บทที่ 366 คุณรู้นี่

บทที่ 366 คุณรู้นี่

มู่หรุงชิ่นรู้จุดประสงค์ของโห้หลีเฉิน ก็มาเพื่อเวนเดลล์ แม้ว่าจะไม่รู้ว่าโห้หลีเฉินมีจุดมุ่งหมายอะไรกันแน่ แต่นี่เป็นช่วงเวลาดีๆที่เธอควรจะแสดงออก

มู่หรุงชิ่นยิ้มทันที และกล่าวว่า: "เฉิน ฉันมีความสัมพันธ์ที่ดีกับท่านเอิร์ลแก่เวนเดลล์ ฉันจะแนะนำให้พวกคุณรู้จักกัน"

โห้หลีเฉินไม่มีท่าทางที่ชัดเจนว่าดีหรือไม่ดี และหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา

ที่เขาพามู่หรุงชิ่นมาในคืนนี้ เพียงแค่ใช้มู่หรุงชิ่นเพื่อทำความรู้จักกับเวนเดลล์

มู่หรุงชิ่นเห็นท่าทางของโห้หลีเฉิน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลื้มใจ คิดๆดูแล้ววันที่เธอช่วยเขาแบบนี้ เขาก็คงจะจดจำผลประโยชน์ของเธอได้

มู่หรุงชิ่นควงแขนของโห้หลีเฉินอย่างนุ่มนวลทันที เดินพร้อมเขาอย่างสง่างาม และเดินไปที่กลางงานเลี้ยง

“ คุณลุงเวนเดลล์ สุขสันต์วันเกิดค่ะ”

มู่หรุงชิ่นก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับแสดงความยินดีอย่างหวานชื่น

เมื่อเวนเดลล์เห็นมู่หรุงชิ่น ก็เผยรอยยิ้มเมตตาออกมาบนใบหน้า และดวงตาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ยัยชิ่นใช่ไหม？ไม่เจอหลายปีเลย เธอโตขึ้นมากขนาดนี้แล้ว โตมาสวยมากขนาดนี้ ทำเอาลุงประหลาดใจไปหมด จนแทบจำไม่ได้เลย "

แก้มของมู่หรุงชิ่นแดงฝาดเล็กน้อย “ ลุงคุณหัวเราะเยาะฉันแล้ว”

“ คุณลุง ฉันแนะนำคนหนึ่งให้ท่านรู้จักค่ะ”

มู่หรุงชิ่นหันไปมองโห้หลีเฉินที่อยู่ข้างๆ ดวงตานุ่มนวลเหมือนน้ำ

"ฮ่า ๆ ดูท่าทางเขิน ๆ ของเธอสิ คงเป็นแฟนสินะ"

เวนเดลล์พูดอย่างติดตลก ถึงมองไปทางโห้หลีเฉินได้ และทันทีที่มองหน้าตาของโห้หลีเฉินอย่างชัดเจนนั้น เขาก็ตกตะลึง

สีหน้าของเขาคลุมเครือ และพูดด้วยความตกใจว่า: "นาย นายคือ ... "

โห้หลีเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย

เขาแน่ใจมากๆว่าไม่เคยเจอเวนเดลล์มาก่อน แต่สีหน้าของเวนเดลล์เช่นนี้ ดูเหมือนจะรู้จักเขาหรือว่า...

“ คุณลุงเวนเดลล์ เป็นอะไรไปคะ?”

มู่หรุงชิ่นก็มองเห็นความผิดปกติด้วยเช่นกัน และถามออกไปอย่างสงสัย

เวนเดลล์ถึงได้ก็หายจากอาการตกใจและกลับมามีสติ แววตายังคงมองไปที่โห้หลีเฉินอย่างพินิจพิเคราะห์ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถามด้วยตัวเองไปว่า:

"พ่อหนุ่ม นายชื่ออะไร？"

“ โห้หลีเฉิน”

โห้หลีเฉินพ่นสามคำนี้ออกมาเบา ๆ

เวนเดลล์ไม่คุ้นเคยกับชื่อนี้มากนัก แต่ใบหน้าใบนี้ กลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก เขาถามไปอีกครั้งว่า "บอกฉันได้ไหมว่า คุณแม่ของนายเป็นใคร？"

โห้หลีเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย และรู้สึกประหลาดใจ ต่อคำถามที่ถามอย่างกะทันหันของเวนเดลล์

คุณแม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก และเป็นเพราะว่าถ่อมเนื้อถ่อมตัวมาแต่ไหนแต่ไร จึงทำให้คนในเมืองหนานรู้จักคุณแม่ของเขาไม่เยอะ

หรือว่าเวนเดลล์คนนี้ จะรู้จักคุณแม่ของเขา?

โห้หลีเฉินหายใจเข้าลึกๆ และพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ: "คุณแม่ของผมชื่อว่าหยูรั่วถอง"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ เวนเดลล์ก็ตัวสั่นอย่างรุนแรง และตกใจอย่างไร้ที่เปรียบ

“ คิดไม่ถึงว่านายจะเป็นลูกชายของเธอ! มิน่าล่ะหน้าตาถึงได้เหมือนกันขนาดนี้”

“ คุณรู้จักคุณแม่ของผม？พวกคุณเคยเป็น ... ”

เพื่อนเก่ากันเหรอ?

การหายใจของโห้หลีเฉินตรึงแน่นเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่า จะมาพบเรื่องเกี่ยวกับคุณแม่ของเขาที่นี่

คุณแม่จากไปตั้งแต่เขายังเด็ก เขามีความทรงจำเกี่ยวกับคุณแม่ไม่มากนัก และจูเหลียนอีงก็ไม่เคยพูดอะไรมากมาย ดังนั้นโห้หลีเฉินจึงรู้เรื่องคุณแม่ของเขาน้อยมากๆ

และนี่เป็นครั้งแรก ที่ได้พบกับเพื่อนเก่าของแม่

ท่านเอิร์ลแก่เวนเดลล์พยักหน้า แววตาที่มองโห้หลีเฉินก็เปลี่ยนเป็นรักใคร่เอ็นดู