื่อเฟยไม่สนิทกับป่ายฉี และไม่ค่อยแน่ใจนัก ดังนั้นเธอจึงหันไปมองเย้นหว่านเพื่อขอคำแนะนำ

เย้นหว่านแค่ต้องการกำจัดป่ายฉีโดยเร็ว ก็เลยพยักหน้า "รบกวนเธอด้วยนะ จื่อเฟย ในห้องน้ำชามีครบทุกอย่าง"

หลังจากที่กู้จื่อเฟยออกไปแล้วนั้น ป่ายฉีก็นั่งอยู่บนโซฟาอย่างสบายๆแล้ว

เย้นหว่านไม่มีทางเลือก ทำได้แค่เพียงนั่งกับเขา "โอเค ตอนนี้นายพูดมาได้แล้ว"

จริงๆแล้วเย้นหว่านไม่ค่อยเข้าใจ แม้ว่าเธอและป่ายฉีจะพบเจอกันหลายครั้ง แต่นอกจากช่วยโห้หลีเฉิน ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว

ดังนั้นเลยคิดไม่ถึงว่าทำไมป่ายฉีถึงมาหาเธอ

ป่ายฉีนั่งลงบนโซฟา แต่ท่าทางของเขากลับไม่ได้เป็นไปตามปกติ แต่กลับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใช้สองยันไว้บนหัวเข่า แล้วไขว้มือ

เขามองตรงไปที่เย้นหว่าน ดวงตายังคงเคร่งขรึมเล็กน้อย

"เสี่ยวหว่าน ตอบฉันอย่างตรงไปตรงมา คุณวางแผนจะสารภาพกับโห้หลีเฉินใช่ไหม?"

เย้นหว่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าป่ายฉีจะถามคำถามนี้อีกครั้ง และยังคงเป็นสีหน้าจริงจังที่หาได้ยาก

เขาอยากรู้คำตอบมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ดูจากท่าทางแล้ว คล้ายกับถ้าไม่ถามคำถามนี้ออกมา เขาก็จะไม่ยอมเลิกรา

เย้นหว่านจนปัญญา ทำได้เพียงตอบคำถามไปว่า “ใช่ ฉันวางแผนที่จะสารภาพกับเขาในวันที่เขาออกจากโรงพยาบาล ในเมื่อนายรู้แล้ว ก็ห้ามพูดออกไปเชียวนะ”

เมื่อได้ยินคำตอบที่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ในใจของป่ายฉีก็รู้สึกไม่มีโชคเลยสักนิด

แต่ทว่ายิ่งเพิ่มความกลุ้มใจขึ้นไปอีก

เขากล่าวเอ่ยเคร่งขรึมว่า "ตอนนี้พวกเธอมีสัญญาการหมั้นกันอยู่ เธอวางแผนที่จะแต่งงานกับเขาเลยใช่ไหม?"