บทที่ 403 วางไม่วาง?

บทที่ 403 วางไม่วาง?

ตลอดทาง โห้หลีเฉินก็เย้นหว่านพูดคุยกัน พูดเรื่องธรรมดา แต่กลับเป็นเรื่องที่อบอุ่นหัวใจมาก

ไม่ทันรู้ตัว เขาก็เข้ามาในโรงแรมแล้ว โรงแรมหรูห้าดาว

เย้นหว่านแม้จะไม่เคยไป แต่ก็รู้ว่า โรงแรมนี้ใกล้บ้านตระกูลเย้นมากที่สุด

โห้หลีเฉินเลือกอยู่ที่นี่ ก็เพื่อเธอ

ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอีก เย้นหว่านมองดูโห้หลีเฉินเข้าโรงแรมไป ขึ้นลิฟต์ จนเดินมาถึงห้อง

ห้องเป็นห้องสูท หรูหรามาก ของของโห้หลีเฉินมีไม่มาก แต่บนโต๊ะชา กลับมีคอมตั้งใจสองเครื่อง

เย้นหว่านสงสัย “นายใช้คอมสองเครื่องเหรอ?” เครื่องเดียวไม่พอเหรอ

สายตาโห้หลีเฉินส่ายเล็กน้อย สายตามีความมืดมนที่ยากจะเดาถูก

ต่อมา เขาก็พูดว่า: “อืม มีธุระที่ต้องจัดการอยู่มาก เธอง่วงหรือยัง?”

เย้นหว่านส่ายหน้า อยู่กับเขา เธอมีพลังงานเต็มที่เลย

โห้หลีเฉินหัวเราะพูดว่า “งั้นอยากจะคุยกับฉันต่อเหรอ?”

เย้นหว่านใบหูแดงขึ้น และตอบโต้ไปอย่างเขินอายว่า: “ไม่ใช่นะ ถ้านายถึงแล้ว ก็รีบอาบน้ำนอนเถอะ”

“เธอล่ะ?”

“ฉันก็จะนอนแล้วเหมือนกัน ฉันนอนบนเตียงอยากจะนอนตั้งนานแล้ว”

เย้นหว่านปากไม่ตรงกับใจ ทั้งที่คำก่อนเธอยังบอกว่าไม่ง่วงอยู่เลย

โห้หลีเฉินยิ่งแสยะยิ้มอย่างได้ใจไปอีก

เมื่อก่อนเย้นหว่านก็ชอบปากไม่ตรงกับใจ แต่ว่าตอนนั้นพวกเขายังไม่ได้แสดงความรักกันจริงจัง และมีการเข้าใจผิดกันบ้าง แต่ตอนนี้ดูท่าทางของเธอ กลับรู้สึกน่ารักมาก

เขาเม้มปาก นานมาก กว่าจะพูดว่า: “ได้ งั้นวางแล้วนะ”

“……ได้”

เย้นหว่านชะงักและตอบกลับไป ในใจรู้สึกเสียดายมากไม่อยากจะวางสายเลยจริงๆ

วิดีโอคอลไปกว่าชั่วโมงแล้ว เธอไม่รู้สึกเบื่อเลย ยังอยากจะโทรต่อไปแบบนี้เรื่อยๆอีก

โห้หลีเฉินรออยู่หลายวินาที เห็นเย้นหว่านมองดูเขาอยู่ แต่กลับยังไม่วางสายสักที

เขากระตุกยิ้ม และแสยะยิ้มออกมา

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก แต่แค่ถือโทรศัพท์ เดินไปห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ถอดเสื้อด้านนอกออกมา

ต่อมา ก็ปลดเสื้อเชิ้ตด้วยมือเดียว กระดุมถูกเปิดออกทีละเม็ด มีลำคอยาวของเขาโผล่ออกมา กระดูกไหปลาร้า……

กล้ามเป็นมัดๆที่ได้รูป เย้นหว่านที่เห็นแล้วก็หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

เธอพูดอย่างเขินอายว่า: “นายทำอะไรน่ะ?”

โห้หลีเฉินตอบเสียงเรียบว่า “ถอดเสื้อผ้าไง” สักพัก เขาก็พูดเสริมไปว่า “เสื้อมีฝุ่นเกราะอยู่ ใส่ไม่สบายน่ะ”

เย้นหว่านรู้ โห้หลีเฉินเป็นคนรักความสะอาดมาก บนเสื้อผ้าไม่เคยมีฝุ่นหรือสิ่งสกปรกเลย แต่เขาพึ่งเดินออกจากป่าไป สิ่งแวดล้อมไม่ค่อยดีมาก คงทำเสื้อผ้าสกปรกบ้าง

เย้นหว่านทั้งซึ้งใจทั้งหน้าแดง “งั้นนายวางโทรศัพท์แล้วถอดเถอะ” ยังเอาโทรศัพท์ถ่ายเรือนร่างตัวเองอีก ตั้งใจจะไลฟ์สดให้เธอดูหรือไงกัน?

เลือดกำเดาเธอไหลได้นะ

เหมือนจะเดาใจเย้นหว่านออก โห้หลีเฉินหัวเราะ: “ฉันให้เธอดูได้”

ในคำพูดนั้น กระดุมเม็ดที่สามของเขาก็ปลดออกแล้ว คอเสื้อเปิดออกกว้างๆ เผยให้เห็นถึงแผงอกที่กว้างขวางของเขา

เย้นหว่านมองตาตรง

ร่างกายของโห้หลีเฉินดีมากดีจนไร้ที่ติ

เย้นหว่านรู้สึกได้ว่า โลกใบนี้ ไม่ได้มีเพียงหญิงสาวที่มีเสน่ห์ ชายหนุ่มก็ทำได้เช่นกัน

มองดูสีหน้าของเย้นหว่าน สายตาของโห้หลีเฉินก็มืดมนลง

ไฟที่ปะทุขึ้นมากว่าจะบังคับลงได้ ก็ปะทุในร่างกายเขาขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้หญิงคนนี้ เพียงแค่สายตาเดียวก็ทำเอาเขา……

โห้หลีเฉินพูดเสียงเบาว่า: “เย้นหว่าน คืนพรุ่งนี้ฉันไปหาเธอ”

“อะไรนะ?”

เย้นหว่านอึ้งเล็กน้อย มองดูชายบนหน้าจอสายตาที่ลึกซึ้งดั่งหมาป่า รู้สึกแน่นหัวใจไปหมด

พอมาแล้ว ต้องทำอะไรสักหน่อย นี่เป็นเรื่องที่ไม่ต้องพูดก็คิดได้เลยนะ

เรื่องที่ยังทำไม่เสร็จในคืนนี้ คืนพรุ่งนี้ค่อยต่องั้นเหรอ?