ตอนที่ 355
บทที่ 355 เธอจ้องจะจับพี่ชายฉัน
October 21, 2026
บทที่ 355 เธอจ้องจะจับพี่ชายฉัน
อยู่เมืองหนาน เย้นหว่านแทบจะไม่มีอะไรต้องอาลัยอาวรณ์แล้ว คนเดียวที่ต้องอำลาต่อหน้าก็คือกู้จื่อเฟยแล้ว
พวกเธอได้นัดเจอกันในผับที่เมื่อก่อนไปประจำ
เดิมทีเย้นหว่านกะจะมาคนเดียว แต่เย้นโม่หลินกลัวเย้นหว่านจะเมาเหล้าอีก ยังไงก็จะมาด้วยให้ได้
เย้นหว่านจนปัญญา ถึงแม้พี่ชายคนนี้อ่อนโยนและเอาใจใส่ แต่เวลาหัวดื้อขึ้นมาไม่มีใครสามารถเปลี่ยนความคิดของเขาได้เลย
พอถามยามดึก ในผับเสียงผู้คนอลหม่าน คึกคักมากๆ
กู้จื่อเฟยได้มาถึงตั้งนานแล้ว เธอกวักมือให้เย้นหว่าน “เสี่ยวหว่าน อยู่นี่”
ระหว่างพูด เธอก็เห็นข้างกายของเย้นหว่านยังมีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนนึง ผู้ชายคนนั้นสีหน้าเย็นชาไว้ เขาได้ผลักกลุ่มคนที่แออัดออก ไม่ให้ใครแตะต้องโดนเย้นหว่าน
ท่าทีนั้น เป็นสุภาพบุรุษที่ผู้ปกป้องดอกไม้งามชัดๆ
กู้จื่อเฟยกุมปากไว้ด้วยความอิจฉา ส่งเสียงตะโกนออกมาจากวิญญาณ“ฉันก็อยากได้พี่ชายคนนึง!”
เย้นหว่านเดินมาก็เห็นหน้าตาที่อิจฉาและบ้าผู้ชายของกู้จื่อเฟย เธอได้ส่ายหัวอย่างจนปัญญา
“พี่ชายฉันกลัวฉันดื่มมากไป ดันจะตามมาให้ได้ เล่นด้วยกัน เธอคงไม่ถือสามั้ง?”
“ไม่ถือสาอยู่แล้ว ถ้าพี่ชายเธอมา เธอไม่มาก็ยังได้เลย”
กู้จื่อเฟยยิ้มตาหยีมาด้านหน้า จากนั้นได้ยื่นมือ“พี่คะ สวัสดีค่ะ ยังจำฉันได้มั้ยคะ? ฉันกู้จื่อเฟย เพื่อนรักของเสี่ยวหว่านค่ะ”
เย้นหว่านยกมุมปากขึ้น เคยเห็นเพื่อนรักที่เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนขนาดนี้มั้ย?
เย้นโม่หลินยื่นมือออกมาอย่างสง่า“สวัสดีครับ”
เสียงของเขาใสและไพเราะ ในสิ่งแวดล้อมที่เสียงดัง ก็เหมือนลำธารใสไหลเข้าไปในหูของเธอ
กู้จื่อเฟยเพลิดเพลินจนราวกับจะโบยบินขึ้นมา คำพูดเดียว ได้พูดออกมาโดยไม่ผ่านการคิดเลย
“พี่คะ ฉันไปยุโรปกับเสี่ยวหว่านได้มั้ยคะ?” ถ้าอย่างนี้ก็สามารถเจอพี่ชายสุดหล่อคนนี้ทุกวันแล้ว แถมยังสามารถอยู่ในสถานการณ์ที่เอื้ออำนวย ก็จะได้ผลประโยชน์ก่อนคนอื่นๆ ไม่แน่ก็ได้กลายเป็นพี่สะใภ้ของเย้นหว่านล่ะ
แค่คิด กู้จื่อเฟยก็รู้สึกชีวิตช่างสวยงามจัง
แต่ว่า เย้นโม่หลินกลับปฏิเสธได้อย่างเด็ดขาดมาก“ตอนนี้ยังไม่ได้ เสี่ยวหว่านกลับไปครั้งนี้เกี่ยวพันถึงหลายฝ่าย จะเกี่ยวพันถึงการเปลี่ยนแปลงความลับของหลายตระกูล”
สถานการณ์แบบนี้ ไม่เหมาะให้คนนอกอยู่ในเหตุการณ์
กู้จื่อเฟยหน้าห้อยด้วยความผิดหวัง
เย้นหว่านได้ยินคำพูดนี้แล้วข้องใจ “งั้นพอฉันกลับไป ก็ไม่สามารถเจอเพื่อนตัวเองอีกแล้วเหรอ?”
