ตอนที่ 418
บทที่ 418 คุณบาดเจ็บเหรอ? !
October 21, 2026
บทที่ 418 คุณบาดเจ็บเหรอ? !
“ ตูม!”
ในห้องทำงานเก้าอี้ถูกเตะจนล้มลงกับพื้นและแบ่งครึ่งทันที
เย้นโม่หลินใบหน้าอันหล่อเหล่านั้นน่าเกลียดมากเต็มไปด้วยความชั่วร้ายและเขาก็คำรามอย่างดุร้าย: "มึงบอกกูอีกครั้งฮะเสี่ยวหว่านเป็นอะไรไป?!"
เลขานุการเครียดและยืนอย่างตื่นตระหนก
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งอย่างแผ่วเบา“คุณหนูอยากแอบปีนกำแพงออกไป แต่เธอบังเอิญล้มลงและได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง”
"ปัง!" ด้วยการแตะอีกครั้ง โต๊ะด้านหน้าของเย้นโม่หลินแตกเปิดออก
เขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและกัดฟันกรอด“เป็นเพราะโห้หลีเฉินอีกแล้ว! เขาสมควรตายจริงๆ!”
ร่างของเลขาเกร็งขึ้นอีกครั้งและเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายแห่งไอสังหารอันความสยดสยองที่กระจายอยู่ทั่วห้องทำงาน
เขาตื่นตระหนก: "คุณชาย คุณสัญญากับคุณหนูว่าคุณจะไม่ทำร้ายโห้หลีเฉินครับ"
"นั่นเพราะว่าเสี่ยวหว่านไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะเขา เสี่ยวหว่านได้รับบาดเจ็บและนอนอยู่โรงพยาบาลทำไมเขาต้องสบายใจเหมือนเดิมล่ะ!"
เย้นโม่หลินดูโกรธมากๆและเดินออกไปข้างนอกด้วยขายาวของเขา
ในเวลาเดียวกันเขาสั่ง: "เรียกคนมารวมตัวกันที่โรงแรมซินเดอเรลล่า!"
เลขาสาวเหงื่อตก "คุณชายใจเย็นๆก่อน ... "
เย้นโม่หลินไม่สนใจคำพูดของเลขาและเดินออกจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว
หลังจากพ่อแม่จากไปห้องของเย้นหว่านก็เงียบลงอีกครั้ง
เธอเดินไปหาโทรศัพท์มือถือของเธอ
ในเวลานี้เสี่ยวฮวนเดินเข้ามาจากประตูและหยุดการกระทำของเย้นหว่านอย่างรีบร้อนและพูดด้วยความกังวล:
“ คุณหนูเจ็บหมดตัวแล้วอย่าเพิ่งขยับ”
เย้นหว่านขมวดคิ้ว "ฉันขยับมือได้แล้วโทรศัพท์ของฉันอยู่ที่ไหน"
“ คุณหมอบอกว่าคุณควรนอนและพักผ่อนได้แล้ว”
“ ฉันอยากเล่นโทรศัพท์หน่อยก่อนนอน”
เย้นหว่านดื้อดึง เสี่ยวฮวนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนำโทรศัพท์จากมุมที่ซ่อนอยู่ของห้อง
เธอยื่นมันให้เย้นหว่าน "โทรศัพท์เปื้อนน้ำฉันจะให้การรักษาง่ายๆและยังสามารถใช้งานได้"
"ขอบคุณ."
เย้นหว่านยิ้มอย่างพอใจให้กับเสี่ยวฮวน จากนั้นก็เปิดโทรศัพท์
แต่เมื่อมองไปที่บันทึกข่าวอีกครั้งเธอได้รับการโยนมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่มีข่าวอัปเดตจาก โห้หลีเฉิน
เขาไม่คืนเธอ
มันสายไปแล้วที่จะบอกว่าเขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อยและเขาก็ยิ่งกังวลมากขึ้นไม่น่าแปลกใจที่โห้หลีเฉินต้องพบกับสิ่งที่ยากลำบากมากในตอนนี้
พี่ชายเธอสร้างปัญหาแห่โห้หลีเฉินหรือไม่?
เธอเสียใจมาก แต่ตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล ในสถานการณ์เช่นนี้นับประสาอะไรกับการแอบออกไป
หาวิธีการ?
เธอควรทำอย่างไรจะช่วยโห้หลีเฉินได้
เย้นหว่านหงุดหงิดนอนไม่หลับนอนหัวเสียอยู่บนเตียง
ไม่รู้ว่าหงุดหงิดนานแค่ไหนเสียงกระดิ่งวิดีโอคอลของ "ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง" ก็ดังขึ้น
เย้นหว่านตัวแข็งไปชั่วขณะ มันยังคงเป็นเวลากลางวันแสกๆไม่น่าจะเป็นโห้หลีเฉินที่โทรหาเธอ แล้วใครจะโทรวิดีโอให้เธอ?
เธอคิดอย่างสับสนและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อเธอเห็นชื่อของโห้หลีเฉินปรากฏอยู่เธอก็ตะลึง
โห้หลีเฉินโทรมาหาเธอ!
เย้นหว่านรู้สึกทั้งประหลาดใจและดีใจมากที่โห้หลีเฉินจะโทรหาเธอในตอนกลางวันแสกๆ
เธอกำลังจะรับสายวิดีโอคอล ใกล้ที่นิ้วของเธอแตะปุ่มรับสายบนหน้าจอ จู่ๆเธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้น เธอรีบดึงผมของเธอมาบังหน้าเพื่อปกปิดรอยแผลที่แก้มของเธอ
หลังจากเตรียมไว้แล้ว เย้นหว่านก็หยิบวิดีโอขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา
วิดีโอถูกเชื่อมต่อและใบหน้าที่หล่อเหลาของโห้หลีเฉินปรากฏบนหน้าจอ คิ้วของเขาเคร่งขรึมและสีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมด้วย
รอยยิ้มบนใบหน้าของเย้นหว่านก็ตึงขึ้นพร้อมกับลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจเธอ
เธอถามอย่างเป็นห่วง: "มีอะไรเหรอ?"
โห้หลีเฉินมองไปที่เย้นหว่านด้วยสายตาที่ลึกล้ำและความโกรธจาง ๆ บนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา
เขากล่าวอย่างเคร่งขรึม: "คุณบาดเจ็บแล้ว?"