บทที่ 373 กลับบ้านแล้ว

บทที่ 373 กลับบ้านแล้ว

บริเวณกลางหุบเขานั้น เห็นได้ลางๆว่า มีบ้านที่สร้างอยู่ จำนวนของบ้านค่อนข้างมาก แต่ก็โดนบ้านจำนวนหนึ่งที่บังบ้านมากกว่าครึ่งเอาไว้ เธอมองแทบไม่ชัดว่าด้านในใช้โครงสร้างแบบไหน

“นี่คือไอเดียธุรกิจริเริ่มอะไรกันคะ? สร้างบ้านพักตากอากาศตรงไหล่ภูเขาแบบนี้ แล้วยังอยู่พื้นที่ดีใจกลางเมืองอีก พวกเศรษฐีน่าจะชอบแน่ๆ พวกที่อาศัยอยู่ที่นั่น คงเป็นพวกเศรษฐีของเมืองนี้ใช่ไหมคะ?”

“พวกเศรษฐีอาศัยอยู่ที่นี่จริงๆ แต่พวกเศรษฐีที่อาศัยอยู่ไม่ใช่เศรษฐีของเมืองนี้นะ”

เย้นหว่านสงสัย “หมายความว่ายังไงคะ?”

เย้นโม่หลินยิ้ม พูดด้วยน้ำเสียงต่ำ “คนที่อาศัยอยู่ตรงนั้น เป็นคนตระกูลเย้นของพวกเราไง เสี่ยวหว่าน พวกเราถึงบ้านแล้ว”

เย้นหว่านตะลึงตกใจ

ถึงบ้านแล้ว สามพยางค์นี้กระทบหัวใจเธอเหมือนกระแสไฟฟ้าสถิต

เธอมองตรงไปยังภูเขาใหญ่ด้านล่าง และพวกตึกอาคารที่เห็นลางๆ หัวใจของเธอเต้นนรัวและเร็วขึ้น

พ่อแม่แท้ๆของเธอ อยู่ที่นี่เองงั้นหรอ?

เย้นหว่านรู้สึกถึงความห่างเหิน รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แล้วก็รู้สึกประหลาดใจอย่างรู้สึกผิด หัวสมองขาวโพลน ไม่รู้ว่าควรต้องเผชิญหน้ายังไง

เย้นโม่หลินรับรู้ถึงความตื่นตระหนกของเย้นหว่าน เขายื่นมือไปจับบ่าของเธอไว้ แล้วตบเบาๆ

แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า : “ไม่ต้องตื่นเต้น พ่อกับแม่อ่อนโยนกว่าพี่อีก พวกท่านคิดถึงน้องมาก รอน้องมาตลอด”

เย้นหว่านกัดริมฝีปากตัวเอง หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด

การที่ได้พบกับเย้นโม่หลิน เธอก็รู้สึกมันเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์มากแล้ว ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มาจากครอบครัว เธอหวงแหนมันมาก ราวกับนางฟ้า เธอสามารถครอบครองได้อีกหลายสิ่ง เธอยังจะมีพ่อแม่แท้ๆเป็นของตัวเองอีกด้วย

พวกเขา หน้าตาจะเป็นยังไงกันบ้างนะ?

หัวใจทั้งดวงของเย้นหว่าน แทบจะลอยขึ้นมา

ป่ายฉีที่นั่งหน้าเอือมอยู่อีกด้าน ใช้สายตาที่ดูถูกอย่างมากมองไปยังเย้นโม่หลิน

ช่วงนี้ เขาแทบจะมองหน้าเย้นโม่หลินไม่ลง

ก็แค่มีน้องสาวเพิ่มมาหนึ่งคนไม่ใช่หรือไง? จากคุณชายสุขุม กลายเป็นพวกหลงน้องสาวเฉยเลย อ่อนโยนจนอ่อนโยนไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว จนทำให้เขารู้สึกขนลุกอยู่บ่อยๆ

เขาแทบไม่กล้าคิดเลยว่า พ่อแม่ตระกูลเย้น สามีภรรยาคู่ที่ดูน่าเกรงขามและมีเกียรติ หลังจากได้เจอเย้นหว่าน จะมีปฏิกิริยายังไง

คงน่าจะดีกว่าเย้นโม่หลินอยู่นะ?

น่าจะ......

เพียงไม่นานแฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอดยังจุดหมาย ลงจอดบนลานจอดฮ.ขนาดใหญ่กลางหุบเขา

พอเข้ามาใกล้ เย้นหว่านถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นชัดเจน พวกตึกอาคารที่สร้างบนเทือกเขานี้ ว่าหรูหราแค่ไหน โดดเด่น และรู้สึกน่าทึ่งแค่ไหน

นั่นคือพวกตึกอาคาร ที่ใหญ่โตจนไร้ขอบเขต แต่ผสมผสานเข้ากับป่าไม้ได้อย่างสมบูรณ์ ราวกับประเทศเล็กๆประเทศหนึ่ง

เย้นโม่หลินลงจากแฮลิคอปเตอร์ก่อน แล้วยืนข้างๆ ก่อนจะยื่นมือไปยังเย้นหว่าน

“เสี่ยวหว่าน มานี่”

เธอมองหน้าอันหล่อเหลาของชายตรงหน้า แล้วยังอ่อนโยนอีกด้วย เย้นหว่านแทบจะชินกับความดีของเขา

เธอยื่นมือไปทาบกลางฝ่ามือเขา ยืมแรงจากเขา แล้วลงจากแฮลิคอปเตอร์

เย้นโม่หลินจูงมือเธอเดินตรงไป

เย้นหว่านค่อนข้างที่จะตื่นเต้น ช่วงเวลาเพียงสั้นๆที่ทุกอย่างดูเร็วไปหมด เธอเดินติดตามหลังเย้นโม่หลิน มองไปยังรอบๆ

พอมองไปแล้ว เธอก็ได้เห็นคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล

พวกเขาต่างมองมายังเธอ ราวกับว่าตั้งใจมารอรับเธออยู่ที่นี่

หน้าตาคนพวกนั้นเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ แต่พอได้เห็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดแล้ว หัวใจของเธอเต้นแล้วเต้นอีก

นั่นคือคู่สามีภรรยาที่ดูวัยรุ่นมากๆ หน้าตาของพวกเขาดูโดดเด่นเป็นอย่างมาก สมบูรณ์แบบออร่าดูสูงสง่า

แต่วินาทีนี้ พวกเขามองมายังเธอ สายตาคู่นั้นดูซับซ้อนมาก สีหน้าของชายคนนั้นดูซับซ้อนแต่ก็ตื่นตระหนก ส่วนผู้หญิงดวงตาแดงก่ำ พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

พวกเขามองมายังเธอ ความรู้สึกที่ลึกซึ้งนั้น ความรักใคร่เอ็นดู แทบจะไม่สามารถปกปิดไว้ได้

เย้นหว่านยืนนิ่ง มองพวกเธออย่างรู้สึกอึ้ง อารมณ์ที่ซับซ้อนพุ่งเข้ามาในหัวใจของเธอ

เธอรู้ว่า พวกเขานั้นคือพ่อแม่ของเธอ พ่อแม่แท้ๆ