บทที่ 37 ดีกว่าพวกเธอ

บทที่ 37 ดีกว่าพวกเธอ

เย้นหว่านเองก็ยังกินไม่อิ่ม แล้วยิ่งมาเห็นอาหารที่น่ากินวางเรียงรายกันแบบนี้ เธอก็รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมา

แต่ว่าเธอก็ถามออกมาด้วยความสำรวม “ คุณโห้ เรียกฉันมามีธุระอะไรรึป่าวคะ?”

เหมือนเขาพึ่งรู้ตัวว่าเธอมา โห้หลีเฉินมองหน้าเธอเหมือนจะมอบอะไรให้สักอย่าง ดวงตาของเขาเย็นชามาก

เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ลองอาหาร”

“อะไรนะคะ?”

เย้นหว่านงง ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง

บริกรที่ยืนอยู่ข้างๆรีบพูดขึ้นแล้วยิ้มออกมา “นี่คือเมนูใหม่ที่พ่อครัวของเราคิดค้นขึ้นมา แต่ว่าคุณชายก็อาจจะไม่ได้ชอบทุกอย่าง ก็เลยต้องขอรบกวนคุณเย้น ลองชิมทุกเมนู แล้วก็ดูว่าอะไรอร่อยที่สุด แล้วก็ให้คุณชายทานน่ะครับ”

เย้นหว่านมึนงงถึงขีดสุด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเคยได้ยินคำว่าลองกินในความหมายแบบนี้ อีกอย่าง ทำไมเธอรู้สึกเหมือนว่าสถานการณ์นี้เหมือนกับพระราชาในสมัยก่อน ที่ต้องมีคนทดสอบก่อนว่าอาหารมีพิษหรือไม่

ความรู้สึกแบบนี้มันแปลกประหลาดมาก เย้นหว่านอยากจะปฏิเสธ “คุณโห้คะ รสชาติที่ชอบของฉันกับคุณไม่เหมือนกัน อาหารที่ฉันรู้สึกว่าอร่อยอาจจะไม่อร่อยสำหรับคุณก็ได้ เพราะฉะนั้น…”

“วันนี้ที่เธอพาฉันไปกินก็อร่อยดีนะ”

โห้หลีเฉินตัดบทของเธออย่างเรียบง่าย

เย้นหว่านอึ้งไป อาหารวันนั้นน่ะหรอ? เธอก็แค่พูดชื่อเมนูที่เธอชอบออกไปเท่านั้น...

เพราะฉะนั้นรสชาติอาหารที่เขาชอบน่าจะไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่นัก

“คุณโห้คะ แล้วทำไมคุณไม่ลองกินดูเองล่ะคะ? ก็ลองชิมดูทุกเมนู ชอบไม่ชอบก็บอกได้นิคะ”

เย้นหว่านมองหน้าโห้หลีเฉินอย่างสงสัย ทำไมต้องให้เธอมาชิมอาหารของเขาด้วยล่ะ? เว่ยชีก็อยู่กับเขามาตั้งนาน น่าจะรู้สิว่าเขาชอบกินอะไร

แต่ว่าเว่ยชีกลับยืนอยู่ข้างนอก แต่ว่าคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรอย่างเธอกลับ….

โห้หลีเฉินมองหน้าเธอ แล้วก็พูดในสิ่งที่ทำให้ยากคนจะปฏิเสธได้

“เพราะว่ามันคือหน้าที่ของคู่หมั้นไง”

เย้นหว่าน：“……”พูดถึงหน้าที่ของคู่หมั้นอีกแล้ว!

เย้นหว่านอึกอัก ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ตอนนี้เธออยากจะฆ่าตัวเองเมื่องานปาร์ตี้นั้นให้ตาย ทำไมอยู่ดีๆต้องพูดเรื่องหน้าที่ของคู่หมั้นบ้าบออะไรนั่นด้วย

ไม่มีทางเลือก เย้นหว่านก็ได้แต่หยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างเชื่อฟัง แล้วก็ชิมอาหารพวกนั้น

ถึงแม้ว่าเธอไม่ยินยอมเท่าไหร่ แต่ว่ารสชาติของอาหารพวกนี้มันดีกว่าที่เธอคิดไว้มาก ถูกปากเธอมาก อร่อยจนทำให้เธออยากจะกินเข้าไปเป็นคำที่สอง

เว่ยชียืนอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก พอเห็นเย้นหว่านกำลังชิมอาหารอยู่ ก็รู้สึกชื่นชมเจ้านายตัวเองขึ้นมา

อยากจะให้เย้นหว่านมากินข้าวกับตัวเอง ก็สามารถหาข้ออ้างเรื่องชิมอาหารขึ้นมาได้

หลังจากชิมอาหารเสร็จ เย้นหว่านก็น่าจะอิ่มแล้ว

และเว่ยชีก็คิดไม่ผิด พอเย้นหว่านชิมอาหารเสร็จ ก็รู้สึกอิ่มมาก

แถมอาหารพวกนี้ยังรสชาติดีมาก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าเธอได้กินอาหารมื้อใหญ่ที่หรูหรา

เธอไม่เหลือความไม่พอใจเลยแม้แต่นิดเดียว

พอเห็นว่าเย้นหว่านเหมือนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ สายตาของโห้หลีเฉินก็เปล่งประกาย แล้วก็พูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า

“พรุ่งนี้ทำต่อด้วย”

เย้นหว่านมองโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารสิบกว่าอย่าง แล้วก็ถามออกมาอย่างสงสัย

“อาหารของคุณเปลี่ยนไปทุกวันเลยหรอคะ?”

พ่อครัวของเขานี่มีเป็นทีมเลยรึป่าวเนี่ย และทุกคนก็มีสูตรอาหารของตัวเองหลายร้อยสูตร เลยทำให้ทำอาหารในแต่ละวันไม่เหมือนกันได้?

โห้หลีเฉินพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบเหมือนเดิม “อืม”

เย้นหว่านคิดในใจ ที่แท้คนที่รวยอันดับหนึ่งของเมืองหนาน จะกินข้าวยังไม่เหมือนคนอื่นเลย

มีการประกาศโควตาสำหรับการเข้าร่วมการแข่งขันการออกแบบแฟชั่น Ovi

พึ่งจะมีการประกาศออกมา แต่ว่าก็สามารถสร้างความฮือฮาได้มากมาย เพราะว่ามันเป็นจำนวนโควต้าของคนที่สามารถเข้าสู่รอบท้ายๆของการแข่งขันได้เลยทันที

หลังจากได้เข้าไปแล้ว ด้วยความพยายามเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำให้เวทีระดับโลกประทับใจได้แล้ว อนาคตต่อไปหลังจากนี้ก็จะสดใสขึ้นทันที