บทที่ 506 ไม่อาบแล้ว

บทที่ 506 ไม่อาบแล้ว

เย้นหว่านไม่กล้าที่จะมองต่ำลงไปอีก มิเช่นนั้น เธอต้องเลือดกำเดาไหลแน่ๆ

แบบนั้นจะขายหน้าขนาดไหนกัน

เย้นหว่านหันหน้าหนี กะพริบตามองไปทางอื่น นิ้วเคลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดๆเรื่อยๆตามความทรงจำ

เธอไม่ได้มอง นิ้วมือก็ไม่สามารถคว้าได้แม่นยำขนาดนั้น จึงแตะโดนโห้หลีเฉินอยู่บ่อยๆ

แววตาของโห้หลีเฉินจึงเข้มขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่

เขามองเธออย่างตรงไปตรงมา ไฟเร่าร้อนในนัยน์ตาก็ถูกจุดขึ้นมาเงียบๆ

เย้นหว่านไม่ทันได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของโห้หลีเฉิน เพียงแค่รู้สึกว่าอุณหภูมิรอบด้านคล้ายกับว่าสูงขึ้น แก้มของเธอเห่อร้อนเสียจนแทบจะทอดไข่ใบหนึ่งให้สุกได้

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงถอดเสื้อเชิ้ตออกให้โห้หลีเฉินด้วยความยากลำบาก

ไม่ว่าอะไรเธอก็ไม่กล้ามอง เมื่อไล่สายตาลงไป ก็เห็นหัวเข็มขัดโห้หลีเฉิน

เธอชะงัก เธอต้องถอดต่อไปหรือ

นี่..........

เธอรู้สึกเสียใจในภายหลังขึ้นมาเสียแล้ว เรื่องการปรนนิบัติดูแลโห้หลีเฉินนั้นใกล้ชิดกันมากเกินไป น่าอายมากเกินไป เกินไปมากจริงๆ

โห้หลีเฉินก้มหน้ามองเย้นหว่านที่มีท่าทีเขินอายแล้ว ก็ยื่นมือออกไปจับมือเล็กๆของเธอเอาไว้ และวางลงบริเวณเอวของตัวเอง

เสียงของเขาทุ้มต่ำผิดปกติ “ค่อยๆทำ”

มือของเขาร้อนราวกับไฟลวก แต่หัวเข็มขัดกลับเย็นยะเยือกอย่างที่สุด ประสบการณ์ที่ต่างกันสุดขีดระหว่างไฟและน้ำแข็งนั้น ทำให้หัวใจของเย้นหว่านสั่นอย่างอดไม่ได้

ทั่วทั้งร่างเกร็งเขม็ง

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน

เธออาย อยากจะวิ่งหนี แต่คนที่อยู่เบื้องหน้าเป็นผู้ชายของเธอ มือของเขาได้รับบาดเจ็บ เขาต้องการเธอ

ความขวยอายและเหตุผลกำลังต่อสู้กัน สุดท้ายแล้ว ความเป็นห่วงของเธอก็อยู่เหนือกว่า

นิ้วมือเธอสั่นเล็กน้อย ปลดหัวเข็มขัดเขาด้วยท่าทางเงอะงะ

เย้นหว่านแทบจะหลับตา ไม่กล้ามองอะไรทั้งนั้น ตื่นเต้นจนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ สุดท้ายแล้วก็ถอดเข็มขัดออกมาได้