บทที่ 574 ตรวจมิเตอร์น้ำ

บทที่ 574 ตรวจมิเตอร์น้ำ

“ตกลง!”

กู้ซึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

จากนั้น เขาก็กำชับเรื่องบางอย่างต่ออีก แล้วถึงได้บอกลาเย้นหว่าน จากนั้นก็เดินออกไป

เย้นหว่านจ้องมองประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้าที่ปิดอยู่ ในใจนั้น รู้สึกไม่น่าเชื่อจนอธิบายไม่ได้

รู้สึกว่าจะต้องเกินเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้นแน่

“ไม่หรอก ไม่หรอก กู้ซึงเตรียมการได้อย่างรอบคอบขนาดนั้น คงไม่มีเรื่องเกิดขึ้นแน่นอน”

เย้นหว่านบ่นพึมพำเพื่อเป็นการปลอบใจให้ตนเอง

ตกลงว่าก่อนหน้านี้หลายวันกู้ซึงได้วางแผนให้คนจรจัดเข้ามาช่วยเหลือด้วย ตอนนี้ก็เหลือแค่ออกไปดำเนินการ คงไม่เกิดข้อผิดพลาดอะไรเกิดขึ้นหรอก

เธอก็แค่ ต้องรอคอยกู้ซึงกลับมาที่นี่เท่านั้นเอง

หรือว่า ออกไปผัดกับข้าวเครื่องเคียงสักหลายๆ อย่าง เพื่อจะได้เป็นการฉลองต้อนรับที่เขาสามารถทำภารกิจสำเร็จ

เย้นหว่านคิดได้เช่นนี้ ในใจพลันปล่อยวางได้เล็กน้อย เธอลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินกลับไปที่ห้อง

จากนั้นก็ดูแลให้โห้หลีเฉินกินข้าวให้เสร็จ

ยากนักที่โห้หลีเฉินจะนิ่งสงบได้ขนาดนี้ เขานอนอย่างเชื่อฟังขนาดนั้น พร้อมทั้งให้เย้นหว่านง้างปากของเขาออก จากนั้นก็เอาข้าวต้มหยอดลงปากไป

เย้นหว่านใช้เวลานานมากในการที่จะหยอดป้อนข้าวโห้หลีเฉินเสร็จ หลังจากจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอถึงได้มองออกไปนอกประตูอย่างอดใจไม่ไหว

กู้ซึงเพิ่งจะไปได้ไม่ถึงชั่วโมง คงยังไม่กลับมาเร็วขนาดนี้

ทว่าในใจเธอนั้นรู้สึกไม่สงบเลยสักนิด จนเริ่มมีอาการกระวนกระวายออกมาเล็กน้อย เลยต้องไปหาเรื่องอื่นขึ้นมาทำ เพื่อเป็นการช่วยย่นเวลา

กวาดปัดเช็ดถูห้องบ้าง

คอยบ่นพึมพำกับโห้หลีเฉินบ้าง

หรือไม่ก็นั่งอยู่นิ่งๆ บ้าง พร้อมทั้งจ้องมองโห้หลีเฉิน แล้วก็สเกตรูปใบหน้าของเขาบ้าง

เวลา ผ่านไปเร็วมาก

พริบตาเดียวก็เป็นช่วงตะวันบ่ายคล้อยแล้ว

เย้นหว่านมองท้องฟ้าที่อยู่ด้านนอกหน้าต่างที่เริ่มดำมืดลง แม้ว่าจะหาเรื่องมาทำให้เยอะๆ เข้าไว้ แต่สุดท้ายแล้วก็มิอาจสงบนิ่งได้

กู้ซึงยังไม่กลับมาสักที

เขาพูดแล้ว ว่าจะไม่เกิดความผิดพลาดขึ้น ช้าที่สุดคือก่อนอาหารเย็นก็ต้องกลับมาแล้ว

ทว่าตอนนี้ มันเลยเวลากินข้าวเย็นแล้ว

แม้ว่าเย้นหว่านจะไม่เชื่อต่อไปอีกแล้ว แต่ก็อดคิดไม่ได้ ว่าคงมีเรื่องผิดพลาดที่เกิดขึ้นกับกู้ซึง…

เย้นหว่านตัวสั่นเทา พร้อมทั้งเดินไปเดินมาอยู่ในห้องอย่างร้อนรน

เธออยากจะออกไปตามหาเขา ช่วยเขา ทว่าเธอนั้นย่อมรู้ดี ว่าตัวเธอในเวลานี้ไม่อาจจะออกไปจากห้องนี้ได้

หากว่าเธอออกไปแล้วถูกจับได้ โห้หลีเฉินที่เหมือนตายทั้งเป็นก็ไม่มีคนดูแลแล้ว

แค่เปลี่ยนยาไม่ทันเวลา เขาก็จะตาย

แต่ กู้ซึงล่ะจะทำอย่างไรดี?

เย้นหว่านร้อนรนจนใกล้จะบ้าอยู่แล้ว กู้ซึงไม่ยอมกลับมาสักที อาจจะถูกจับได้แล้ว แถมตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นหรือตาย?

เย้นหวานเกลียดมากที่ตนเองไม่สามารถทำอะไรได้เลยในสถานการณ์นี้

เบ้าตาของเธอแดงแจ๋ น้ำตาก็หลั่งไหลพรั่งพรูอาบแก้ม

น้ำเสียงของเธอสะอึกสะอื้นเกินทน “โห้หลีเฉิน ถ้ากู้ซึงเกิดเรื่องขึ้นมาล่ะ ฉันจะไม่ให้อภัยตนเองไปชั่วชีวิต”

กู้ซึงทำเพื่อช่วยเหลือเธอ เพื่อให้เธอได้รอดชีวิต

ทุกอย่างเป็นเพราะว่าเธอ

เธอติดค้างกู้ซึงไว้เยอะมากจริงๆ

โห้หลีเฉินยังคงนอนหลับใหลอย่างนิ่งสงบ และยังไม่ตอบสนองต่อสิ่งใดกลับมา ก็เหมือนซินเดอเรลล่าที่นอนหลับสนิทอยู่เช่นนั้น ไม่มีการลืมตาขึ้นมาแต่อย่างใด

สายตาของเย้นหว่านพร่ามัว ความยากลำบากมันเหมือนจะตาย

ใครจะบอกกับเธอได้บ้าง ว่าตอนนี้เธอควรทำอย่างไรดี?

ได้แต่นั่งรอคอยอยู่ที่นี่อย่างเงียบงัน เพื่อรอให้เย้นโม่หลินมา ด้านนอกเกิดเรื่องขึ้นมา จะออกไปขอความช่วยเหลือดีไหม?

สวรรค์ย่อมรู้แจ้งแถลงไข ทุกวินาทีช่วงเวลาในเวลานี้ สำหรับเย้นหว่านแล้ว มันเริ่มรุ่มร้อน จนกลายเป็นทุกข์หนัก

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดครึ้มลง ราวกับผ้าม่านสีดำ กำลังปกคลุมลงมา

เพื่อควบคุมแสงสว่างของทุกคนเอาไว้ ให้มันค่อยๆ ดับลง

ร่างกายเย้นหว่านสั่นเทานั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้อง พร้อมทั้งกอดหัวเข่าทั้งสองข้างของตนเองเอาไว้ พร้อมทั้งสะอึกสะอื้นไม่หยุด

น้ำเสียงร้องไห้ฟูมฟาย เสียงมันดังกลบสะท้อน อยู่ในห้องอย่างเบาๆ