บทที่ 394 ตาต่อตาฟันต่อฟัน

บทที่ 394 ตาต่อตาฟันต่อฟัน

“ก๊อกๆ”

ขณะนี้ มีเสียงเคาะประตูห้องเบามาก นี่คือคำตอบแรกที่เย้นหว่านโหยหวนมานาน

เธอประหลาดใจและรีบพูดว่า “เธอเป็นใคร เธอช่วยฉันเปิดประตูและปล่อยฉันออกไป"

“คุณหนู ฉันคือเสี่ยวฮวน คุณหนูพูดเบาหน่อย ฉันแอบนายน้อยมาที่นี่”

เสียงจากด้านนอกประตูที่ลดลงอย่างจงใจของเสี่ยวฮวน

มุมปากของเย้นหว่านกระตุกและเธอก็พูดไม่ออกสักพัก เย้นโม่หลินก็มากเกินไปเขาขังเธอและยังออกคำสั่งกับคนรับใช้

“เสี่ยวฮวนเธอมีกุญแจไหม เปิดประตูที” เย้นหว่านลดเสียงลงพร้อมกับพูดอย่างกังวล

“คุณหนู กุญแจถูกนายน้อยยึดไปแล้ว ฉันก็ไม่มี ฉันขอโทษ ฉันช่วยคุณไม่ได้”

ความสุขในดวงตาของเย้นหว่านก็หายไปทันที

เสี่ยวฮวนไม่มีกุญแจและเธอไม่สามารถออกไปได้ก็ไม่มีประโยชน์

เสี่ยวฮวนกล่าวต่อว่า “คุณหนู ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ชายคนนั้นกำลังจะจากไปแล้ว ลองขึ้นไปชั้นสองแล้วคุณจะเห็นเขา”

โห้หลีเฉินกำลังจะจากไป?!

เย้นหว่านตกตะลึงและวิ่งไปที่ชั้นสองโดยไม่ได้คิดอะไรเลย

หน้าต่างชั้นสองของเธอหันไปทางสนามหน้าบ้าน เมื่อยืนอยู่ที่หน้าต่างคุณจะเห็นสถานการณ์ในสนาม

แน่นอนว่าเธอเห็นโห้หลีเฉิน กำลังเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าไปข้างนอก

เขาจะจากไปจริง ๆ เหรอ?

เย้นหว่านรู้สึกว่าหัวใจดวงหนึ่งของเธอถูกระงับและตะโกนอย่างกังวลว่า "โห้หลีเฉิน! โห้หลีเฉิน!"

แต่แม้ว่าเธอจะมองเห็นที่นี่ แต่มันก็อยู่ห่างออกไปเสียงของเธอก็ปลิวไปตามสายลม

โห้หลีเฉินก็ไม่ได้ยินและหันหลังกลับมา

เย้นหว่านมองไปที่หลังของเขา ทั้งหัวใจของเธอพันกันยุ่งเหยิง ทั้งเสียใจทั้งน้อยใจ มองอย่างยากลำบากด้วยดวงตาเปียกแฉะและพร่ามัว

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้รู้ความรู้สึกของโห้หลีเฉิน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้อยู่กับเขา กลับต้องเจอเรื่องแบบนี้

เธอแค่อยากมีความรักสักครั้ง มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?

เย้นหว่านเฝ้าดูโห้หลีเฉินเดินออกไปอย่างอึดอัดและไม่เต็มใจ คิดว่าในไม่ช้าเขาจะหายไปจากสายตาของเธอ แต่เมื่อเห็นว่าฝีเท้าของเขาหยุดลงกะทันหัน

ด้านหน้าของเขาหยูซือห้านเดินตรงมาหาเขา

แม้ว่าจะอยู่ห่างไกลเย้นหว่านก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดอย่างกะทันหันราวกับมีกลิ่นดินปืน

โห้หลีเฉินยืนตัวตรงดวงตาของเขาเย็นชาและเขามองไปที่หยูซือห้านในขณะที่เขาเดินอย่างเฉยเมยโดยมีแสงเย็นที่เป็นอันตรายกะพริบในดวงตาของเขา

หยูซือห้านหยุดเดินไปสามก้าว แต่มีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเขา

“คุณลุง บังเอิญขนาดนั้นเลยได้เจอกันที่นี่ด้วย”

โห้หลีเฉินยิ้มเยาะเย้ย “นายไม่ได้ตั้งใจรอฉันมาที่นี่เหรอ?"

เมื่อจุดประสงค์ถูกเปิดเผยหยูซือห้านไม่ได้รู้สึกผิดแต่กลับยิ้มแทน

“ลุงช่างเป็นคนฉลาด”

เขามองไปที่โห้หลีเฉินและลดเสียงลงและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นฉันขอพูดอย่างตรงไปตรงมา ลุงรู้ไหมเสี่ยวหว่านกับฉันหมั้นหมายกันมาตั้งแต่เด็ก หลายปีนี้ยังไม่ได้แต่งงาน ลุง ฉันกับเย้นหว่านนั้นหมั้นอย่างเป็นทางการ เพื่อปฏิบัติตามข้อตกลง ตอนนี้เสี่ยวหว่านกลับมาแล้ว ก็ได้เวลาแต่งงานกับฉัน ลุงก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่สู้อวยพรให้พวกเรา ดีไหม?”

ให้เย้นหว่านกับเขา อวยพร?

โห้หลีเฉินมองไปที่หยูซือห้านอย่างประชดประชัน สายตาของเขาดูเหมือนจะมองไปที่คนงี่เง่า ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้