บทที่ 44 ที่นี่ไม่มีเงินสามร้อยตำลึง

บทที่ 44 ที่นี่ไม่มีเงินสามร้อยตำลึง

เธอรีบเดินตามเข้าไป เท้าของเธอยังรู้สึกเจ็บอยู่เล็กน้อยแต่ว่าก็สามารถเดินได้แล้ว

“คุณโห้ อยากดื่มชาดอกไม้ไหมคะ? ฉันมีดอกเก๊กฮวยกับมิ้นต์แล้วก็มีมะนาวด้วย” เธอเดินตรงไปยังเคาท์เตอร์น้ำชาแล้วพูดอย่างเขินๆ เพราะปกติแล้วเธอดื่มแต่แบบนี้จึงไม่ได้มีใบชาดีๆ เก็บไว้ แล้วก็ไม่รู้ว่าเขานั้นจะดื่มได้ไหม

“ไม่ต้องหรอก มานั่งเถอะ” โห้หลีเฉินมองดูเธอเดินไปมาก็รู้สึกไม่สบายใจจึงชี้มาที่นั่งข้างกาย เย้นหว่านมองไปก็เห็นมาเขานั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะทานอาหาร และในเวลานั้นกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นแล้วมีเสียงของบริกร

“สวัสดีครับ อาหารเช้าของคุณมาเสิร์ฟแล้วครับ ”

เย้นหว่านตกใจเพราะเธอจำได้ว่าไม่ได้สั่งมา โห้หลีเฉินลุกยืนขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูแล้วสั่งบริกรอย่างเป็นธรรมชาติ “วางไว้บนโต๊ะอาหาร”

"ได้ครับคุณชาย" บริกรก็เดินเข้ามาพร้อมกับรถเข็นอาหารและวางอาหารเช้ามากมายบนโต๊ะจากนั้นจึงเดินออกไปข้างนอก

เย้นหว่านมองดูอาหารเช้าที่วางบนโต๊ะอย่างนิ่งอึ้ง อาหารหลากหลายอย่างนี้ล้วนแต่เป็นอาหารที่เธอชอบ อ่า หรือว่าโห้หลีเฉินอยากจะทานอาหารเช้ากับเธอ? หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างไม่ได้ตั้งใจอยู่หลายครั้ง

โห้หลีเฉินพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า "ยังไงก็สั่งสำหรับสองที่มาแล้ว มากินด้วยกันเถอะ" ความหมายของเขาเหมือนว่าเขาบังเอิญเอามาให้เธอกินอย่างนั้น แต่ว่านี่เป็นห้องของเธอนะเย้นหว่านงงนิดหน่อยสับสนอยู่ไม่กี่วินาทีเธอก็เดินไปนั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างว่าง่าย

ในตอนเช้าตรู่แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้ามาจากทางหน้าต่างสูงยาวจรดพื้น คนสองคนที่กำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่ ภายในห้องพักเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างไม่เข้าใจ เงียบสงบและสวยงาม

เย้นหว่านทานอาหารเช้าแสนอร่อยแล้วคอยลอบมองโห้หลีเฉินเป็นครั้งคราว ก็เห็นว่าเขาลักษณะท่าทางในตอนทานอาหารนั้นงดงามไหนจะบวกคะแนนหน้าตาที่หล่อดูดีนั่นอีกทำให้ความอยากอาหารของเธอนั้นดีไม่น้อยเลย

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาทำลายบรรยากาศสบายๆ ของห้อง

จากนั้นก็ได้ยินน้ำเสียงอบอุ่นน่าฟังของมู่จื่ออี้ดังเข้ามา “เย้นหว่าน ฉันเองนะ”

โห้หลีเฉินที่ได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าก็พลันขรึมลงมาทันที เย้นหว่านไม่ได้คิดมากเพราะมู่จื่ออี้เป็นผู้ช่วยของเธอและทั้งมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอก็เป็นปกติที่จะแวะมาหา เธอวางตะเกียบลงและเดินไปเปิดประตู

"สวัสดีตอนเช้า เธอนอนหลับสบายไหม?" มู่จื่ออี้ฉีกรอยยิ้มน่ามองขึ้นบนใบหน้าพร้อมยกกล่องอาหารในมือขึ้นมา “นึกว่าเธอยังไม่ตื่นซะอีก ฉันเอาอาหารเช้ามาให้เธอเป็นพิเศษเลย ประทับใจไหม?”

เย้นหว่านชะงักไป เธอหันหลังกลับเข้าไปมองในห้องอย่างลืมตัว เธอทานอาหารเช้าแล้ว......

มู่จื่ออี้เองก็มองตามสายตาเธอไปแล้วสังเกตเห็นว่ามีอีกคนอยู่ในห้อง โห้หลีเฉินที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็แผ่ไอความอันตรายออกมาท่วมตัวและเมื่อเขาเห็นอาหารบนโต๊ะเขารู้สึกประหลาดใจ

เมื่อนึกถึงโห้หลีเฉินที่อยู่ในห้องของตัวเองแล้ว เย้นหว่านก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

“ขอบคุณนายมากนะ แต่ว่าฉันทานข้าวเช้าแล้ว”

“ไม่เป็นไร ฉันแค่ถือโอกาสเอามาให้เธอด้วยยังไงก็ต้องมาเรียกเธอไปประชุมอยู่แล้ว” มู่จื่ออี้ตอบกลับแล้วยิ้มอย่างไม่สนใจอะไร

เมื่อเย้นหว่านคิดอะไรขึ้นมาได้เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลาและโชคดีที่ยังพอเหลือเวลาก่อนถึงเวลาการประชุม เธอจึงพูดว่า “งั้นรอสักครู่นะ ฉันไปหยิบกระเป๋าก่อน” เมื่อเธอหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องก็เห็นโห้หลีเฉินที่ยังทานอาหารไม่เสร็จ เธอจึงพูดอย่างเกรงใจว่า “คุณโห้ ฉันคงไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนคุณเพราะจะต้องไปประชุมแล้ว คุณก็ค่อยๆ ทานนะคะ”