บทที่ 420 จะชดเชย ผมอย่างไร?

บทที่ 420 จะชดเชยผมอย่างไร?

เธอจับมือเขาอย่างมีความสุขและถามว่า: "ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่ มีใครเห็นคุณหรือไม่"

แม้ว่าฝนจะตก แต่ก็ยังคงเป็นกลางวันแสกๆ

โห้หลีเฉินส่ายหัว "ไม่"

“แล้วตอนนี้คุณยุ่งมาก คุณมาหาฉันไม่เสียเวลาเหรอ”

เย้นหว่านรู้สึกผิดเล็กน้อยและเธอก็รู้ด้วยว่าช่วงนี้โห้หลีเฉินยุ่งมาก เขาจึงไม่ค่อยมีเวลานอน

"อืม ใช้เวลาสักหน่อย" โห้หลีเฉินมองไปที่เย้นหว่านด้วยสายตาที่หนักหน่วง

เย้นหว่านตะลึงไปชั่วขณะความประหลาดใจที่ไม่อาจบรรยายได้ แม้ว่าเธอจะพูดอย่างนั้น แต่เธอก็เคยคิดว่าโห้หลีเฉินจะปลอบโยนเธอด้วยการพูดว่าไม่เป็นไร

คาดไม่ถึงว่าเขาจะยอมรับตรงๆ เธอจะอาย?

แก้มของเย้นหว่านแดงขึ้นและได้ยินโห้หลีเฉินพูดอีกครั้ง:"กลับไปผมต้องทำงานล่วงเวลาอีกหลายชั่วโมง ถ้าคุณใส่ใจผมก็อย่าทำเรื่องโง่ ๆ เช่นนี้อีก"

ความเกลียดอย่างตรงไปตรงมาของเขาทำให้เย้นหว่านรู้สึกอาย แต่ก็มีความหวานที่อธิบายไม่ได้ซึ่งไม่สามารถระงับได้ในใจของเธอ

สิ่งที่โห้หลีเฉินใส่ใจมากที่สุดคืออย่าได้รับบาดเจ็บ

เย้นหว่านจับมือของโห้หลีเฉินวางลงบนริมฝีปากของเขาแล้วประทับจูบลงไปด้วย "จุ๊บ"

เธอพูดอย่างจริงจัง: "ฉันจะชดเชยให้คุณในครั้งหน้า นี่คือตราประทับและลายเซ็นของฉัน"

ดวงตาของโห้หลีเฉินกลายเป็นลุ่มลึกในทันทีและเขามองไปที่หลังมือราวกับว่ามันถูกไฟไหม้

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าและขยับเข้ามาใกล้เธออีกเล็กน้อย

พูดเสียงเบา: "จะชดเชยให้ผมอย่างไร"

เสียงทึมๆมีนัยที่ชัดเจน

แก้มของเย้นหว่านแดงระเรื่อและเธอเขินอายมากๆ ชายคนนี้เพิ่งคิดถึงเรื่องนั้นตลอด

เธอยังคงเจ็บปวดอยู่เขาก็อยากจะทำเรื่องนั้นกับเธอแล้ว

"ฉันอยากชดเชยอย่างไรแล้วแต่ฉัน คุณไม่ต้องคิดเลย"

เย้นหว่านหันหน้าหนีอย่างเขินอายและหยุดมองเขาด้วยแววตา

โห้หลีเฉินหัวเราะเบา ๆ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“ งั้นผมรอให้เธอชดเชยตามที่ผมต้องการ”

คำพูดมันสนุกฟังดูมีความหมายลึกซึ้ง

แก้มของเย้นหว่านแดงขึ้นเรื่อย ๆ ผู้ชายคนนี้ไม่ว่าตอนไหนก็พูดจาลามกออกมาได้ตลอดจริงๆ

เธอละอายใจไหม?

“ ตื๊ดตื๊ดตื๊ด”

เมื่อบรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความคลุมเครือโทรศัพท์มือถือของโห้หลีเฉินก็สั่นสามครั้งเสียงข้อความ

ดวงตาที่นุ่มนวลของโห้หลีเฉิน จมลงชั่วขณะหยิบโทรศัพท์ออกมาและเปิดขึ้นเพื่อดู

แวบแรกใบหน้าหล่อเหลานั้นก็ยิ่งมืดมนและหมองคล้ำ

เย้นหว่านรู้สึกประหม่าและรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย“ มีอะไรเหรอ?”

โห้หลีเฉิน เม้มริมฝีปากบางของเขาและไม่พูด

เย้นหว่านกังวล "คุณรีบไปเถอะไม่ต้องเป็นห่วง ฉันสบายดี" แม้ว่าเย้นหว่านจะอยู่ด้วยกันเพียงระยะหนึ่งและมันก็ไม่ได้หวานพอ แต่เย้นหว่านก็ทำได้เพียงแค่สละความรักอย่างไม่เต็มใจ และไม่สามารถชะลอเรื่องของโห้หลีเฉิน ได้เพราะเธอ

โห้หลีเฉินส่ายหัวเสียงต่ำของเขาไม่มีความหมายลึกซึ้ง

“ ผมไม่ควรไปอีกแล้ว”

ไม่ต้องไป? เย้นหว่านมองเขาอย่างงงงวยไม่เข้าใจว่าประโยคนี้หมายถึงอะไร

เธอกำลังจะถามเขาเมื่อเธอได้ยินเสียงตะโกนอย่างกระตือรือร้นของเสี่ยวฮวนอยู่นอกประตู

"คุณชาย คุณหนูพักผ่อนอยู่ ถ้าเข้าไปตอนนี้ท่านจะรบกวนเธอ"

"หลีกทาง!"

เย้นโม่หลินดุอย่างเย็นชา

ทันทีที่ "ปั้ง" ของประตู เขาก็ดึงเปิดประตูออก