บทที่ 383 เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณหนูเย้น

บทที่ 383 เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณหนูเย้น

โห้หลีเฉินมองไปยังเงาด้านหลังที่วิ่งหนีไปอย่างรีบร้อน ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้าวขายาวออกไปไล่ตาม

หลังจากทั้งคนสองคนออกไปแล้วนั้น สาวใช้ถึงจะกลับมามีสติได้ และถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีที่คุณโห้ไม่ได้จัดการเธอ ถ้าไม่เช่นนั้นเห็นเธอเจอเรื่องความลับในชีวิตเช่นนี้ ชีวิตของเธอในวันนี้จะได้ถูกมอบไว้ที่นี่แล้ว

เพียงแค่ว่าเรื่องนี้ เป็นเหตุการณ์สำคัญที่ขัดต่อจริยธรรม เธอจะต้องทำเป็นแสร้งมองไม่เห็นอย่างนั้นเหรอ?

บุคคลที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลหยูยังคงเป็นคุณท่านอยู่ เธอควรบอกคุณท่าน เกี่ยวกับเรื่องนี้ดีหรือไม่?

เมื่อสาวใช้นึกถึงคุณท่านแล้ว ถึงจะจำได้ว่า ที่เธอมาไม่เพียงแต่มาส่งเครื่องดื่มเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะคุณท่านต้องรู้ว่าคุณโห้กลับมาแล้ว และให้เธอไปแจ้งให้คุณโห้ไปที่ห้องหนังสือ!

เธอกลัวมาก จนลืมเรื่องนี้ไปด้วยซ้ำ

แย่แล้ว

คุณท่านไม่มีอารมณ์ที่จะรอคนอื่นหรอกนะ

สีหน้าของสาวใช้ซีดขาวลงอย่างตกใจ ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว และวิ่งตามไปในทิศทางที่โห้หลีเฉินเดินออกไป

เย้นหว่านไม่รู้ว่า เธอวิ่งหนีออกมาแล้ว ยังมีคนสองคนไล่ตามเธออยู่ข้างหลังตั้งสองคน

เธอวิ่งออกมาตามความทรงจำ และมองเห็นเย้นโม่หลินนั่งรอเธออยู่บนโซฟา

ในมือของเย้นโม่หลินถือแท็บเล็ตไว้หนึ่งเครื่อง กำลังวาดและทำอะไรบางอย่างอยู่ เมื่อเห็นว่าเย้นหว่านมาแล้ว เขาก็วางแท็บเล็ตลงทันที

ลุกขึ้นยืน และถามอย่างเป็นกังวล: "เสี่ยวหว่าน เธอวิ่งทำไม? เกิดอะไรขึ้นเหรอ？"

สายตาของเขาคมขึ้นมาเล็กน้อย และมองไปยังด้านหลังของเย้นหว่าน และมองไม่เห็นคนอื่น สีหน้าของเขาก็มืดลงขึ้นไปอีก

หยูซือห้านไม่ได้ออกมาส่งเย้นหว่านด้วยซ้ำ

"ฉัน……"

เย้นหว่านเห็นท่าทางเป็นห่วงของเย้นโม่หลิน และเสียงก็หายไปชั่วขณะ มีความรู้สึกแปลกๆที่ไม่กล้าบอกเขาว่าเมื่อสักครู่ได้เจอโห้หลีเฉิน

เธอโกหกอย่างหลุดปากไปคำหนึ่งว่า "ดูเหมือนว่าประจำเดือนของฉันจะมาแล้ว พี่ชาย คุณพาฉันกลับไปก่อนเถอะนะคะ"

ประจำเดือน?

ดวงตาคมของเย้นโม่หลินเป็นประกายทันที เห็นได้ชัดว่าเขาคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพราะเหตุผลนี้

แม้ว่าพวกเขาจะบรรลุนิติภาวะกันหมดแล้ว แต่ว่าน้องสาวมีประจำเดือนเรื่องนี้ เขาก็ยังไม่มีประสบการณ์เลยสักนิด... แต่ว่าตามที่เขาว่ากัน เรื่องนี้ ทั้งทุกข์ทรมานและยากที่จะเอ่ยปาก

ไม่น่าแปลกใจเลยเย้นหว่านจะวิ่งออกมาด้วยความตื่นตระหนกเช่นนี้

เขาเดินไปข้างหน้าและจับมือของเย้นหว่านทันที “ ทรมานไหม อยากให้พี่อุ้มเธอออกไปหรือเปล่า?”

เธอแค่โกหกอย่างหลุดปากเท่านั้น ยังไม่ถึงขนาดนั้น

เมื่อเห็นท่าทางประหม่าของเย้นโม่หลิน เย้นหว่านก็รู้สึกผิดเล็กน้อย เธอจึงรีบส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว

“ ไม่ทรมานค่ะ ฉันเดินเองได้”

เย้นโม่หลินยังคงเป็นห่วงเล็กน้อย แต่เย้นหว่านยืนกรานอย่างแน่วแน่ เขาจึงทำได้แค่พาเธอเดินออกไปข้างนอก

โห้หลีเฉินเดินตามมา ก็ได้เห็นฉากนี้พอดี เย้นโม่หลินกำลังเดินออกไปกับเย้นหว่าน

เมื่อเห็นเย้นโม่หลิน ดวงตาของโห้หลีเฉินก็เย็นชาลงหลายระดับ แม้ว่าเขาจะเป็นพี่ชายแท้ๆของเย้นหว่าน แต่ถ้าเขาไม่ปรากฏตัวออกมาอย่างยิ่งใหญ่และพาเย้นหว่านหนีไป เขาก็จะไม่ถูกแยกออกจากเย้นหว่านนานขนาดนี้

วันนี้ เป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะคิดบัญชีกับนายน้อยของตระกูลเย้นคนนี้

"คุณผู้ชาย คุณผู้ชาย"

สาวใช้รีบวิ่งไล่ตามออกมา ไม่ทันได้หายใจ และรีบพูดออกไปว่า: "คุณท่านเรียกหาคุณอยู่ ให้คุณรีบไปที่ห้องหนังสือทันที"

"บอกเขาว่า อีกประเดี๋ยวหนึ่งฉันค่อยไป"

ขณะที่พูด โห้หลีเฉินก็กำลังจะเดินออกไปข้างนอก

สาวใช้ตกใจจนเหงื่อท่วมตัว รีบวิ่งไปข้างหน้า และดักทางของโห้หลีเฉิน

"คุณผู้ชาย คุณไปไม่ได้นะคะ คุณท่านสั่งไว้แล้ว ให้คุณรีบไปที่ห้องหนังสือเดี๋ยวนี้ อารมณ์ของเขาคุณก็รู้ดี พูดคำไหนคำนั้น ถ้าคุณออกไป ผลที่ตามมาจะเลวร้ายจนไม่กล้าคิดเลยนะคะ"

คุณท่านคนนี้ก็คือคุณตาของโห้หลีเฉิน ผู้ถือท้ายเรือของตระกูลหยู เป็นคนที่มีอำนาจในการพูดและชอบทำอะไรโดยพลการ

ในตระกูลหยู ไม่มีใครกล้าละเมิดคำพูดของเขา

โห้หลีเฉินหลบเลี่ยงสาวใช้โดยตรง และเดินออกไปข้างนอก ด้วยท่าทีเย็นชา โดยไม่มีหยุดเลยพักแม้แต่ครั้งเดียว

สีหน้าของสาวใช้ขาวซีด ในเวลาหลายปีมานี้ของตระกูลหยู เธอไม่เคยเห็นใครที่กล้าฝ่าฝืนคำพูดของคุณท่านเลย