เธอไม่อยากกลับไปแล้วก็เหมือนเข้าไปในคุก ถูกจำกัดอิสระนะ
“จะเป็นไปได้ยังไง?”เย้นโม่หลินยิ้มอย่างอ่อนโยน“รอให้เธอกลับไปอย่างมั่นคงแล้ว ก็สามารถรับกู้จื่อเฟยมาเที่ยวหาเธอแล้ว”
“จริงเหรอคะ?”
พริบตาเดียวกู้จื่อเฟยก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมา ดีอกดีใจจนดวงตาเปล่งประกาย
ไปเที่ยวบ้านเย้นหว่าน นั่นก็เท่ากับไปเที่ยวบ้านเย้นโม่หลิน ไปเยี่ยมเยียนถามไถ่โดยตรงแล้ว งั้นยังจะไกลจากผลประโยชน์อีกเหรอ
เธอหันหลังจับมือของเย้นหว่านไว้ สีหน้าเคร่งขรึม“เสี่ยวหว่าน เธอกลับไปแล้วห้ามลืมฉันเชียวนะ! รอคงที่แล้ว ต้องรีบมารับฉันไปเที่ยวนะ”
เห็นหน้าตาที่แววตาระยิบระยับของกู้จื่อเฟยนั่น เย้นหว่านก็รู้ว่าเธอกำลังคิดแผนอะไรอยู่
พี่ชายของเธอๆยังกอดไม่พอเลย ก็ถูกคนจ้องจับตาเข้าซะแล้ว?
แถมยังเป็นเพื่อนรักของตัวเองด้วย นี่มันยากนิดหน่อยนะเนี่ย
“เสี่ยวหว่าน เธอมีพี่ชายแล้วลืมเพื่อนไม่ได้เชียวนะ!พวกเราเคยพูดกันแล้ว นอกจากสามีที่ร่วมเสพสุขไม่ได้ อย่างอื่นล้วนต้องเป็นทรัพยากรที่ร่วมเสพสุขนะ”
กู่จื่อเฟยเพ่งมองเย้นหว่าน และขู่เสียงต่ำ
เย้นหว่านตัดใจไม่ได้ มองเย้นโม่หลินไปครู่นึง“เอาเถอะ ฉันได้แค่พายเรือตามน้ำ จะจีบติดหรือเปล่า ก็ต้องดูความสามารถของเธอเองแล้ว”
ถึงแม้ตัดใจส่งมอบพี่ชายตัวเองออกไปไวขนาดนี้ไม่ได้ แต่แทนที่ให้ผู้หญิงคนอื่นมาเป็นพี่สะใภ้บ้านตัวเอง สู้ให้เพื่อนรักตัวเองเป็นดีกว่า
“เสี่ยวหว่าน ฉันรู้เธอดีที่สุดเลย!”
กู้จื่อเฟยดีใจจนกอดเย้นหว่านไว้แล้วหอมแก้มเธอฟอดใหญ่
จัดการน้องสาวเรียบร้อยแล้ว ห่างจากนอน ถุยๆๆ ไม่ใช่ ห่างจากแต่งงานกับเย้นโม่หลินยังจะไกลอีกเหรอ?