บทที่ 519 ผมอยู่ที่ป่าละเมาะ

บทที่ 519 ผมอยู่ที่ป่าละเมาะ

หลังจากที่หยูซือห้านร่ำลาแล้ว ก็สบายใจอย่างมาก จากไปแล้ว

เย้นหว่านทานอาหารเช้าแล้ว ก็กลับไปที่บ้านพักตนเอง พุ่งตัวไปที่ห้องของกู้ซึง

ให้เขานอนอย่างเกียจคร้าน ยังจะหาข้ออ้างอะไรอีก ดูสิว่าเธอจะเอาน้ำสาดหน้าเขาสักกะละมังยังไง

“กู้ซึง นายนี่มัน……”

เย้นหว่านพุ่งเข้าไปในห้องด้วยความโมโห กลับมองอย่างประหลาดใจ ภายในห้องผ้าห่มถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย ไม่มีแม้แต่เงาคน

กู้ซึงไม่อยู่เหรอ

นี่เขาไม่อยู่เหรอเนี่ย

อย่างนั้นเจาไปไหนแล้ว

เย้นหว่านสงสัย มองไปรอบๆอีก ก็ไม่เห็นกู้ซึง

ถามเสี่ยวฮวน รู้แค่ว่ากู้ซึงออกไปตั้งแต่เช้า แต่ไม่ได้ไปห้องอาหาร กลับไม่รู้ว่าไปที่ไหน

สถานะของกู้ซึงอ่อนไหวมาก และมีความเกี่ยวข้องกับเธออย่างมาก

เย้นหว่านไม่วางใจ แล้วโทรหาเขา

ไม่นานโทรศัพท์ก็ถูกตัดสาย แต่ต่อมา ก็มีข้อความเข้ามา

“กำลังทำธุระยุ่งอยู่ อย่าเพิ่งรบกวน ไม่นานก็เสร็จแล้ว คืนนี้รอคุณที่ป่าละเมาะ มาให้ตรงเวลานะ”

เย้นหว่านยิ่งเพิ่มความสงสัยมากขึ้น

เขากำลังเตรียมเซอร์ไพรส์อยู่จริงๆเหรอนี่

กู้ซึงไม่ใช่คู่รักที่แท้จริงของเธอ ตกลงเขาคิดจะทำอะไรกันแน่

เย้นหว่านยังไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ดี แต่เห็นกู้ซึงพูดอย่างจริงใจ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

ในเมื่อถึงตอนกลางคืน ก็จะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

กลางวัน โห้หลีเฉินก็ไม่มีข่าวคราวอะไร

อาจจะรอให้ถึงตอนกลางคืนเขาเสร็จธุระเป็นเวลานอนแล้ว จึงจะมีเวลาติดต่อเธอ

เย้นหว่านรออย่างเบื่อหน่ายจนถึงเวลาค่ำ

ฟ้าเพิ่งจะมืดลงไม่นาน กู้ซึงก็ส่งข้อความมาเร่งเธอ

“รีบมา ผมอยู่ที่ป่าละเมาะ”

เย้นหว่านมองข้อความ ก็เริ่มมีความสนใจบ้างแล้ว กู้ซึงคนนี้ตกลงเตรียมจะทำอะไรกันแน่

อย่างไรก็ตาม ก็คือผิดปกติอย่างมาก

เย้นหว่านเตรียมจะออกจากบ้าน ตอนที่เดินออกมา ก็พบกับเย้นโม่หลินที่รออยู่ในห้องรับแขก

เย้นหว่านสงสัย“พี่ พี่มาทำอะไรที่นี่”

สายตาของเย้นโม่หลินมองไปที่ร่างของเย้นหว่านอย่างพินิจพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า ขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย

เขาเดินไป กดที่ไหล่ของเธอหมุนตัวเธอ แล้วดันเข้าไปในห้อง

“เธอสวมชุดลำลองแบบนี้มันดูไม่ค่อยเหมาะสม เธอเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงที่สวยกว่านี้หน่อย”

เย้นหว่านสีหน้าประหลาดใจ นี่พี่ชายเธอเป็นอะไร

ปกติไม่สนใจว่าเธอจะใส่ชุดอะไรมาก่อน วันนี้กลับจู้จี้ให้เธอแต่งตัวสวยๆหน่อย

หรือว่า เขาคิดว่าการเซอร์ไพรส์ของกู้ซึงคือการสารภาพรักเหรอ

นึกถึงความเป็นไปได้นี้ เย้นหว่านก็หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะทันที

กู้ซึงไม่มีทางสารภาพรักกับเธอแน่ แต่โห้หลีเฉินเป็นไป

หรือว่า……

ไม่มีทางหรอก โห้หลีเฉินเพิ่งไปเมื่อวาน

เย้นหว่านคิดว่าสมมติฐานนี้ไม่น่าเป็นไปได้ แต่กลับใจเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆกับความคิดที่ไม่น่าเป็นไปได้นี้

เขามักจะปรากฏตัวต่อหน้าเธออย่างมหัศจรรย์ ชอบให้เธอประหลาดใจไม่ใช่หรือ

ในเมื่อมีความเป็นไปได้อยู่เพียงน้อยนิด เธอก็ยังเฝ้ารอ……

ในใจของเย้นหว่านคิดฟุ้งซ่าน แต่กลับทำตามที่เย้นโม่หลินร้องขอ ไปเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนราวกับนางฟ้า

เย้นโม่หลินมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า วิจารณ์อย่างตรงประเด็น “ดูดี ทั้งยังเรียบร้อย ไม่เลว”

เย้นหว่าน “……”

ประเด็นสำคัญของพี่ชายแท้ๆคนนี้ กลับอยู่ที่ความเรียบร้อย

เธอจนปัญญาเล็กๆ “ใกล้จะได้เวลาแล้ว ฉันจะไปแล้ว”

“พี่ไปส่ง”

เย้นโม่หลินสาวเท้ามา แล้วจึงเดินไปข้างหน้า

เย้นหว่านนั้นไม่รู้จะทำอย่างไรดี เตรียมจะไป ตอนนี้ กลับมองเห็นร่างหนึ่งวิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องข้างๆ