บทที่ 416 ปีนกำแพงอย่างไม่เสียดาย

บทที่ 416 ปีนกำแพงอย่างไม่เสียดาย

เย้นโม่หลินขมวดคิ้วอย่างดุร้าย เมื่อเห็นเย้นหว่านหน้าประหม่าอยู่

เขาลังเลอยู่พักหนึ่ง แล้วค่อยเค้นคำพูดสองสามคำออกจากลำคอ

“ เขาไม่ควรมาที่นี่”

การจากไปเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ทันใดนั้น หน้าเย้นหว่านก็ซีดลงและแทบไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเย้นโม่หลินใช้วิธีอะไรบางอย่างเพื่อบังคับโห้หลีเฉินจากไป

งั้นหลายวันมานี้ โห้หลีเฉินมันยุ่งมากก็อาจเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?

“ พี่เคยทำอะไร？พี่ทำร้ายเขาไม่ได้ ไม่งั้นเขาจะทำร้ายหนู!”

เย้นหว่านพูดอย่างกระตือรือร้นและหัวใจของเขาก็พุ่งไปที่ลำคอ

นี่คือเขตอิทธิพลของตระกูลเย้น กล่าวได้ว่าทั้งเมืองอยู่ในการควบคุมของตระกูลเย้น โห้หลีเฉินเพิ่งมาใหม่ๆโดยไม่มีความแข็งแกร่งพื้นฐานใด ๆ ไม่มีทางที่จะต่อสู้กับเย้นโม่หลินที่นี่ เพียงแต่จะแพ้

เมื่อนึกถึงปัญหาที่โห้หลีเฉินเผชิญ เย้นหว่านรู้สึกทุกข์ใจและตำหนิตน

ขมับเย้นโมหลินเต้นตุบๆอย่างรุนแรง เมื่อก่อนเขาทำตัวแข็งกร้าวและดุดัน เอาแต่ผลประโยชน์โดยไม่ถามคำถามเลยสักข้อ แต่ตอนนี้เขาต้องอธิบายให้น้องสาวฟัง

“ ผมไม่ได้ทำร้ายเขา”

เย้นโม่หลินพูดด้วยอาการปวดหัว "ไม่ว่าผมจะเกลียดเขาอย่างไร ผมก็จะไม่ทำอะไรกับเขา แต่เธอไม่ต้องคิดคบกับเขาอีก ผมไม่เห็นด้วย เสี่ยวหว่าน เธอควรตายใจได้แล้ว "

พูดเสียงหนักแน่น แล้วเย้นโม่หลินก้าวขายาวเข้าบ้าน

คนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังเดินตามเข้ามาโดยไร้อารมณ์

เย้นหว่านยืนอยู่ที่นั่น มองไปที่ด้านหลังของเย้นโม่หลิน แต่ไม่สามารถสงบใจของตนได้

แม้ว่าเย้นโม่หลินบอกเขาจะไม่ทำร้ายโห้หลีเฉิน แต่เขาก็ต้องใช้วิธีการบางอย่างกับโห้หลีเฉินแน่ๆ เพื่อบังคับให้เขาออกจากที่นี่

เธอยังออกไปไม่ได้ ถ้าเขาจากไปแล้ว เธอจะไปหาเขาที่ไหน

ไม่ได้ เธอต้องไปหาโห้หลีเฉิน!

เย้นหว่านเดินไปรอบๆสนามขณะที่ไม่มีใครอยู่ และเธอมองไปทุกซอกทุกมุม สุดท้ายเธอได้ค้นพบสถานที่สองสามแห่งที่ยามว่างหลวมอยู่

ที่หนึ่งคือสระน้ำ แต่เธอไม่สามารถว่ายน้ำผ่านไปได้ ไม่ต้องคิดแล้ว

อีกที่เป็นกำแพงสูงในที่ลึกของสวน กำแพงสูงชันและสูงเกือบสามเมตร แม้ว่าเย้นหว่านจะสามารถปีนขึ้นไปได้ แต่การกระโดดลงก็เป็นปัญหา

แต่ในสถานที่เหล่านี้ แค่กำแพงสูงนี้เป็นโอกาสเดียวที่เธอสามารถออกไปได้

โห้หลีเฉินก็เข้ามาและออกจากที่นี่ด้วย

แต่กำแพงสูงขนาดนี้ เขากระโดดไปมาได้อย่างไร? เย้นหว่านอยากรู้แต่ไม่มีทางจะรู้ได้

หลังจากหาได้ที่ออกไปแล้ว เย้นหว่านก็แอบไปโกดัง และได้หาพบบันไดยก

จากนั้นให้เสี่ยวฮวนช่วยเธอแบกและซ่อนร่องรอยของตน

เสี่ยวฮวนตกใจมากทำหน้าเศร้าและรีบห้ามเย้นหว่าน: "คุณหนู กำแพงสูงเกินไป มันอันตราย！ แม้ว่าคุณจะปีนขึ้นไปได้ คุณจะลงไปได้อย่างไรนะ จะล้มค่ะ"

เย้นหว่านส่ายหัวด้วยท่าทีแน่วแน่

"ไม่เป็นไร ฉันเตรียมเชือกไว้แล้ว เลื่อนลงไปก็พอ"

เสี่ยวฮวนมองไปที่เชือกในมือของเย้นหว่านและตะลึงไปชั่วขณะ เธอนึกไม่ถึงว่า เย้นหว่านจะเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่เท่านี้ เขาจงใจที่จะแอบออกไป

“ แต่ ... ถ้าคุณท่านพบว่า ... ” เสี่ยวฮวนรู้สึกผิดมาก

เธอโตอยู่ในตระกูลเย้นมาตั้งแต่เด็กและอยู่ในโอวาทของเจ้านายและนายหญิง ไม่เคยคิดที่จะไม่เชื่อฟัง แต่ตอนนี้ เธอจะขัดคำสั่งของเจ้านายและช่วยเย้นหว่านออกจากบ้าน

แค่คิดถึงเรื่องนี้ หัวใจก็เต้นเร็วมาก

เย้นหว่านจับมือของเสี่ยวฮวนด้วยท่าทีมุ่งมั่น

"ไม่ต้องห่วง เธอแค่ช่วยพาคนออกไปและยกบันไดขึ้นตรงนั้นแหละ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ พ่อแม่ต้องลงโทษก็ลงโทษฉัน"

เสี่ยวฮวนยังคงลังเล "แต่ให้ฉันเห็นคุณหนูรับโทษได้อย่างไร ... "