บทที่ 42 นอนกับฉันสิ

บทที่ 42 นอนกับฉันสิ

มู่จื่ออี้ ไม่ใช่ไม่มีความรู้สึกต่อวางหนิงเวยแล้วแต่ว่าพวกเขาไม่สามารถทำอะไรก็ตามได้อีกต่อไปแล้วและทุกครั้งที่วางหนิงเวยเข้ามายุ่งกับเขานั้นมันทำให้เขาคิดถึงเรื่องราวในอดีตแล้วทำให้เขารู้สึกแย่ การไม่มายุ่งเกี่ยวกันอีก ไม่มีการติดต่อใดๆ เป็นวิธีที่ดีที่สุดระหว่างพวกเขาแล้ว

มู่จื่ออี้ลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คุณพูดมาสิ”

วางหนิงเวยมองไปทางเย้นหว่านแล้วพูดด้วยน้ำเสียงปนน้อยใจว่า “ฉันอยากคุยกับคุณตามลำพัง”

เย้นหว่านเองก็ไม่ได้อยากอยู่เป็นก้างขวางคอที่นี่จึงหันไปพูดกับมู่จื่ออี้ ว่า “ฉันกลับไปที่โรงแรมก่อนนะ”

มู่จื่ออี้ขมวดคิ้วแต่ไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแค่เอ่ยเตือนว่า “ตอนกลับไปก็ระวังๆ ด้วยนะ”

ที่นี่ไม่ได้ไกลจากโรงแรมดังนั้นเย้นหว่านก็โบกมือให้มู่จื่ออี้แล้วเดินออกมาอย่างสบายๆ เมื่อเธอเดินมาถึงโรงแรมอย่างรวดเร็วก็พบกับพนักงานหลี่อันที่มาต้อนรับพวกเขาเมื่อตอนกลางวัน

“คุณเย้น ทำไมกลับมาแล้วล่ะครับ?”

“พอดีเหนื่อยนิดหน่อยแล้วอยากพักผ่อนน่ะค่ะ” เย้นหว่านตอบกลับอย่างสุภาพ

หลี่อันมองไปทางเย้นหว่าน แล้วเอ่ยปากพูดอย่างลำบากใจ “ในเมื่อคุณเย้นกลับมาแล้ว คุณจะช่วยผมได้ไหมครับ? เพราะคนอื่นๆ อยู่ที่งานเลี้ยงกันหมด ผมหาคนอื่นไม่เจอมาสักพักแล้วครับ”

เย้นหว่านมองไปไม่ไกล นอกจากแผนกต้อนรับและพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่ในห้องโถงใหญ่ของโรงแรม แล้วก็ดูเหมือนว่าจะมองไม่เห็นพนักงานคนอื่นๆ เลย

เย้นหว่านก็ถามอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก “คุณต้องการให้ฉันช่วยอะไร?”

“ผมกำลังหาของที่สำคัญมากต้องใช้อย่างเร่งด่วนครับ” หลี่อันพูดแล้วก็พาเย้นหว่านเดินไปทางด้านอื่นของชายทะเล “ผมต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณลำบาก ตอนนี้ผมไม่ทันเวลาแล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นผมก็จะค่อยๆ หาด้วยตัวเองครับ”

เย้นหว่าน มองไปทางที่พนักงานเดินไปก็รู้สึกสงสัย “ไม่ได้อยู่ในโรงแรมเหรอคะ?”

“อ๋อครับ มีบ้านพักหลังเล็กตั้งริมชายหาดในนั้นมีห้องเก็บข้อมูลอยู่ครับ” หลี่อันอธิบายอย่างขาดความมั่นใจที่แวบขึ้นมาบนใบหน้า

เดินไปไม่นาน เย้นหว่านที่เดินตามหลี่อันก็ถึงบ้านพักหลังเล็กซึ่งบ้านพักหลังนี้ตั้งอยู่ชายทะเลเพียงหลังเดียวมันเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในการชมทะเล

หลี่อันเปิดประตู “ขอโทษนะครับ ของเยอะมากเลย”

เย้นหว่านมองตามทันทีก็เห็นว่าห้องนั้นเต็มไปด้วยเอกสารและวัสดุหลากหลาย เธอไม่ได้เดินเข้าไปในทันที “ของพวกนี้ใช้สำหรับการแข่งขันหรือเปล่า? ฉันเป็นผู้เข้าแข่งขันให้เข้าไปก็คงไม่เหมาะนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ เป็นแค่ของที่ไม่ค่อยสำคัญอะไรเท่าไหร่ครับ” หลี่อันรีบอธิบายอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยเร่งว่า “ตอนนี้ผมเหลือเวลาไม่มากแล้ว คุณเย้นรีบช่วยผมหาเถอะครับ”