บทที่ 54 หรือว่า ถูกวางแผนไว้แล้ว

บทที่ 54 หรือว่า ถูกวางแผนไว้แล้ว

แต่ด้วยมารยาท เธอก็ไม่สามารถขับไล่คนไปได้

เย้นหว่านก็ไม่ได้สนใจอีกต่อไป เธอมีเวลาไม่มาก แล้วเธอก็หันกลับมาเริ่มทำงานอย่างตั้งใจอีกครั้ง

มู่จื่ออี้มองโห้หลีเฉินอย่างมีเจตนาแอบแฝง แววตาขุ่นมัว

โห้หลีเฉินมาที่นี่เพื่ออ่านหนังสือ เกรงว่าน่าจะมาอยู่ที่นี่ควบคุมเขากับเย้นหว่าน

ไม่ใช่ว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วหรอ ทำไมถึงมีท่าทีคลุมเครือต่อเย้นหว่านแบบนี้?

แม้โห้หลีเฉินเพียงแค่อ่านหนังสืออย่างเงียบๆ แต่ความรู้สึกเป็นที่สนใจของเขาจริงๆแล้วมันมากมาย เดิมทีแล้วเย้นหว่านไม่สามารถมองข้ามการมีตัวตนของเขาได้เลย

เย้นหว่านเวลาทำงานขึ้นมาทีไรก็มีการระมัดระวังนิดหน่อย พูดคุยก็ลดเสียงเบาลง เป็นเวลานานสองนานถึงจะค่อยๆคุ้นชิน

เมื่อถึงตอนเที่ยง อาหารเที่ยงที่โรงแรมเตรียมไว้ก็ถูกส่งมา

เครื่องเคียงไม่กี่อย่าง สำหรับสองคน

หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟเข้ามา เห็นว่าในห้องยังมีอีกคนนึง จึงรีบพูดทันที

“ขอโทษด้วยค่ะ ไม่ทราบว่าพวกคุณมีกันสามคน เดี๋ยวฉันจะรีบไปนำอาหารมาเพิ่มอีกสำหรับคนนึงทันที”

“ไม่ต้อง”

โห้หลีเฉินวางหนังสือลง แล้วลุกขึ้นยืน

เย้นหว่านนึกว่าเขาต้องการจะไป จึงต้องไปส่งเขา กลับได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำเชิงปฏิเสธของโห้หลีเฉิน

“เอาอาหารมาให้ผมชิม”

เย้นหว่าน “……” เมื่อถึงเวลาชิมอาหารอีกครั้ง เนื่องจากเธอไม่สามารถปฏิเสธได้

ทำได้เพียงแค่หันไปพูดกับมู่จื่ออี้ “จื่ออี้ คุณกินข้าวไปก่อนนะ ฉันมีธุระนิดหน่อยต้องออกไปทำ กลับมาช้าหน่อย”

มู่จื่ออี้สายตาอ่านยาก บนใบหน้าหล่อกลับประดับรอยยิ้ม ตอบรับอย่างจริงใจ

“ได้”

เย้นหว่านจึงตามโห้หลีเฉินออกไป

ภายในห้อง มู่จื่ออี้เห็นชามกับตะเกียบสองชุดวางอยู่บนโต๊ะ ทันใดเขาก็ไม่มีความอยากอาหารแม้แต่น้อย ดูหงอยเหงาอย่างเห็นได้ชัด

อาหารอันโอชะที่อยู่บนโต๊ะ เย้นหว่านกินไปได้คำเดียว ไม่เพียงแต่ต่อมรับรสพอแล้วเท่านั้น ท้องก็อิ่มด้วย

กินข้าวเสร็จแล้ว เย้นหว่านก็กลับห้องมาทำงาน สิ่งไม่คาดคิดก็คือ โห้หลีเฉินก็ยังกลับมาห้องด้วย

เขานั่งลงบนโซฟาอย่างสง่าผ่าเผย หยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา แล้วก็พลิกอ่านหนังสือต่อ

เห็นเขาตั้งใจอ่านขนาดนั้น เย้นหว่านก็เกรงใจไม่ว่าอะไรอีก แล้วก็เริ่มทำงานอย่างขยันขันแข็งอีกครั้ง

เวลาเร่งด่วนผ่านไปเร็วมาก ราวกับพริบตาเดียว เวลาผ่านไปไม่กี่วัน

การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น

การแข่งขันจัดขึ้นอย่างเป็นทางการเวลาสองทุ่ม หลังจากรอบรองชนะเลิศก็เป็นเวทีที่ต่อหน้าผู้ชมทั้งประเทศ จะต้องมีผู้ชมจำนวนมากอยู่ที่นั่น และก็ยังมีเครื่องถ่ายทอดสดนับไม่ถ้วนไปยังผู้ชมด้านหน้าเวที

ยิ่งใหญ่ และครึกครื้นอีกด้วย

หกโมงเย็น เย้นหว่านมาถึงหลังเวทีการแข่งขัน

เธอกำลังจะเดินไปยังตำแหน่งของตนเองที่แบ่งไว้ ทันใดนั้นกลับได้พบกันกับโอวน่อหย่า

โอวน่อหย่าแต่งตัวสวยมาก แต่งหน้าประณีตงดงาม สวยข่มขวัญผู้คน

เธอมองเย้นหว่านอย่างเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยการยั่วยุ

"เย้นหว่าน ฉันคิดไม่ถึงจริงๆว่าเธอนี่ยังมีโอกาสได้เข้าร่วมงานแข่งขัน ฉันยังนึกว่าเธอไม่มีเวลาออกแบบ"

หยุดชะงัก เธอก็พูดอย่างแดกดันอีกประโยค " หรือว่าเพราะเวลาไม่มาก เธอก็เลยทำงานออกมาแบบชุ่ยๆ ถ้าหากว่าเธอเอาผลงานกากๆออกมาโชว์ ก็อาจจะทำให้พวกเราขายหน้าในการแข่งขันออกแบบแฟชั่นOviได้”

เธอพูดเสียงดัง ทำให้ผู้คนมากมายรอบตัวได้ยิน

และนี่ก็เป็นปัญหาที่กังวลร่วมกันสำหรับดีไซน์เนอร์คนอื่น

พวกเธอต่างก้าวเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ ทุกๆคนมีความสามารถแข็งแกร่ง ถ้าหากผลงานของเย้นหว่านกากเกินไป ไม่เพียงแต่ทำให้ตนเองขายหน้า และจะทำให้พวกเขาขายหน้าตามไปด้วย

โอวน่อหย่าพูดไม่กี่ประโยค ก็ทำให้เย้นหว่าน สูญเสียดีไซน์เนอร์ทุกคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

รู้สึกถึงรอบด้านเต็มไปด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร เย้นหว่านเม้มริมฝีปาก พูดอย่างไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

“ผลงานของฉันมันจะเป็นยังไง รอถึงการแข่งขันเดี๋ยวก็รู้เอง”

“งั้นฉันจะตั้งหน้าตั้งตารอก็แล้วกัน เธอก็ต้องสู้ๆนะ”

โอวน่อหย่ายิ้มขณะพูด ดวงตาเต็มไปด้วยประกายเจตนาร้าย เหมือนกับว่ากำลังวางแผนอะไรอยู่

เย้นหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่ามีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“ทุกคนมากันครบแล้วใช่มั้ย?”