บทที่ 377 ไปพบคู่หมั้น

บทที่ 377 ไปพบคู่หมั้น

เย้นโม่หลินรีบตามมาด้วยความเป็นห่วง ก็พบกับเย้นหว่านที่ยืนอยู่ตรงระเบียง หลังของเธอนั้นตรง และมีการสั่นเล็กน้อย

ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ไม่อาจแก้ไขได้

ภายในใจของเย้นโม่หลินเกิดอาการโกรธขึ้นมา เขาอยากจะฆ่าโห้หลีเฉินทิ้งเสียเหลือเกิน! ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เย้นหว่านคงไม่เสียใจขนาดนี้

เมื่อเห็นท่าทางที่เจ็บปวดของเธอแล้ว ทำให้หัวใจของเขาแทบจะแตกสลายไปตามๆกัน

“เสี่ยวหว่านรสชาติ”

เย้นโม่หลินเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างๆเย้นหว่าน ยื่นมือออกไปแล้วตบหลังของเธอเบาๆ

และเขาก็เห็น ในดวงตาที่แดงก่ำนั้น เอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำตา

ช่วงหลังมานี้เย้นหว่านไม่เคยร้องไห้อีกเลย เขารู้ดีว่า เธอนั้นพยายามเข้มแข็ง ตั้งใจทำตัวเฉยชา ทว่า เมื่อต้องอยู่ห่างไกลกันจริงๆ พอถึงตอนสุดท้าย ก็จะมีสักครั้งที่มันพังยับเยิน

เขาดึงเธอเข้ามากอดจมอก

“ร้องออกมา ร้องออกมาให้หมด แล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้นเอง”

ตรงหน้าคือหน้าอกของผู้ชาย เป็นที่ๆมีแสงสลัว ยังมีอ้อมกอดของพี่ชาย ราวกับที่ๆอำนวยให้เธอสามารถทำตามอำเภอใจได้ จึงทำให้เย้นหว่านสามารถร้องไห้ออกมาด้วยความทุกข์​ทรมาน​จริงๆ

ความอัดอั้น​ภายในใจทั้งหมดถูกระเบิดออกมา

ไม่รู้ว่าร้องไห้ไปนานแค่ไหน เย้นหว่านร้องไห้จนตาบวม

เสียงของเธอแหบเล็กน้อย “ที่จริง ฉันแค่ยังไม่ค่อยชินน่ะ”

หลายคนบอกว่า วิธีเยียวยาอาการอกหักคือการไปเที่ยว แต่สำหรับคนใจอ่อน มันเป็นการทรมานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ห่างจากคนๆนั้นมากเพียงใด ยิ่งคิดถึง กังวล และเศร้าที่ไม่ได้สูดอากาศของเมืองเดียวกับเขา ล้วนเป็นความเศร้าโศก​อย่างหนึ่ง

เย้นโม่หลินตบหลังของเย้นหว่านเบาๆ แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงที่นุ่มนวล​ว่า “พี่จะอยู่ข้างเธอตลอดไป”

สายลมในยามค่ำคืนพัดผ่าน ทั้งสองคนกำลังยืนกอดกัน ในความเศร้านั้นยังมีความอบอุ่นอยู่

ภายในงานเลี้ยง เย้นอวี่ซีและเย้นอี๋มองพวกเขาสองคนผ่านหน้าต่าง นัยน์ตา​ค่อยๆแปรเปลี่ยน​เป็นไม่พอใจ และดูดุร้ายเล็กน้อย

เย้นอวี่ซีพูดขึ้นด้วยท่าทางที่หงุดหงิด “ถ้าเธอไม่ใช่คุณหนู ฉันก็ไม่เสนอที่จะเป็นเพื่อนเธอหรอก ไม่คิดว่าเธอยังจะไม่เห็นคุณค่ามัน”

“จริง คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูแล้วจะทำอะไรก็ได้หรอ? เมื่อก่อนก็เป็นเด็กกำพร้าธรรมดามาก่อนนี่ ทำตัวอย่างกับคางคกขึ้นวอ”เย้นอี๋พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะมีชีวิตที่สวยงามและราบรื่น​แบบนี้ตลอดไป ฉันรอวันที่ชีวิตเธอพังทลาย​อยู่”

สีหน้าของเย้นอวี่ซีเต็มไปด้วยความอำมหิต เธอปลดปล่อยอารมณ์โกรธ​โดยการกำมือแน่น

เย้นหว่านที่กำลังจมอยู่กับความเศร้าที่เกิดจากความรัก ไม่รู้ตัวว่า ตัวเองกำลังสร้างความไม่พอใจให้กับหญิงสาวที่โหดร้ายสองคน

หลังจบงานเลี้ยง เย้นหว่านก็ไม่ค่อยสนใจอะไรอีกเลย

แต่ก็ไม่มีความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจเหมือนคืนนั้นอีกแล้ว แค่ความแปลกใหม่ที่ทุกอย่างไม่เกี่ยวกับเขานั้น ทำให้เธอรู้สึกเฉยชา มึนงง และไม่มีรอยยิ้ม

พ่อแม่ตระกูลเย้นเห็นแล้วรู้สึกเป็นห่วง เย้นโม่หลินยิ่งเป็นห่วงเข้าไปใหญ่

พวกเขารวมตัวกัน แล้วเปิดการประชุมเล็กๆภายในบ้าน

“เสี่ยวหว่านจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ และไม่รู้ว่าจะมูฟ​ออน​ได้เมื่อไหร่ ภายในหัวใจของคนเป็นแม่อย่างฉัน เจ็บปวดจนเหมือนมีเลือดไหลออกมาแล้ว”

สีหน้าของเย้นเจิ้นจื๋อหมองลง “ทว่า เรื่องการผิดหวังจากความรักแบบนี้…..มีเพียงเวลาเท่านั้นที่จะเยียวยาได้”เขากับกงจืออวีนั้นคบกันมาตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์​ก็ดีมาโดยตลอด ระยะเวลาหลายสิบปีนั้น ไม่เคยเลิกกันเลย เขาจึงยิ่งไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนอกหักมันเป็นอย่างไร

เย้นโม่หลินที่กำลังนั่งด้วยสีหน้าที่อมทุกข์ ยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่

เขายังไม่เคยมีแฟนเลยด้วยซ้ำ

เขาทำเพียงมองไปยังแม่ของตัวเอง “แม่ครับ แม่มีวิธีอะไรไหมครับ?”

“แม่มีอยู่หนึ่งวิธี แต่ไม่รู้ว่าจะใช้ได้หรือเปล่า”

เย้นเจิ้นจื๋อและเย้นโม่หลินรีบพูดขึ้นพร้อมกันว่า “ลองพูดดูสิครับ! “

กงจืออวีลังเลไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ยังจำได้ไหม ตอนที่เสี่ยวหว่านเพิ่งคลอด ก็ได้หมั้นหมายไว้กับเด็กอีกคน?”

เย้นเจิ้นจื๋อพยักหน้า “คุณหมายถึงไอ้เด็กของตระกูลหยู”

“อืม ถึงแม้เสี่ยวหว่านจะอยู่ข้างนอกตั้งแต่เด็ก แต่เด็กคนนั้นจากตระกูลหยูอยากแต่งงานกับเสี่ยวหว่านเท่านั้น หลายปีมานี้คุณก็กำลังช่วยเขาหาคู่ ทว่า เขาก็ยังไม่ยอมแต่ง แม้แต่แฟนก็ไม่เคยมี ก็เพราะเขากำลังรอเสี่ยวหว่าน”